Κυριακή, 6 Δεκεμβρίου 2009

The only way to learn if we can swim is to jump in the water

If we could keep something from last December this is the end of silence. The social explosion was not alone on the streets of Greece, but it came out together with the need for dialogue. The fact, which we are told for years now that “democracy” has no dead ends, was proven brutally to be a cheap lie of the authority. The dead ends are a lot. They materialize in the tenths of our day-to-day problems, in our society’s sickness.

So what can we do as a society? Shall we continue to put trust on them and their lies?

There is a way out of this system which destroys our life, a system whose only function is to reproduce and to manage the corruption that is originally created by it. The way out can be found to each one separately and to everyone together. As long as we can still listen to the message coming out from the insurrection of December 2008.

Which message?

The only way that we can initiate the liberation from the dark reality is to begin deciding by ourselves the matters that concern ourselves. We must realise that the logic “vote every four years and I will do the best for you”, is the logic which reproduces this rotten regime.

We all have a portion of responsibility for our lives and for the societies we live in.

As long as we recognise these responsibilities and take the steps leading to the final cut of the umbilical cord that ties us with the authority, we can begin changing the scenery around us with steady moves… with our goal being, at the right moment, to get rid of the destructive institutions like the parliamentary-representative democracy and to create new ones which will be based on the equal participation of everyone.

These paths were opened since the last December. And these are the paths which we are obligated to continue walking on without fear. In each space, in each neighbour, in the schools and in the universities, in the working spaces, in our stance for the immigrants, in our view about environment… in everything that concern our life.

We prefer to decide for our lives ourselves, even if we make mistakes.

Then these mistakes will be ours too. We will learn, we will move forward, we will really stand on our feet as a society…
 

FAR AWAY FROM POLITICAL PARTIES AND HIERARCHIES

FACE TO FACE
WITH DIRECT DEMOCRACY
WITH DIRECT ACTIONS


MARCH
on Sunday 6th of DECEMBER 2009
12.30 at Kamara (Thessaloniki)



Occupied Theatre School (Thessaloniki)
http://katalipsisxolistheatrou.blogspot.com

Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου 2009

Ο μόνος τρόπος για να μάθουμε αν μπορούμε να κολυμπήσουμε είναι να βουτήξουμε στο νερό……

Αν έχουμε να κρατήσουμε κάτι από τον περασμένο Δεκέμβρη, αυτό είναι ότι η σιωπή έσπασε. Μαζί με την κοινωνική έκρηξη βγήκε προς τα έξω και η έντονη ανάγκη για διάλογο. Το γεγονός ότι χρόνια ολόκληρα, μας σερβίρουν ότι στη «δημοκρατία» δεν υπάρχουν αδιέξοδα, φάνηκε με τον πιο βάρβαρο τρόπο ότι είναι φτηνό παραμύθι της εξουσίας. Τα αδιέξοδα είναι πολλά. Παίρνουν μορφή στα δεκάδες καθημερινά (και όχι μόνο) προβλήματά μας.

Εμείς ως κοινωνία τι κάνουμε λοιπόν; Τρώμε το παραμύθι;

Υπάρχει διέξοδος απ’ το σύστημα που καταστρέφει τη ζωή μας και το μόνο που κάνει είναι να αναπαράγει και να διαχειρίζεται τη διαφθορά που δημιουργεί. Η διέξοδος βρίσκεται στον καθένα ξεχωριστά και σε όλους μαζί. Αρκεί να συνεχίσουμε να ακούμε το μήνυμα που βγήκε από την περσινή εξέγερση.

Ποιο μήνυμα;

Ότι ο μόνος τρόπος για ν’ αρχίσουμε να απελευθερωνόμαστε από την μαύρη πραγματικότητα, είναι ν’ αρχίσουμε να αποφασίζουμε οι ίδιοι για τους εαυτούς μας. Πρέπει να αντιληφθούμε ότι η λογική ‘‘ψήφισε κάθε τέσσερα χρόνια κι εγώ θα κάνω το καλύτερο για ’σένα’’, είναι η λογική που αναπαράγει το σάπιο αυτό καθεστώς.

Όλοι έχουμε μερίδιο ευθύνης για τις ζωές μας, για τις κοινωνίες στις οποίες ζούμε.

Αρκεί να αναγνωρίσουμε τις ευθύνες αυτές και να κάνουμε βήματα, ώστε κάποια στιγμή, να κόψουμε τον ομφάλιο λώρο που μας δένει με την εξουσία. Με σταθερές κινήσεις να αρχίσουμε να αλλάζουμε το τοπίο γύρω μας. Με στόχο την κατάλληλη στιγμή να κάνουμε πέρα καταστρεπτικούς θεσμούς όπως η κοινοβουλευτική-αντιπροσωπευτική δημοκρατία και να δημιουργήσουμε νέους που θα βασίζονται στην ίση συμμετοχή όλων. Αυτά τα μονοπάτια άνοιξε ο περασμένος Δεκέμβρης. Και αυτά τα μονοπάτια οφείλουμε να συνεχίσουμε να περπατάμε χωρίς φόβο. Σε κάθε χώρο, σε κάθε γειτονιά, σε σχολεία και πανεπιστήμια, σε εργασιακούς χώρους, στη στάση μας απέναντι στους μετανάστες, στο περιβάλλον…σε ότι αφορά τη ζωή μας.

Καλύτερα να αποφασίζουμε εμείς για μας κι ας κάνουμε λάθη.

Τότε και τα λάθη δικά μας θα 'ναι. Θα μαθαίνουμε, θα προχωράμε, θα στεκόμαστε ως κοινωνία πραγματικά στα πόδια μας.

Μακριά από κόμματα και ιεραρχίες. Πρόσωπο με πρόσωπο, με άμεση δημοκρατία με άμεσες δράσεις.


Ανοιχτή συνέλευση στην κατάληψη Σχολής Θεάτρου, Εγνατίας 122, Σάββατο 5/12, 19:00.


Πορεία την Κυριακή 6/12, 12:30, στην Καμάρα.


     Κατάληψη Σχολής Θεάτρου (Εγνατίας 122)
katalipsisxolistheatrou.blogspot.com

ΜΑ ΚΑΛΑ, ΠΑΛΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ;;;;

Ας βρεθεί ένας λόγος να ΜΗΝ είμαστε στους δρόμους. Εντεινόμενη καταστολή, εργασιακή ανασφάλεια, δολοφονίες μεταναστών, σχολεία-φυλακές, γριποτρομοκρατία, βιτριόλι και τα κεφάλια μέσα. Τίποτα δεν έχει αλλάξει....

Έχει γεμίσει ο τόπος αστυνομία. Σε σταθμούς τρένων, στο δρόμο, σε κάθε γωνία, αμφισβητείται το δικαίωμά μας να κυκλοφορούμε χωρίς να είμαστε υπόλογοι στο ποιοι είμαστε και το γιατί υπάρχουμε .Φαινόμενα μαζικών εξακριβώσεων και προσαγωγών αποτελούν μέρος της καθημερινότητας μας. Ταυτόχρονα, μας παρακολουθούν με κάμερες από παντού. Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, στα δικαστήρια μοιράζονται υπερβολικές ποινές σε αγωνιστές σε μια προσπάθεια να ποινικοποιηθεί η ριζοσπαστική δράση. Γίνονται επιθέσεις σε κοινωνικούς χώρους (Φάμπρικα Υφανέτ, Buena Ventura, στέκι μεταναστών στα εξάρχεια, κ.α.,) και σε συνδικαλίστριες (Κ. Κούνεβα, Βενετία Μανωλοπούλου).

Τα πογκρόμ κατά των μεταναστών συνεχίζονται. Πρόσφατο παράδειγμα ο Μοχάμεντ Καμράν Ατίφ ο οποίος ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου στο ΑΤ Νίκαιας. Στις αντιδράσεις του κόσμου, το κράτος απάντησε όπως ξέρει καλύτερα. Με δακρυγόνα και προσαγωγές. Και η ιστορία συνεχίζεται, με εξευτελιστικές αναμονές για πράσινη κάρτα και εργασία χωρίς πληρωμή και με κίνδυνο απέλασης, με “λαμπρό” παράδειγμα αυτό της Μανωλάδας.
Ας περάσουμε στα εργασιακά, τα οποία μπορούμε να συνοψίσουμε στο εξής: “Δούλευε και μαύρα ρε, γιατί που θα ξαναβρείς δουλειά!” Απολύσεις λόγω “κρίσης”, και δάνεια στις τράπεζες για να μη χρεοκωπήσουν και χεστεί η φοράδα στ'αλώνι.

Και για να τα αντιμετωπίσουμε όλα αυτά, το κράτος προτείνει μαζικούς εμβολιασμούς.

Εμείς όμως δε μασάμε.

Ο Δεκέμβρης έγινε Γενάρης, Φλεβάρης, Μάρτης και ξανά Δεκέμβρης.

Παρόλο που η εκάστοτε εξουσία προσπαθεί να μετατρέψει την κοινωνική οργή σε επετειακή φιέστα, κάτι που το θυμόμαστε μια φορά το χρόνο, για μας ο χρόνος δεν έχει σταματήσει. Καθ'όλη τη διάρκεια της χρονιάς, λαϊκές συνελεύσεις σε γειτονιές, αυτόνομα σωματεία, αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι, και κόσμος στο δρόμο μας θυμίζουν αυτό που ούτως ή άλλως δεν ξεχνάμε. Οτι υπάρχει ένας άλλος τρόπος να διαχειριζόμαστε τις ζωές μας μακρυά από κόμματα, και ιεραρχία, χωρίς διαμεσολάβηση, πρόσωπο με πρόσωπο, με άμεση δημοκρατία, με άμεσες δράσεις.
Ότι μόνο αν επικοινωνήσουμε τις αρνήσεις μας και αντισταθούμε σε ο,τι μας καταπιέζει θα καταφέρουμε να αλλάξουμε κάτι, να ζήσουμε το παρόν μας με βάση τις επιθυμίες μας.

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ!!!!!

ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΣΧΟΛΗΣ ΘΕΑΤΡΟΥ, ΕΓΝΑΤΙΑΣ 122 ΣΑΒΒΑΤΟ 5/12 ΣΤΙΣ 19.00

ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 6/12, ΣΤΙΣ 12:30, ΚΑΜΑΡΑ.

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΣΧΟΛΗΣ ΘΕΑΤΡΟΥ
katalipsisxolistheatrou.blogspot.com

Ο Δεκέμβρης δεν επαναλαμβάνεται... ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ !


Ο Δεκέμβρης δεν επαναλαμβάνεται, συνεχίζεται

Αναμφίβολα δεν υπήρξε ούτε ένας από εμάς που να μην πήρε, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, θέση μέσα στα γεγονότα του περασμένου Δεκέμβρη.

Ίσως να είναι από τις σπάνιες φορές σε αυτή τη χώρα που μια είδηση σαν αυτή της δολοφονίας του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον αμετανόητο αστυνομικό δολοφόνο του Ε. Κορκονέα, να προκάλεσε σε τόσο μεγάλη έκταση κοινό αίσθημα οργής και αγανάκτησης. Αίσθημα εφάμιλλο με αυτό που είχαμε όλοι μετά τον θάνατο των 57 συνανθρώπων μας στις πυρκαγιές του 2007 στην Πελοπόννησο. Θάνατο από τους εμπρησμούς τους οποίους το παρόν σύστημα υποθάλπει με την πολιτική που αποχαρακτηρίζει τα καμένα δάση και τα χαρίζει μετά σε εργολάβους και εταιρείες ανάβοντας, στην ουσία με αυτό τον τρόπο, το σπίρτο στο χέρι του εμπρηστή.
Καθημερινοί Αμέτρητοι Γρηγορόπουλοι

Είναι το ίδιο το πολιτικό σύστημα το οποίο υποτίθεται ότι διαχειρίζεται και τις ζωές μας και είναι υπεύθυνο για τις καθημερινές, φανερές ή κρυμμένες, δολοφονίες όπως αυτή του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Μόνο την τελευταία δεκαετία είχαμε με βάση τις «επίσημες» αναφορές πάνω από 50 δολοφονίες μεταναστών από αστυνομικούς ή λιμενικούς. Αμέτρητοι-εκατοντάδες είναι οι νεκροί πρόσφυγες από πνιγμό ή από νάρκες στα σύνορα. Μόνο μέσα στο 2009 φτάσανε τον αριθμό των 200 οι νεκροί μέσα στους χώρους εργασίας. Οι θάνατοι των εργατών στα λεγόμενα «εργατικά ατυχήματα» αποτελούν το φόρο αίματος που καταβάλει αυτή η κοινωνία στο βωμό του καπιταλισμού. Αμέτρητες όμως είναι οι καθημερινές μικρές δολοφονίες που υφιστάμεθα όλοι μας από ένα σύστημα που δολοφονεί καθημερινά την αξιοπρέπεια, τη ζωή και τις ελευθερίες μας.

Εργασιακός Μεσαίωνας

Πώς αλλιώς, παρά ως σύγχρονες συνθήκες σκλαβιάς, μπορούμε να περιγράψουμε τον καταναγκασμό στην εργασία υπό τον εκβιασμό της φτώχειας και της ανέχειας στον οποίο υποκύπτουμε άπαντες προκειμένου να επιβιώσουμε. Ελαστικοποίηση της εργασίας, ανασφάλιστη μαύρη εργασία , απολύσεις, συρρίκνωση των μισθών και των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Όλα με πρόσχημα την κρίση, όλα προς συμφέρον των αφεντικών. Η εργασία μας, ξένη από την έννοια της προσφοράς στο σύνολό, ή της δημιουργίας, παράγει πλούτο που καρπώνονται τα αφεντικά και οι διαχειριστές της εξουσίας, ενώ οι μισθοί μας αντηχούν το σαρκασμό με τον οποίο ανταμείβουν το μόχθο μας. Στηρίζουμε με την εργασία μας και με τους φόρους μας ένα παρασιτικό σύστημα, χωρίς να δικαιούμαστε ούτε καν αυτά που μερικές δεκαετίες πριν θεωρούνταν αυτονόητα. Η εργασία έχει γίνει συνώνυμο της ζητιανιάς όταν για να βρούμε δουλειά φτάνουμε να «υποχρεωνόμαστε» σε πολιτικά γραφεία, σε εργολάβους και στη νόμιμη μαύρη εργασία προγραμμάτων του ΟΑΕΔ όπως τα Stage. Κι όταν έρθουμε αντιμέτωποι με τους σύγχρονους δουλέμπορους ρισκάρουμε να καταλήξουμε όπως η Κ. Κούνεβα, η οποία στην προσπάθειά της να πολεμήσει την τοξικότητα των σύγχρονων εργασιακών σχέσεων δέχτηκε επίθεση με οξύ.

Παράγουμε τον πλούτο που αντί να αποτελεί τη βάση για την κοινωνική περιουσία και αλληλοβοήθεια στους ηλικιωμένους, στους αρρώστους, στους άνεργους αποτελεί την ιδιοκτησία των λίγων. Τα ασφαλιστικά ταμεία τα λυμαίνονται οι κρατικοδίαιτοι συνδικαληστές και οι μεγαλοεταιρίες. Η σύνταξη για τους συνομήλικους του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, αν δεν έχουν την ατυχία να συναντήσουν τον επόμενο Κορκονέα, θα αποτελεί ιστορία περασμένων γενεών.

Βίος Αβίωτος

Μια γενιά που διαπαιδαγωγείται σε ένα σύστημα διαρκούς ανταγωνισμού, που της επιβάλλεται ένας τρόπος ζωής, ο οποίος αφαιρεί κάθε παιδικότητα. Πως αλλιώς μπορούμε να χαρακτηρίσουμε τη νεολαία μας αν όχι βαριά εργαζόμενους με διπλοβάρδια σχολείο φροντιστήριο, σε μια αρένα διεκδίκησης ενός υποθηκευμένου μέλλοντος; Πως αλλιώς μπορούμε να χαρακτηρίσουμε την απαγόρευση του ελεύθερου χρόνου και του παιχνιδιού, στην ηλικία που αυτά είναι τόσο απαραίτητα, παρά ως ωμή βία; Η νεολαία μας στοχοποιείται στο σύνολό της και μαζί της το αύριο.

Ένα αύριο συνυφασμένο με την ποιότητα ζωής που σε πρωταρχικό στάδιο διασφαλίζεται και από ένα ανθρώπινο σύστημα υγείας. Όμως, η ήδη παθούσα και ανεπαρκής δημόσια υγεία γίνεται πλέον και έρμαιο των φαρμακοβιομηχανιών έχοντας καταντήσει «εμπόριο αρρώστιας». Αντί να θεραπεύουν και να περιθάλπουν, καλλιεργούν την ανασφάλεια και τον τρόμο κατασκευάζοντας πανδημίες έτσι ώστε να πουλάνε φάρμακα. Η σωματική υγεία πρόκειται να γίνει προνόμιο ανάλογο της οικονομικής επιφάνειας του καθενός. Η νοητική υγεία κανενός.

Από το κράτος πρόνοιας είμαστε στην διαδικασία όπου σιγά και μεθοδικά περνάμε στο κράτος ελέγχου. Αυτό αποδεικνύουν άλλωστε και οι πολιτικές που από την μία άρουν τις υποχρεώσεις του κράτους απέναντι στον πολίτη, και από την άλλη υφαίνουν ένα τείχος ελέγχου και υποταγής που καλύπτει και διαιρεί την κοινωνία. Τρομονόμοι, κουκουλονόμοι, δικαστική αδιαλλαξία, φυλακές, αστυνόμευση, πογκρόμ σε μετανάστες... δόγμα νόμος και τάξη. Στα κοινωνικά προβλήματα της οικονομικής κρίσης που αυτοί κατασκεύασαν και προκάλεσαν η απάντηση είναι το γκλόπ του Ματατζή.

Οι δρόμοι μοιάζουν όλο και περισσότερο με διάδρομους φυλακής. Περιπολίες ένστολων που οπλοφορούν και επιδίδουν τον τσαμπουκά τους σε μικροπωλητές. Κάμερες να δημιουργούν ένα αίσθημα ολοκληρωτικής επιτήρησης βιάζοντας κάθε έννοια αξιοπρέπειας και προσωπικότητας. Τα ΜΑΤ μοιάζουν όλο και περισσότερο στα σώματα ασφάλειας των ες ες. Μοιάζουν και συμπεριφέρονται περισσότερο με στρατό κατοχής ξένο σώμα και εχθρικό προς τους πολίτες αυτής της χώρας, όπου στην κυριολεξία «πρώτα βαράνε και μετά ρωτούν». Ως γνήσιοι απόγονοι των πραιτοριανών και των γενίτσαρων αποτελούν ότι πιο μισητό και αντικοινωνικό έχει δημιουργήσει το Κράτος. Η ζωή βίος αβίωτος μέσα σε τσιμεντένια κλουβιά, σε πόλεις που δεν επιτρέπουν την συνάντηση, το περίπατο. Πόλεις όχι για παιδιά, όχι για νέους, όχι για ανθρώπους. Αλλά πόλεις μόνο για εργάτες, για καταναλωτές, για υπηκόους. Τα πάρκα γίνονται παρκινγκ. Και στους χώρους πρασίνου φυτεύονται πολυκατοικίες αντί για δέντρα. Η οικογένεια μας πλέον είναι η συσκευή της τηλεόρασης, μητέρα και πατέρας ταυτόχρονα μας μεγαλώνει νανουρίζοντας μας με σαχλοτραγουδάκια και προσταγές. Η τηλεόραση λειτουργεί στην καλύτερη ως ένας παραμορφωτικός καθρέφτης δημιουργώντας έναν πλασματικό κόσμο και στην χειρότερη ως εργαλείο προπαγάνδισης της κυριαρχίας.

Κραυγή για Αξιοπρέπεια

Όλα τα παραπάνω μπορεί να μοιάζουν βγαλμένα από τις σελίδες ενός οργουελιανού μυθιστορήματος όπου κάθε προσπάθεια για ριζική αλλαγή φαίνεται απέλπιδα, αλλά εδώ ακριβώς έρχεται ο Δεκέμβρης του 2008. Στα σύγχρονα Δεκεμβριανά η επιθυμία για ζωή και η ανάγκη για ελευθερία βγήκαν στους δρόμους και ξεσηκώθηκαν διαρρηγνύοντας την παντοδυναμία της εξουσίας. Όλοι εμείς που κατεβήκαμε στους δρόμους, όλοι εσείς που ενώσατε τον ψίθυρο σας και τον κάνατε βροντή φωνάξαμε μαζί Φτάνει πια! στην εξουσία. Φτάνει πια σε ένα σύστημα που έχει χρεοκοπήσει που το μόνο που μπορεί να διαχειρίζεται είναι η ίδια η διαφθορά που αυτό παράγει. Φτάνει πια στους πολιτικούς... στους συνδικαλοπατέρες και στους ψευτοδημοσιογράφους που ευτελίζουν και διαστρεβλώνουν τα παράθυρα της ζωής μας.

Ο περσινός Δεκέμβρης είχε οργή, πολύ οργή, γιατί ήταν η συσσωρευμένη αδικία τόσων ετών, αναμειγμένη με την απελπισία που γεννά ένα μέλλον το οποίο το έχουν προδιαγράψει άλλοι για εμάς χωρίς εμάς. Δεν είναι τυχαίο που η περσινή εξέγερση του Δεκέμβρη είχε τόση δυναμική όχι μόνο στην χώρα μας αλλά και σε όλη την Ευρώπη. Δεν ήταν μόνο ο δίκαιος θυμός μια αναίτιας δολοφονίας. Συνέπεσε με την είσοδο της Ευρώπης στην κατασκευασμένη και προκαλούμενη από τις τράπεζες οικονομική κρίση. Μια κρίση που έχει φέρει την ανέχεια στην κοινωνία και ευκαιρίες επικερδών επενδύσεων στο κεφάλαιο. Η οργή όμως δεν είναι μόνο συναίσθημα. Είναι αγώνας και διεκδίκηση για κοινωνική δικαιοσύνη. Η κραυγή μιας κοινωνίας που ήρθε η ώρα να αφήσει τη στάση της παραίτησης, της ήττας και να διεκδικήσει στο δρόμο τον αγώνα της χειραφέτησης.

Ο Δεκέμβρης και η Κοινωνική Αυτοθέσμιση

Ενάντια σε κόμματα, χωρίς διαμεσολαβητές, χωρίς κηδεμόνες. Ανακαλύπτοντας την ουσία της άμεσης δημοκρατίας μέσα από μαζικές κινητοποιήσεις, με άμεση δράση, παίρνοντας αποφάσεις μέσα από ανοιχτές συνελεύσεις μέσα από αμεσοδημοκρατικές συλλογικές διεκδικήσεις, να δηλώσει ρητά ότι το συλλογικό εμείς είναι ό μοναδικός κυρίαρχος και υπεύθυνος να ορίσει την εργασία, την παιδεία, την υγεία, τη δικαιοσύνη, τον πολιτισμό. Όλα αυτά είτε ως στιγμές, είτε ως δυνατότητα, είτε ως δομές που συνεχίζονται ακόμα και σήμερα και που δυναμώνουν μέρα με την ημέρα, τα ξεκίνησε ο Δεκέμβρης.

Οι καταλήψεις, οι μαζικές των χιλιάδων ανθρώπων πορείες, οι ανοιχτές συνελεύσεις σε γειτονιές, οι τοπικοί αγώνες για τον Αχελώο, για την προάσπιση των δημόσιων αγαθών όπως το νερό, για τα χυτά σε Νάξο, Λευκίμη, Ελληνικό, Γραμματικό, οι τοπικοί αγώνες για τα πάρκα, για τους δημόσιους χώρους, για τις κεραίες κινητής τηλεφωνίας στις Συκιές, για τα διόδια στην Αττική οδό, ο ανεξάρτητος ταξικός αγώνας των καθαριστριών στη Μαγνησία, στην Πεκόπ, το κίνημα αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα, τα δεκάδες ίσως εκατοντάδες πρωτοβάθμια σωματεία που ξεπηδούν σε όλη την Ελλάδα κόντρα στο παραδοσιακό ξεπουλημένο συνδικαλισμό, τα ελευθέρα κοινωνικά κέντρα, τα στέκια σε όλη την χώρα με ανθρώπους κάθε ηλικίας, ντόπιους και μετανάστες, πέρα από ιδεολογικά ή κομματικά κριτήρια. Όλα αυτά αποτελούν το σπέρμα που άφησε ο Δεκέμβρης. Τη δυνατότητα και την ελπίδα που έχουμε ότι όλοι μαζί μπορούμε εμείς να αποφασίζουμε για τα προβλήματα μας και να δίνουμε λύσεις. Όλα αυτά είναι μια εικόνα από το μέλλον που διεκδικούμε.

Σε αυτή τη δυνατότητα που πρόβαλε από την εξέγερση του Δεκέμβρη, το κράτος απαντά με καταστολή. Και επιστρατεύει τους μοναδικούς πιστούς του φύλακες το ΦΟΒΟ και τη ΒΙΑ. Στην κοινωνική δημιουργία η απάντηση του κράτους είναι οι δολοφονίες μεταναστών, οι συλλήψεις, οι φυλακίσεις, οι κατεχόμενες περιοχές, οι απαγορεύσεις κυκλοφορίας, το ξύλο, τα δακρυγόνα, το βιτριόλι στην Κωνσταντίνα, οι παρακρατικές συμμορίες και πρόσφατα οι βομβιστικές δολοφονικές επιθέσεις, όπως στον ελεύθερο κοινωνικό χώρο Buenaventura, στο φοιτητικό στέκι Σφεντόνα αλλά και στο στέκι μεταναστών στα Εξάρχεια.

Δεν μας τρομάζουν. Μας οργίζουν και μας δυναμώνουν.

ΠΟΡΕΙΑ: 

Κυριακή 6/12/09
Καμάρα στις 12.00μμ



Ανοιχτή συνέλευση για τον Δεκέμβρη

Η Κατάληψη Σχολής Θεάτρου λειτουργεί από τις 2/12/09

Της Τετάρτη 2 Δεκέμβρη 2009, ένα χρόνο μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον αμετανόητο ειδικό φρουρό Ε. Κορκονέα, οι φοιτητές της Σχολής Θεάτρου πέρνουν την απόφαση για κατάληψη της σχολής. Το ίδιο βράδυ η συνέλευση πλαισιώνεται κι από άλλο κόσμο με πνεύμα σύμπραξης κι αποκτώντας ανοιχτά χαρακτηριστικά. Χωρίς ιδεολογικές και κομματικές ταμπέλες ενωθήκαμε και πάλι κάτω από τη στέγη της απελευθερωμένης πλέον Κατάληψης Σχολής Θεάτρου.

Τετάρτη, 4 Φεβρουαρίου 2009

Να πάρουμε πίσω τους φυλακισμένους της εξέγερσης!

Η Συνέλευση Αλληλεγγύης στους διωκόμενους και φυλακισμένους του εξεγερμένου Δεκέμβρη πραγματοποιεί τις συνελεύσεις της κάθε Σάββατο στις 4μμ στο Στέκι της Ιατρικής (απέναντι από το ΑΧΕΠΑ).


Για συνεχή ενημέρωση σχετικά με τους προφυλακισμένους υπάρχει στο blog της

Πέμπτη, 22 Ιανουαρίου 2009

Λήξη Κατάληψης Σχολής Θεάτρου

Η κατάληψη πραγματοποιήθηκε αρχικά από αντιεξουσιαστές/ριες, την Κυριακή 7 Δεκεμβρίου, που μπήκαν στο χώρο της σχολής όπου ακολούθησε ενεπιτυχής απόπειρα εισβολής των ΜΑΤ. Την άλλη μέρα πραγματοποιήθηκε συνέλευση των φοιτητών της σχολής θεάτρου όπου αποφασίστηκε κατάληψη με μορφή σύμπραξης. Από την ίδια κι όλας μέρα πλήθος κόσμου χωρίς ιδεολογικές και κομματικές ταμπέλες ενώθηκαν κάτω από τη στέγη της απελευθερωμένης πλέον σχολής θεάτρου.

Οι δράσεις που ξεκίνησαν μέσα από την κατάληψη σχολής θεάτρου ή που απλά συμμετείχαμε είναι οι εξής:
  • Συμμετοχή στην πορεία στις 8/12 προς το Υπουργείο Μακεδονίας Θράκης
  • Συμμετοχή στην πορεία στις 9/12
  • Πορεία στις 10/12
  • Πορεία στις 11/12 η οποία κινήθηκε στα ανατολικά και αριθμούσε περι 3000 κόσμου
  • Πορεία στις 12/12 η οποία κινήθηκε στα δυτικά και αριθμούσε 2000 άτομα
  • Μηχανοκίνητη πορεία 14/12
  • Κατάληψη Δημαρχείου Συκεών 15/12 και κάλεσμα σε ανοιχτή συνέλευση την ίδια μέρα
  • Συναυλία Πέμπτη 18/12 στη χανθ
  • Παρέμβαση Σάββατο 27/12 με δρώμενα
  • Κατάληψη εργατικού κέντρου Δευτέρα 29/12
  • 31/12 Συναυλία Blueprint στο χώρο της κατάληψης
  • 9/12 πορεία
  • Σαββάτο 17/1 πανελλαδική πορεία στη Λάρισα

  • Πέμπτη 15/1/09 Προβολές & έκθεση φωτογραφίας με θέματα
Η κρίση (ενεργειακή, περιβαλλοντική, διατροφική, οικονομική) ως νέα μέθοδος διακυβέρνησης
Ο πόλεμος ενάντια στη φύση: oρυκτά καύσιμα, πυρηνικά, βιοτεχνολογία
  • Παρασκευή 16 Γενάρη εκδήλωση με θέμα "Το κίνημα των φυλακισμένων, οι κρατούμενοι του Δεκέμβρη και ο τρομονόμος"
    Εισηγήσεις:
    - Β. Καρύδης (αν. καθηγητής εγκληματολογίας πανεπιστημίου πελοποννήσου)
    - συνέλευση αλληλεγγύης στους διωκόμενους του Δεκέμβρη
    - ταμείο αλληλεγγγύης φυλακισμένων
  • Κυριακή 18 Γενάρη εκδήλωση συζήτηση με θέματα:
Ρατσιστική και αστυνομική βία εναντίον μεταναστών - τα χρόνια, οι μήνες και οι μέρες που μας σημάδεψαν
(εισήγηση: στέκι αλβανών μεταναστών)

Οι αγώνες των μεταναστών και η Κ. Κούνεβα
(εισήγηση: ομάδα μεταναστών και προσφύγων)

Ευχαριστούμε όσους συμμετείχαν και όσους μας στηρίξανε με οποιοδήποτε τρόπο

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΟΛΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ

Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου 2009

ΛΕΩΦΟΡΕΙΑ ΓΙΑ ΛΑΡΙΣΑ

ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΣΤΙΣ 9:00 ΤΟ ΠΡΩΙ ΘΑ ΑΝΑΧΩΡΗΣΟΥΝ ΛΕΩΦΟΡΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΣΧΟΛΗΣ ΘΕΑΤΡΟΥ (ΕΓΝΑΤΙΑΣ 122) ΓΙΑ ΛΑΡΙΣΑ
(ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΗΜΕΡΑ ΔΡΑΣΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΤΡΟΜΟΝΟΜΟ). ΟΣΟΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΑΣ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΕΓΚΑΙΡΩΣ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ.

Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2009

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ - ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΑΓΩΝΩΝ


Ο ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ ΤΟΝ ΓΕΝΑΡΗ
ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ στην ΚΑΤΑΛΗΨΗ της ΣΧΟΛΗΣ ΘΕΑΤΡΟY

Πέμπτη 15 Γενάρη, 8 μμ
(από τις 6μμ: προβολές, έκθεση φωτογραφίας)
- Η κρίση (ενεργειακή, περιβαλλοντική, διατροφική, οικονομική) ως νέα μέθοδος διακυβέρνησης
- Ο πόλεμος ενάντια στη φύση: oρυκτά καύσιμα, πυρηνικά, βιοτεχνολογία
(ανοιχτή εκδήλωση της πρωτοβουλίας ομάδων και ατόμων για την ενέργεια)

Παρασκευή 16 Γενάρη, 8 μμ
Το κίνημα των φυλακισμένων, οι κρατούμενοι του Δεκέμβρη και ο τρομονόμος
Εισηγήσεις:
- Β. Καρύδης (αν. καθηγητής εγκληματολογίας πανεπιστημίου πελοποννήσου)
- συνέλευση αλληλεγγύης στους διωκόμενους του Δεκέμβρη
- ταμείο αλληλεγγγύης φυλακισμένων

Σάββατο 17 Γενάρη
- Πανελλαδική ημέρα δράσης στη Λάρισα ενάντια στο τρομονόμο και για την αλληλεγγύη στους συλληφθέντες,
Προσυγκέντρωση-μικροφωνική 11 πμ, πλ. Ταχυδρομείου
- Συναυλία αλληλεγγύης, 9 μμ, κατάληψη σχολής θεάτρου
BULLDOZA, GO OVER 1000, RENOVATIO κ.ά.

Κυριακή 18 Γενάρη, 6 μμ
Ρατσιστική και αστυνομική βία εναντίον μεταναστών - τα χρόνια, οι μήνες και οι μέρες που μας σημάδεψαν
(εισήγηση: στέκι αλβανών μεταναστών)

Οι αγώνες των μεταναστών και η Κ. Κούνεβα
(εισήγηση: ομάδα μεταναστών και προσφύγων)