ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΣΧΟΛΗΣ ΘΕΑΤΡΟΥ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ OCCUPIED THEATRE SCHOOL SALONICA

The only way to learn if we can swim is to jump in the water

2009-12-06T05:33:00.003+02:00

If we could keep something from last December this is the end of silence. The social explosion was not alone on the streets of Greece, but it came out together with the need for dialogue. The fact, which we are told for years now that “democracy” has no dead ends, was proven brutally to be a cheap lie of the authority. The dead ends are a lot. They materialize in the tenths of our day-to-day problems, in our society’s sickness.

So what can we do as a society? Shall we continue to put trust on them and their lies?

There is a way out of this system which destroys our life, a system whose only function is to reproduce and to manage the corruption that is originally created by it. The way out can be found to each one separately and to everyone together. As long as we can still listen to the message coming out from the insurrection of December 2008.

Which message?

The only way that we can initiate the liberation from the dark reality is to begin deciding by ourselves the matters that concern ourselves. We must realise that the logic “vote every four years and I will do the best for you”, is the logic which reproduces this rotten regime.

We all have a portion of responsibility for our lives and for the societies we live in.

As long as we recognise these responsibilities and take the steps leading to the final cut of the umbilical cord that ties us with the authority, we can begin changing the scenery around us with steady moves… with our goal being, at the right moment, to get rid of the destructive institutions like the parliamentary-representative democracy and to create new ones which will be based on the equal participation of everyone.

These paths were opened since the last December. And these are the paths which we are obligated to continue walking on without fear. In each space, in each neighbour, in the schools and in the universities, in the working spaces, in our stance for the immigrants, in our view about environment… in everything that concern our life.

We prefer to decide for our lives ourselves, even if we make mistakes.

Then these mistakes will be ours too. We will learn, we will move forward, we will really stand on our feet as a society…

FAR AWAY FROM POLITICAL PARTIES AND HIERARCHIES

FACE TO FACE
WITH DIRECT DEMOCRACY
WITH DIRECT ACTIONS

MARCH

on Sunday 6th of DECEMBER 2009
12.30 at Kamara (Thessaloniki)

Occupied Theatre School (Thessaloniki)
http://katalipsisxolistheatrou.blogspot.com

Ο μόνος τρόπος για να μάθουμε αν μπορούμε να κολυμπήσουμε είναι να βουτήξουμε στο νερό……

2009-12-04T12:57:00.001+02:00

Αν έχουμε να κρατήσουμε κάτι από τον περασμένο Δεκέμβρη, αυτό είναι ότι η σιωπή έσπασε. Μαζί με την κοινωνική έκρηξη βγήκε προς τα έξω και η έντονη ανάγκη για διάλογο. Το γεγονός ότι χρόνια ολόκληρα, μας σερβίρουν ότι στη «δημοκρατία» δεν υπάρχουν αδιέξοδα, φάνηκε με τον πιο βάρβαρο τρόπο ότι είναι φτηνό παραμύθι της εξουσίας. Τα αδιέξοδα είναι πολλά. Παίρνουν μορφή στα δεκάδες καθημερινά (και όχι μόνο) προβλήματά μας.

Εμείς ως κοινωνία τι κάνουμε λοιπόν; Τρώμε το παραμύθι;

Υπάρχει διέξοδος απ’ το σύστημα που καταστρέφει τη ζωή μας και το μόνο που κάνει είναι να αναπαράγει και να διαχειρίζεται τη διαφθορά που δημιουργεί. Η διέξοδος βρίσκεται στον καθένα ξεχωριστά και σε όλους μαζί. Αρκεί να συνεχίσουμε να ακούμε το μήνυμα που βγήκε από την περσινή εξέγερση.

Ποιο μήνυμα;

Ότι ο μόνος τρόπος για ν’ αρχίσουμε να απελευθερωνόμαστε από την μαύρη πραγματικότητα, είναι ν’ αρχίσουμε να αποφασίζουμε οι ίδιοι για τους εαυτούς μας. Πρέπει να αντιληφθούμε ότι η λογική ‘‘ψήφισε κάθε τέσσερα χρόνια κι εγώ θα κάνω το καλύτερο για ’σένα’’, είναι η λογική που αναπαράγει το σάπιο αυτό καθεστώς.

Όλοι έχουμε μερίδιο ευθύνης για τις ζωές μας, για τις κοινωνίες στις οποίες ζούμε.

Αρκεί να αναγνωρίσουμε τις ευθύνες αυτές και να κάνουμε βήματα, ώστε κάποια στιγμή, να κόψουμε τον ομφάλιο λώρο που μας δένει με την εξουσία. Με σταθερές κινήσεις να αρχίσουμε να αλλάζουμε το τοπίο γύρω μας. Με στόχο την κατάλληλη στιγμή να κάνουμε πέρα καταστρεπτικούς θεσμούς όπως η κοινοβουλευτική-αντιπροσωπευτική δημοκρατία και να δημιουργήσουμε νέους που θα βασίζονται στην ίση συμμετοχή όλων. Αυτά τα μονοπάτια άνοιξε ο περασμένος Δεκέμβρης. Και αυτά τα μονοπάτια οφείλουμε να συνεχίσουμε να περπατάμε χωρίς φόβο. Σε κάθε χώρο, σε κάθε γειτονιά, σε σχολεία και πανεπιστήμια, σε εργασιακούς χώρους, στη στάση μας απέναντι στους μετανάστες, στο περιβάλλον…σε ότι αφορά τη ζωή μας.

Καλύτερα να αποφασίζουμε εμείς για μας κι ας κάνουμε λάθη.

Τότε και τα λάθη δικά μας θα 'ναι. Θα μαθαίνουμε, θα προχωράμε, θα στεκόμαστε ως κοινωνία πραγματικά στα πόδια μας.

Μακριά από κόμματα και ιεραρχίες. Πρόσωπο με πρόσωπο, με άμεση δημοκρατία με άμεσες δράσεις.

Ανοιχτή συνέλευση στην κατάληψη Σχολής Θεάτρου, Εγνατίας 122, Σάββατο 5/12, 19:00.

Πορεία την Κυριακή 6/12, 12:30, στην Καμάρα.

Κατάληψη Σχολής Θεάτρου (Εγνατίας 122)

katalipsisxolistheatrou.blogspot.com

ΜΑ ΚΑΛΑ, ΠΑΛΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ;;;;

2009-12-04T12:55:00.001+02:00

Ας βρεθεί ένας λόγος να ΜΗΝ είμαστε στους δρόμους. Εντεινόμενη καταστολή, εργασιακή ανασφάλεια, δολοφονίες μεταναστών, σχολεία-φυλακές, γριποτρομοκρατία, βιτριόλι και τα κεφάλια μέσα. Τίποτα δεν έχει αλλάξει....

Έχει γεμίσει ο τόπος αστυνομία. Σε σταθμούς τρένων, στο δρόμο, σε κάθε γωνία, αμφισβητείται το δικαίωμά μας να κυκλοφορούμε χωρίς να είμαστε υπόλογοι στο ποιοι είμαστε και το γιατί υπάρχουμε .Φαινόμενα μαζικών εξακριβώσεων και προσαγωγών αποτελούν μέρος της καθημερινότητας μας. Ταυτόχρονα, μας παρακολουθούν με κάμερες από παντού. Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, στα δικαστήρια μοιράζονται υπερβολικές ποινές σε αγωνιστές σε μια προσπάθεια να ποινικοποιηθεί η ριζοσπαστική δράση. Γίνονται επιθέσεις σε κοινωνικούς χώρους (Φάμπρικα Υφανέτ, Buena Ventura, στέκι μεταναστών στα εξάρχεια, κ.α.,) και σε συνδικαλίστριες (Κ. Κούνεβα, Βενετία Μανωλοπούλου).

Τα πογκρόμ κατά των μεταναστών συνεχίζονται. Πρόσφατο παράδειγμα ο Μοχάμεντ Καμράν Ατίφ ο οποίος ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου στο ΑΤ Νίκαιας. Στις αντιδράσεις του κόσμου, το κράτος απάντησε όπως ξέρει καλύτερα. Με δακρυγόνα και προσαγωγές. Και η ιστορία συνεχίζεται, με εξευτελιστικές αναμονές για πράσινη κάρτα και εργασία χωρίς πληρωμή και με κίνδυνο απέλασης, με “λαμπρό” παράδειγμα αυτό της Μανωλάδας.
Ας περάσουμε στα εργασιακά, τα οποία μπορούμε να συνοψίσουμε στο εξής: “Δούλευε και μαύρα ρε, γιατί που θα ξαναβρείς δουλειά!” Απολύσεις λόγω “κρίσης”, και δάνεια στις τράπεζες για να μη χρεοκωπήσουν και χεστεί η φοράδα στ'αλώνι.

Και για να τα αντιμετωπίσουμε όλα αυτά, το κράτος προτείνει μαζικούς εμβολιασμούς.

Εμείς όμως δε μασάμε.

Ο Δεκέμβρης έγινε Γενάρης, Φλεβάρης, Μάρτης και ξανά Δεκέμβρης.

Παρόλο που η εκάστοτε εξουσία προσπαθεί να μετατρέψει την κοινωνική οργή σε επετειακή φιέστα, κάτι που το θυμόμαστε μια φορά το χρόνο, για μας ο χρόνος δεν έχει σταματήσει. Καθ'όλη τη διάρκεια της χρονιάς, λαϊκές συνελεύσεις σε γειτονιές, αυτόνομα σωματεία, αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι, και κόσμος στο δρόμο μας θυμίζουν αυτό που ούτως ή άλλως δεν ξεχνάμε. Οτι υπάρχει ένας άλλος τρόπος να διαχειριζόμαστε τις ζωές μας μακρυά από κόμματα, και ιεραρχία, χωρίς διαμεσολάβηση, πρόσωπο με πρόσωπο, με άμεση δημοκρατία, με άμεσες δράσεις.
Ότι μόνο αν επικοινωνήσουμε τις αρνήσεις μας και αντισταθούμε σε ο,τι μας καταπιέζει θα καταφέρουμε να αλλάξουμε κάτι, να ζήσουμε το παρόν μας με βάση τις επιθυμίες μας.

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ!!!!!

ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΣΧΟΛΗΣ ΘΕΑΤΡΟΥ, ΕΓΝΑΤΙΑΣ 122 ΣΑΒΒΑΤΟ 5/12 ΣΤΙΣ 19.00

ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 6/12, ΣΤΙΣ 12:30, ΚΑΜΑΡΑ.

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΣΧΟΛΗΣ ΘΕΑΤΡΟΥ

katalipsisxolistheatrou.blogspot.com

Ο Δεκέμβρης δεν επαναλαμβάνεται... ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ !

2009-12-04T12:52:00.000+02:00

Ο Δεκέμβρης δεν επαναλαμβάνεται, συνεχίζεται

2009-12-04T12:48:00.001+02:00

Αναμφίβολα δεν υπήρξε ούτε ένας από εμάς που να μην πήρε, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, θέση μέσα στα γεγονότα του περασμένου Δεκέμβρη.

Ίσως να είναι από τις σπάνιες φορές σε αυτή τη χώρα που μια είδηση σαν αυτή της δολοφονίας του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον αμετανόητο αστυνομικό δολοφόνο του Ε. Κορκονέα, να προκάλεσε σε τόσο μεγάλη έκταση κοινό αίσθημα οργής και αγανάκτησης. Αίσθημα εφάμιλλο με αυτό που είχαμε όλοι μετά τον θάνατο των 57 συνανθρώπων μας στις πυρκαγιές του 2007 στην Πελοπόννησο. Θάνατο από τους εμπρησμούς τους οποίους το παρόν σύστημα υποθάλπει με την πολιτική που αποχαρακτηρίζει τα καμένα δάση και τα χαρίζει μετά σε εργολάβους και εταιρείες ανάβοντας, στην ουσία με αυτό τον τρόπο, το σπίρτο στο χέρι του εμπρηστή.
Καθημερινοί Αμέτρητοι Γρηγορόπουλοι

Είναι το ίδιο το πολιτικό σύστημα το οποίο υποτίθεται ότι διαχειρίζεται και τις ζωές μας και είναι υπεύθυνο για τις καθημερινές, φανερές ή κρυμμένες, δολοφονίες όπως αυτή του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Μόνο την τελευταία δεκαετία είχαμε με βάση τις «επίσημες» αναφορές πάνω από 50 δολοφονίες μεταναστών από αστυνομικούς ή λιμενικούς. Αμέτρητοι-εκατοντάδες είναι οι νεκροί πρόσφυγες από πνιγμό ή από νάρκες στα σύνορα. Μόνο μέσα στο 2009 φτάσανε τον αριθμό των 200 οι νεκροί μέσα στους χώρους εργασίας. Οι θάνατοι των εργατών στα λεγόμενα «εργατικά ατυχήματα» αποτελούν το φόρο αίματος που καταβάλει αυτή η κοινωνία στο βωμό του καπιταλισμού. Αμέτρητες όμως είναι οι καθημερινές μικρές δολοφονίες που υφιστάμεθα όλοι μας από ένα σύστημα που δολοφονεί καθημερινά την αξιοπρέπεια, τη ζωή και τις ελευθερίες μας.

Εργασιακός Μεσαίωνας

Πώς αλλιώς, παρά ως σύγχρονες συνθήκες σκλαβιάς, μπορούμε να περιγράψουμε τον καταναγκασμό στην εργασία υπό τον εκβιασμό της φτώχειας και της ανέχειας στον οποίο υποκύπτουμε άπαντες προκειμένου να επιβιώσουμε. Ελαστικοποίηση της εργασίας, ανασφάλιστη μαύρη εργασία , απολύσεις, συρρίκνωση των μισθών και των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Όλα με πρόσχημα την κρίση, όλα προς συμφέρον των αφεντικών. Η εργασία μας, ξένη από την έννοια της προσφοράς στο σύνολό, ή της δημιουργίας, παράγει πλούτο που καρπώνονται τα αφεντικά και οι διαχειριστές της εξουσίας, ενώ οι μισθοί μας αντηχούν το σαρκασμό με τον οποίο ανταμείβουν το μόχθο μας. Στηρίζουμε με την εργασία μας και με τους φόρους μας ένα παρασιτικό σύστημα, χωρίς να δικαιούμαστε ούτε καν αυτά που μερικές δεκαετίες πριν θεωρούνταν αυτονόητα. Η εργασία έχει γίνει συνώνυμο της ζητιανιάς όταν για να βρούμε δουλειά φτάνουμε να «υποχρεωνόμαστε» σε πολιτικά γραφεία, σε εργολάβους και στη νόμιμη μαύρη εργασία προγραμμάτων του ΟΑΕΔ όπως τα Stage. Κι όταν έρθουμε αντιμέτωποι με τους σύγχρονους δουλέμπορους ρισκάρουμε να καταλήξουμε όπως η Κ. Κούνεβα, η οποία στην προσπάθειά της να πολεμήσει την τοξικότητα των σύγχρονων εργασιακών σχέσεων δέχτηκε επίθεση με οξύ.

Παράγουμε τον πλούτο που αντί να αποτελεί τη βάση για την κοινωνική περιουσία και αλληλοβοήθεια στους ηλικιωμένους, στους αρρώστους, στους άνεργους αποτελεί την ιδιοκτησία των λίγων. Τα ασφαλιστικά ταμεία τα λυμαίνονται οι κρατικοδίαιτοι συνδικαληστές και οι μεγαλοεταιρίες. Η σύνταξη για τους συνομήλικους του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, αν δεν έχουν την ατυχία να συναντήσουν τον επόμενο Κορκονέα, θα αποτελεί ιστορία περασμένων γενεών.

Βίος Αβίωτος

Μια γενιά που διαπαιδαγωγείται σε ένα σύστημα διαρκούς ανταγωνισμού, που της επιβάλλεται ένας τρόπος ζωής, ο οποίος αφαιρεί κάθε παιδικότητα. Πως αλλιώς μπορούμε να χαρακτηρίσουμε τη νεολαία μας αν όχι βαριά εργαζόμενους με διπλοβάρδια σχολείο φροντιστήριο, σε μια αρένα διεκδίκησης ενός υποθηκευμένου μέλλοντος; Πως αλλιώς μπορούμε να χαρακτηρίσουμε την απαγόρευση του ελεύθερου χρόνου και του παιχνιδιού, στην ηλικία που αυτά είναι τόσο απαραίτητα, παρά ως ωμή βία; Η νεολαία μας στοχοποιείται στο σύνολό της και μαζί της το αύριο.

Ένα αύριο συνυφασμένο με την ποιότητα ζωής που σε πρωταρχικό στάδιο διασφαλίζεται και από ένα ανθρώπινο σύστημα υγείας. Όμως, η ήδη παθούσα και ανεπαρκής δημόσια υγεία γίνεται πλέον και έρμαιο των φαρμακοβιομηχανιών έχοντας καταντήσει «εμπόριο αρρώστιας». Αντί να θεραπεύουν και να περιθάλπουν, καλλιεργούν την ανασφάλεια και τον τρόμο κατασκευάζοντας πανδημίες έτσι ώστε να πουλάνε φάρμακα. Η σωματική υγεία πρόκειται να γίνει προνόμιο ανάλογο της οικονομικής επιφάνειας του καθενός. Η νοητική υγεία κανενός.

Από το κράτος πρόνοιας είμαστε στην διαδικασία όπου σιγά και μεθοδικά περνάμε στο κράτος ελέγχου. Αυτό αποδεικνύουν άλλωστε και οι πολιτικές που από την μία άρουν τις υποχρεώσεις του κράτους απέναντι στον πολίτη, και από την άλλη υφαίνουν ένα τείχος ελέγχου και υποταγής που καλύπτει και διαιρεί την κοινωνία. Τρομονόμοι, κουκουλονόμοι, δικαστική αδιαλλαξία, φυλακές, αστυνόμευση, πογκρόμ σε μετανάστες... δόγμα νόμος και τάξη. Στα κοινωνικά προβλήματα της οικονομικής κρίσης που αυτοί κατασκεύασαν και προκάλεσαν η απάντηση είναι το γκλόπ του Ματατζή.

Οι δρόμοι μοιάζουν όλο και περισσότερο με διάδρομους φυλακής. Περιπολίες ένστολων που οπλοφορούν και επιδίδουν τον τσαμπουκά τους σε μικροπωλητές. Κάμερες να δημιουργούν ένα αίσθημα ολοκληρωτικής επιτήρησης βιάζοντας κάθε έννοια αξιοπρέπειας και προσωπικότητας. Τα ΜΑΤ μοιάζουν όλο και περισσότερο στα σώματα ασφάλειας των ες ες. Μοιάζουν και συμπεριφέρονται περισσότερο με στρατό κατοχής ξένο σώμα και εχθρικό προς τους πολίτες αυτής της χώρας, όπου στην κυριολεξία «πρώτα βαράνε και μετά ρωτούν». Ως γνήσιοι απόγονοι των πραιτοριανών και των γενίτσαρων αποτελούν ότι πιο μισητό και αντικοινωνικό έχει δημιουργήσει το Κράτος. Η ζωή βίος αβίωτος μέσα σε τσιμεντένια κλουβιά, σε πόλεις που δεν επιτρέπουν την συνάντηση, το περίπατο. Πόλεις όχι για παιδιά, όχι για νέους, όχι για ανθρώπους. Αλλά πόλεις μόνο για εργάτες, για καταναλωτές, για υπηκόους. Τα πάρκα γίνονται παρκινγκ. Και στους χώρους πρασίνου φυτεύονται πολυκατοικίες αντί για δέντρα. Η οικογένεια μας πλέον είναι η συσκευή της τηλεόρασης, μητέρα και πατέρας ταυτόχρονα μας μεγαλώνει νανουρίζοντας μας με σαχλοτραγουδάκια και προσταγές. Η τηλεόραση λειτουργεί στην καλύτερη ως ένας παραμορφωτικός καθρέφτης δημιουργώντας έναν πλασματικό κόσμο και στην χειρότερη ως εργαλείο προπαγάνδισης της κυριαρχίας.

Κραυγή για Αξιοπρέπεια

Όλα τα παραπάνω μπορεί να μοιάζουν βγαλμένα από τις σελίδες ενός οργουελιανού μυθιστορήματος όπου κάθε προσπάθεια για ριζική αλλαγή φαίνεται απέλπιδα, αλλά εδώ ακριβώς έρχεται ο Δεκέμβρης του 2008. Στα σύγχρονα Δεκεμβριανά η επιθυμία για ζωή και η ανάγκη για ελευθερία βγήκαν στους δρόμους και ξεσηκώθηκαν διαρρηγνύοντας την παντοδυναμία της εξουσίας. Όλοι εμείς που κατεβήκαμε στους δρόμους, όλοι εσείς που ενώσατε τον ψίθυρο σας και τον κάνατε βροντή φωνάξαμε μαζί Φτάνει πια! στην εξουσία. Φτάνει πια σε ένα σύστημα που έχει χρεοκοπήσει που το μόνο που μπορεί να διαχειρίζεται είναι η ίδια η διαφθορά που αυτό παράγει. Φτάνει πια στους πολιτικούς... στους συνδικαλοπατέρες και στους ψευτοδημοσιογράφους που ευτελίζουν και διαστρεβλώνουν τα παράθυρα της ζωής μας.

Ο περσινός Δεκέμβρης είχε οργή, πολύ οργή, γιατί ήταν η συσσωρευμένη αδικία τόσων ετών, αναμειγμένη με την απελπισία που γεννά ένα μέλλον το οποίο το έχουν προδιαγράψει άλλοι για εμάς χωρίς εμάς. Δεν είναι τυχαίο που η περσινή εξέγερση του Δεκέμβρη είχε τόση δυναμική όχι μόνο στην χώρα μας αλλά και σε όλη την Ευρώπη. Δεν ήταν μόνο ο δίκαιος θυμός μια αναίτιας δολοφονίας. Συνέπεσε με την είσοδο της Ευρώπης στην κατασκευασμένη και προκαλούμενη από τις τράπεζες οικονομική κρίση. Μια κρίση που έχει φέρει την ανέχεια στην κοινωνία και ευκαιρίες επικερδών επενδύσεων στο κεφάλαιο. Η οργή όμως δεν είναι μόνο συναίσθημα. Είναι αγώνας και διεκδίκηση για κοινωνική δικαιοσύνη. Η κραυγή μιας κοινωνίας που ήρθε η ώρα να αφήσει τη στάση της παραίτησης, της ήττας και να διεκδικήσει στο δρόμο τον αγώνα της χειραφέτησης.

Ο Δεκέμβρης και η Κοινωνική Αυτοθέσμιση

Ενάντια σε κόμματα, χωρίς διαμεσολαβητές, χωρίς κηδεμόνες. Ανακαλύπτοντας την ουσία της άμεσης δημοκρατίας μέσα από μαζικές κινητοποιήσεις, με άμεση δράση, παίρνοντας αποφάσεις μέσα από ανοιχτές συνελεύσεις μέσα από αμεσοδημοκρατικές συλλογικές διεκδικήσεις, να δηλώσει ρητά ότι το συλλογικό εμείς είναι ό μοναδικός κυρίαρχος και υπεύθυνος να ορίσει την εργασία, την παιδεία, την υγεία, τη δικαιοσύνη, τον πολιτισμό. Όλα αυτά είτε ως στιγμές, είτε ως δυνατότητα, είτε ως δομές που συνεχίζονται ακόμα και σήμερα και που δυναμώνουν μέρα με την ημέρα, τα ξεκίνησε ο Δεκέμβρης.

Οι καταλήψεις, οι μαζικές των χιλιάδων ανθρώπων πορείες, οι ανοιχτές συνελεύσεις σε γειτονιές, οι τοπικοί αγώνες για τον Αχελώο, για την προάσπιση των δημόσιων αγαθών όπως το νερό, για τα χυτά σε Νάξο, Λευκίμη, Ελληνικό, Γραμματικό, οι τοπικοί αγώνες για τα πάρκα, για τους δημόσιους χώρους, για τις κεραίες κινητής τηλεφωνίας στις Συκιές, για τα διόδια στην Αττική οδό, ο ανεξάρτητος ταξικός αγώνας των καθαριστριών στη Μαγνησία, στην Πεκόπ, το κίνημα αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα, τα δεκάδες ίσως εκατοντάδες πρωτοβάθμια σωματεία που ξεπηδούν σε όλη την Ελλάδα κόντρα στο παραδοσιακό ξεπουλημένο συνδικαλισμό, τα ελευθέρα κοινωνικά κέντρα, τα στέκια σε όλη την χώρα με ανθρώπους κάθε ηλικίας, ντόπιους και μετανάστες, πέρα από ιδεολογικά ή κομματικά κριτήρια. Όλα αυτά αποτελούν το σπέρμα που άφησε ο Δεκέμβρης. Τη δυνατότητα και την ελπίδα που έχουμε ότι όλοι μαζί μπορούμε εμείς να αποφασίζουμε για τα προβλήματα μας και να δίνουμε λύσεις. Όλα αυτά είναι μια εικόνα από το μέλλον που διεκδικούμε.

Σε αυτή τη δυνατότητα που πρόβαλε από την εξέγερση του Δεκέμβρη, το κράτος απαντά με καταστολή. Και επιστρατεύει τους μοναδικούς πιστούς του φύλακες το ΦΟΒΟ και τη ΒΙΑ. Στην κοινωνική δημιουργία η απάντηση του κράτους είναι οι δολοφονίες μεταναστών, οι συλλήψεις, οι φυλακίσεις, οι κατεχόμενες περιοχές, οι απαγορεύσεις κυκλοφορίας, το ξύλο, τα δακρυγόνα, το βιτριόλι στην Κωνσταντίνα, οι παρακρατικές συμμορίες και πρόσφατα οι βομβιστικές δολοφονικές επιθέσεις, όπως στον ελεύθερο κοινωνικό χώρο Buenaventura, στο φοιτητικό στέκι Σφεντόνα αλλά και στο στέκι μεταναστών στα Εξάρχεια.

Δεν μας τρομάζουν. Μας οργίζουν και μας δυναμώνουν.

ΠΟΡΕΙΑ:
Κυριακή 6/12/09
Καμάρα στις 12.00μμ

Ανοιχτή συνέλευση για τον Δεκέμβρη

Η Κατάληψη Σχολής Θεάτρου λειτουργεί από τις 2/12/09

2009-12-04T12:35:00.001+02:00

Της Τετάρτη 2 Δεκέμβρη 2009, ένα χρόνο μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον αμετανόητο ειδικό φρουρό Ε. Κορκονέα, οι φοιτητές της Σχολής Θεάτρου πέρνουν την απόφαση για κατάληψη της σχολής. Το ίδιο βράδυ η συνέλευση πλαισιώνεται κι από άλλο κόσμο με πνεύμα σύμπραξης κι αποκτώντας ανοιχτά χαρακτηριστικά. Χωρίς ιδεολογικές και κομματικές ταμπέλες ενωθήκαμε και πάλι κάτω από τη στέγη της απελευθερωμένης πλέον Κατάληψης Σχολής Θεάτρου.

Να πάρουμε πίσω τους φυλακισμένους της εξέγερσης!

2009-02-04T00:19:00.000+02:00

Η Συνέλευση Αλληλεγγύης στους διωκόμενους και φυλακισμένους του εξεγερμένου Δεκέμβρη πραγματοποιεί τις συνελεύσεις της κάθε Σάββατο στις 4μμ στο Στέκι της Ιατρικής (απέναντι από το ΑΧΕΠΑ).

Για συνεχή ενημέρωση σχετικά με τους προφυλακισμένους υπάρχει στο blog της Ανοιχτής Συνέλευση Εξεγερμένων για την αλληλεγγύη στους διωκόμενους της εξέγερσης http://kratoumenoieksegersis.blogspot.com

Λήξη Κατάληψης Σχολής Θεάτρου

2009-01-22T17:21:00.000+02:00

Η κατάληψη πραγματοποιήθηκε αρχικά από αντιεξουσιαστές/ριες, την Κυριακή 7 Δεκεμβρίου, που μπήκαν στο χώρο της σχολής όπου ακολούθησε ενεπιτυχής απόπειρα εισβολής των ΜΑΤ. Την άλλη μέρα πραγματοποιήθηκε συνέλευση των φοιτητών της σχολής θεάτρου όπου αποφασίστηκε κατάληψη με μορφή σύμπραξης. Από την ίδια κι όλας μέρα πλήθος κόσμου χωρίς ιδεολογικές και κομματικές ταμπέλες ενώθηκαν κάτω από τη στέγη της απελευθερωμένης πλέον σχολής θεάτρου.

Οι δράσεις που ξεκίνησαν μέσα από την κατάληψη σχολής θεάτρου ή που απλά συμμετείχαμε είναι οι εξής:

Συμμετοχή στην πορεία στις 8/12 προς το Υπουργείο Μακεδονίας Θράκης
Συμμετοχή στην πορεία στις 9/12
Πορεία στις 10/12
Πορεία στις 11/12 η οποία κινήθηκε στα ανατολικά και αριθμούσε περι 3000 κόσμου
Πορεία στις 12/12 η οποία κινήθηκε στα δυτικά και αριθμούσε 2000 άτομα
Μηχανοκίνητη πορεία 14/12
Κατάληψη Δημαρχείου Συκεών 15/12 και κάλεσμα σε ανοιχτή συνέλευση την ίδια μέρα
Συναυλία Πέμπτη 18/12 στη χανθ
Παρέμβαση Σάββατο 27/12 με δρώμενα
Κατάληψη εργατικού κέντρου Δευτέρα 29/12
31/12 Συναυλία Blueprint στο χώρο της κατάληψης
9/12 πορεία
Σαββάτο 17/1 πανελλαδική πορεία στη Λάρισα

Πέμπτη 15/1/09 Προβολές & έκθεση φωτογραφίας με θέματα

Η κρίση (ενεργειακή, περιβαλλοντική, διατροφική, οικονομική) ως νέα μέθοδος διακυβέρνησης
Ο πόλεμος ενάντια στη φύση: oρυκτά καύσιμα, πυρηνικά, βιοτεχνολογία

Παρασκευή 16 Γενάρη εκδήλωση με θέμα "Το κίνημα των φυλακισμένων, οι κρατούμενοι του Δεκέμβρη και ο τρομονόμος"
Εισηγήσεις:
- Β. Καρύδης (αν. καθηγητής εγκληματολογίας πανεπιστημίου πελοποννήσου)
- συνέλευση αλληλεγγύης στους διωκόμενους του Δεκέμβρη
- ταμείο αλληλεγγγύης φυλακισμένων
Κυριακή 18 Γενάρη εκδήλωση συζήτηση με θέματα:

Ρατσιστική και αστυνομική βία εναντίον μεταναστών - τα χρόνια, οι μήνες και οι μέρες που μας σημάδεψαν
(εισήγηση: στέκι αλβανών μεταναστών)

Οι αγώνες των μεταναστών και η Κ. Κούνεβα
(εισήγηση: ομάδα μεταναστών και προσφύγων)

Ευχαριστούμε όσους συμμετείχαν και όσους μας στηρίξανε με οποιοδήποτε τρόπο

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΟΛΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ

ΛΕΩΦΟΡΕΙΑ ΓΙΑ ΛΑΡΙΣΑ

2009-01-16T00:17:00.000+02:00

ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΣΤΙΣ 9:00 ΤΟ ΠΡΩΙ ΘΑ ΑΝΑΧΩΡΗΣΟΥΝ ΛΕΩΦΟΡΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΣΧΟΛΗΣ ΘΕΑΤΡΟΥ (ΕΓΝΑΤΙΑΣ 122) ΓΙΑ ΛΑΡΙΣΑ
(ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΗΜΕΡΑ ΔΡΑΣΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΤΡΟΜΟΝΟΜΟ). ΟΣΟΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΑΣ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΕΓΚΑΙΡΩΣ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ.

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ - ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΑΓΩΝΩΝ

2009-01-14T21:08:00.000+02:00

Ο ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ ΤΟΝ ΓΕΝΑΡΗ
ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ στην ΚΑΤΑΛΗΨΗ της ΣΧΟΛΗΣ ΘΕΑΤΡΟY

Πέμπτη 15 Γενάρη, 8 μμ
(από τις 6μμ: προβολές, έκθεση φωτογραφίας)
- Η κρίση (ενεργειακή, περιβαλλοντική, διατροφική, οικονομική) ως νέα μέθοδος διακυβέρνησης
- Ο πόλεμος ενάντια στη φύση: oρυκτά καύσιμα, πυρηνικά, βιοτεχνολογία
(ανοιχτή εκδήλωση της πρωτοβουλίας ομάδων και ατόμων για την ενέργεια)

Παρασκευή 16 Γενάρη, 8 μμ
Το κίνημα των φυλακισμένων, οι κρατούμενοι του Δεκέμβρη και ο τρομονόμος
Εισηγήσεις:
- Β. Καρύδης (αν. καθηγητής εγκληματολογίας πανεπιστημίου πελοποννήσου)
- συνέλευση αλληλεγγύης στους διωκόμενους του Δεκέμβρη
- ταμείο αλληλεγγγύης φυλακισμένων

Σάββατο 17 Γενάρη
- Πανελλαδική ημέρα δράσης στη Λάρισα ενάντια στο τρομονόμο και για την αλληλεγγύη στους συλληφθέντες,
Προσυγκέντρωση-μικροφωνική 11 πμ, πλ. Ταχυδρομείου
- Συναυλία αλληλεγγύης, 9 μμ, κατάληψη σχολής θεάτρου
BULLDOZA, GO OVER 1000, RENOVATIO κ.ά.

Κυριακή 18 Γενάρη, 6 μμ
Ρατσιστική και αστυνομική βία εναντίον μεταναστών - τα χρόνια, οι μήνες και οι μέρες που μας σημάδεψαν
(εισήγηση: στέκι αλβανών μεταναστών)

Οι αγώνες των μεταναστών και η Κ. Κούνεβα
(εισήγηση: ομάδα μεταναστών και προσφύγων)

Πανελλαδική ημέρα δράσης στη Λάρισα! Να πάρουμε πίσω τους φυλακισμένους της εξέγερσης!

2009-01-13T17:44:00.000+02:00

Απάντηση της προέδρου της σχολής θεάτρου Ε. Βαφειάδη προς τους φοιτητές

2009-01-12T14:49:00.000+02:00

Η 1η επιστολή της προέδρου εδώ

Η απάντηση των φοιτητών εδώ

4 Ιανουαρίου 2009

Αγαπητοί μου φοιτητές και φοιτήτριες,

Καλή χρονιά!

Ευχαριστώ για την κοινοποίηση της απάντησης στο κείμενο που είχα γράψει στις 19 Δεκεμβρίου 2008. Ανταπαντώ παρακάτω.

Το κείμενό μου είχε κοινοποιηθεί σε όλη την «οικογένεια» του Τμήματος Θεάτρου. Εφόσον διαθέτω τις διευθύνσεις, θα στείλω στα ίδια άτομα την απάντησή σας, συγχρόνως με το σχολιασμό μου. (Δεν θεωρώ χρήσιμο να διευρυνθεί ο κατάλογος των παραληπτών στο ευρύτερο περιβάλλον του ΑΠΘ – Ωστόσο, θα δεχτώ τη γνώμη σας.)

Με κίτρινη επισήμανση παραθέτω το δικό σας κείμενο, χωρίς καμιά περικοπή. Με γαλαζοπράσινη επισήμανση ακολουθεί ο δικός μου σχολιασμός.

Στέλνουμε το παρακάτω κείμενο σε όσους περισσότερους μπορούμε ως απάντηση στο κείμενο που έστειλε η Πρόεδρος του τμήματος Θεάτρου κα. Έφη Βαφειάδη στον Πρύτανη και στα μέλη της Συγκλήτου (όπου είχε έγκυρη ηλεκτρονική διεύθυνση), χωρίς ωστόσο να το στείλει και στο Σύλλογο φοιτητών (παρότι είχε έγκυρη ηλεκτρονική διεύθυνση). Ηλεκτρονική σας διεύθυνση δεν είχα! Όπως γνωρίζουν η Πρόεδρος και τα μέλη του Δ.Σ., πάντοτε συνεννοούμασταν μέσω κινητών και ουδέποτε μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Είχα σκοπό να παραδώσω μια εκτύπωση στην Πρόεδρο του Δ.Σ., αλλά την επομένη της δημοσίευσης του κειμένου μου, το είδα εκτυπωμένο να κυκλοφορεί στο χωλ της Γραμματείας. Οπότε θεώρησα ότι το κείμενο είναι γνωστό και δεν έκανα καμία περαιτέρω ενέργεια.

Κύριοι σύντροφοι και μη,

-Το απόγευμα της Κυριακής 7 Δεκεμβρίου, αντιεξουσιαστές κατέλαβαν τους χώρους του κτιρίου «Κλειώ», επί της οδού Εγνατία 122, στο οποίο στεγάζονται η Γραμματεία, η Βιβλιοθήκη, το Θέατρο και μέρος των εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων τού Τμήματος Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ.

-Το πρωί της Δευτέρας 8 Δεκεμβρίου, ώρα 8.45, η κυρία Βαφειάδη ενημέρωσε τηλεφωνικώς για την κατάσταση τον κ. Πρύτανη.

-Την Τρίτη 9 Δεκεμβρίου, ώρα 3 μμ, οι φοιτητές του Τμήματος Θεάτρου αποφασίσαμε, με τη σειρά μας, κατάληψη διαρκείας του Τμήματος με νέα συνέλευση την Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου. Την Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου,οι φοιτητές αποφασίσαμε να συνεχίσουμε την κατάληψη με νέα συνέλευση στις 19 Δεκεμβρίου.

-Την Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου, η κυρία Βαφειάδη ενημέρωσε τη Σύγκλητο για την κατάσταση, επισύροντας την παρατήρηση του κ. Πρύτανη, ότι εφόσον και εμείς έχουμε κάνει κατάληψη δεν θα έπρεπε να φέρει το θέμα στη Σύγκλητο.

-Την Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου, νεότερη συνέλευσή μας (πριν από την οποία η κυρία Βαφειάδη μας ενημέρωσε για τον κίνδυνο απώλειας του εξαμήνου, στην περίπτωση που συνεχιστεί η κατάληψη) αποφασίσαμε τη συνέχιση της κατάληψης με νέα συνέλευση στις 20 Ιανουαρίου.

Το πρώτο μέρος του γράμματός σας, όπου μεταφέρεται το δικό μου κείμενο αλλά αλλάζει το πρόσωπο των ρημάτων, αποδεικνύει απλώς την αντικειμενικότητα της παρουσίασης του «χρονικού» της κατάληψης από μέρους μου. Συνεπώς δεν το σχολιάζω, παρακάμπτοντας την υφέρπουσα ειρωνεία.

Απαντήσεις στις "Παρατηρήσεις" Ακολουθεί σχολιασμός των απαντήσεων στις παρατηρήσεις

1. Βάσει καταστατικού η απόφαση της συνέλευσης της 19ης Δεκεμβρίου, στην οποία αναφέρεται η κα. Βαφειάδη, είναι έγκυρη. Δεν διανοήθηκα να κρίνω την εγκυρότητα ή μη της συνέλευσης. Γι’ αυτή τη δουλειά υπάρχει το Δ.Σ. του Συλλόγου. Η ενόχλησή μου για τον μικρό αριθμό των φοιτητών απορρέει από την ουσία του πράγματος και υπονοεί δύο σημεία: α) μια μικρή μειοψηφία «αποφασίζει για τους άλλους χωρίς τους άλλους» β) σοβαρότερο, οι υπόλοιποι «ιδιωτεύουν», κάτι που μου φαίνεται α-πα-ρά-δε-κτο! Είμαι ιδιαιτέρως θυμωμένη με τους ΑΠΟΝΤΕΣ φοιτητές (παρακάτω εξηγώ περισσότερο) Μιας και αναφέρεται η κα. Πρόεδρος ποσοτικά στο σύνολο των ενεργών φοιτητών θα θέλαμε διευκρίνιση ως προς το ποιος θεωρείται ενεργός φοιτητής. Δηλαδή, ο ενεργός φοιτητής ορίζεται με βάση μόνο την παρουσία του στα μαθήματα της σχολής αλλά όχι στις συνελεύσεις;Ενεργός φοιτητής θεωρείται αυτός που είναι εγγεγραμμένος και παρακολουθεί μαθήματα, δίνει εξετάσεις και τελικά παίρνει το πτυχίο του Τμήματος που παρακολουθεί. Εάν αυτός ο φοιτητής δεν συμμετέχει σε συνελεύσεις και συλλογικές διαδικασίες, ιδίως όταν οι περιστάσεις το απαιτούν, τότε είναι ανενεργός πολίτης. Το φαινόμενο του ανενεργού πολίτη με ανησυχεί πολύ περισσότερο και από τις ίδιες τις καταλήψεις.

Με τα παραπάνω δεν θέλω να υποψιαστεί κανείς ότι, εάν η πλειοψηφία, ας υποθέσουμε το σύνολο 100% των φοιτητών, είχε υπερψηφισει την κατάληψη, αυτή θα τύχαινε της… εγκρίσεώς μου!

Μια κατάληψη φοιτητικού τμήματος από φοιτητές, στα μάτια μου, είναι, εκτός από παράνομη, σκέτος παραλογισμός. “Καταλαμβάνει” κάποιος κάτι που δεν του ανήκει (αυτή είναι η σημασία του όρου, δεν μπορώ, π.χ, να καταλάβω το σπίτι μου, αυτό δεν έχει νόημα). Το Πανεπιστήμιο ανήκει στους φοιτητές: για συγκεκριμένες λειτουργίες, όμως, όπως είναι η προσφορά της γνώσης σ’ αυτούς, αφενός, και, αφετέρου, η καλλιέργεια της ικανότητας να παραχθεί νέα γνώση από αυτούς. Η κατάληψη απλώς καταλύει τον προορισμό του Πανεπιστημίου. (Και η όποια σύγκριση με την κατάληψη του Πολυτεχνείου το 73 είναι σκέτη ιεροσυλία: τότε απαγορευόταν όχι μόνο να εκφραστείς δημοσίως ελεύθερα αλλά ακόμη και ν’ ακούσεις τη μουσική της προτίμησής σου! Στην εποχή της σημερινής ελευθεροτυπίας, της δυνατότητας δημοσιοποίησης, κυρίως μέσω διαδικτύου- αλλά όχι μόνο, κάθε γνώμης, κάθε πρότασης, είναι αδιανόητη η κατάληψη των πανεπιστημιακών χώρων.) – Στο διαδίκτυο μπορείτε να βρείτε νόμο τάδε, παράγραφο τάδε, σχετικά με την παρανομία των καταλήψεων.

2. Η λειτουργία της κατάληψης είναι μεικτή και οι αποφάσεις για τις δράσεις παίρνονται από κοινού. Καινοφανές φαινόμενο. Πρώτη φορά ακούω για μεικτή κατάληψη. Ωστόσο, πρέπει να τονιστεί ότι οι αποφάσεις που αφορούν τη συνέχιση της κατάληψης πάρθηκαν αποκλειστικά από το σύλλογο φοιτητών. Όσο γι’ αυτό, ήμουν, έτσι κι αλλιώς, απολύτως βέβαιη, δεν χρειαζόταν η διαβεβαίωση. Δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ την από μέρους σας καταπάτηση κάθε έννοιας συνδικαλιστικής δημοκρατίας! Αν ήταν ποτέ δυνατόν! Όσον αφορά τις δράσεις που βγαίνουν μέσα από την κατάληψη, τις οποίες η κα. Βαφειάδη είχε την ευγένεια να βάλει μέσα σε εισαγωγικά, εισαγωγικά, διότι πρώτη φορά ακούω τις πορείες να τις ονομάζουν δράσεις πρόκειται για πορείες μέχρι και 3.000 ατόμων στις Ανατολικές συνοικίες, στις Δυτικές συνοικίες - Άνω πόλη και στην παραλιακή, συναυλία με μαζική προσέλευση (6.000 άτομα) στη Χ.Α.Ν.Θ., παρέμβαση στο Δημαρχείο Συκεών με αποτέλεσμα τακτικές λαϊκές συνελέυσεις και πορεία πολιτών στις Συκιές και συγκέντρωση στα δικαστήρια για την υπόθεση "ζαρντινιέρα". Ως ενεργοί φοιτητές, λοιπόν, νιώθουμε την ευθύνη να συμμετέχουμε σε αυτές τις δράσεις. Παρακαλώ, δεν μου αρκεί αυτό το άλλοθι: πολλές φορές αναζήτησα φοιτητές, ενώ συγχρόνως ρωτούσα τους παρόντες μη-φοιτητές εάν υπάρχει εκείνη την ώρα κάποια δράση και έπαιρνα αρνητική απάντηση. Αυτή την εικόνα έχω. Άλλωστε, σε μία σύμπραξη δεν περιφρουρούμε με βάση το ΑΕΜ μας, αλλά με βάση τη συνείδηση και τη συμμετοχή των μελών αυτής της κατάληψης. Και μία διευκρίνιση : η συγκεκριμένη κατάληψη - σύμπραξη δεν αποτελείται μόνο από φοιτητές του Τμήματος και αντιεξουσιαστές αλλά από ένα ετερόκλητο πλήθος που βρήκε ένα κομμάτι του εαυτού του και εκφράζεται μέσα από αυτήν την κατάληψη. Δεν υπάρχει ομοιογένεια στην (ισχνότατη) εξεγερμένη μερίδα του ελληνικού πληθυσμού. Αυτό είναι γνωστό. Θα πρέπει να γνωρίζετε, όμως, ότι η κοινή γνώμη λειτουργεί με τρόπο γενικευτικό, ομαδοποιητικό (ούτε εσείς αποτελείτε εξαίρεση, εξάλλου: όλοι οι αστυνομικοί είναι Μπ., Γου., Δολ., έτσι δεν είναι;) Η κοινή γνώμη δεν διστάζει, δυστυχώς, να σας τοποθετήσει στο σύνολο εκείνων που ρημάζουν τώρα τελευταία. Ποιος θα μπει στον κόπο να κατηγοριοποιήσει τους εξεγερμένους; Ποιος θα διακρίνει τους ιδεολόγους από τους χούλιγκανς; Και πολύ φοβάμαι (μακάρι ν’ αποδειχτούν λανθασμένοι οι φόβοι μου) ότι η σημερινή εξέγερση θα δώσει άλλοθι στην κυβέρνηση για στροφή σε μεγαλύτερο συντηρητισμό και μεγαλύτερη αστυνομική βία. Και το ακόμη χειρότερο: αυτά θα γίνουν δεκτά με ικανοποίηση από τη μεγαλύτερη μερίδα του πληθυσμού. Μήπως «προετοιμάζοντας ένα παράδεισο, φτιάχνετε μια κόλαση;» Είθε να βγω ψεύτρα…

3. Η "κοινή λογική" έφτασε τον κόσμο σ' αυτό το οριακό σημείο. Ας μη τα βάζουμε με τον ορθολογισμό… Η διαφθορά, η βλακεία και η ανικανότητα έφτασε τον κόσμο σε οριακό σημείο. Τα επιχειρήματα για τα οποία μας συκοφαντεί η κα. Βαφειάδη δεν έχουν ειπωθεί. Κρίμα… Μήπως υποπίπτετε εσείς στο αδίκημα της συκοφαντίας, σε αυτό το σημείο; Μάλλον λάθος εκφράζεστε: Η έννοια της συκοφαντίας εμπεριέχει την πρόθεση. Ουδέποτε συκοφάντησα κανένα. Λάθη, πιθανότατα να κάνω, συκοφαντική διάθεση δεν θα με χαρακτηρίσει ποτέ. Αλλά εδώ, δεν βρισκόμαστε στην περίπτωση του λάθους, βλ. παρακάτω. Προφανώς σε αυτό το σημείο η κα. Πρόεδρος αναφέρεται στη συνέλευση της 19ης Δεκεμβρίου, στην οποία ο ρόλος της ήταν καθαρά να ενημερώσει τους φοιτητές. Επομένως, δεν υπήρξε συζήτηση. Μα, υπήρξε μια σύντομη, δεκάλεπτη περίπου, συζήτηση! Υπενθυμίζω τον επιλογικό διάλογο: Φοιτήτρια Άντε, κ. Βαφειάδη, έχουμε συνέλευση τώρα! Εγώ Ναι, ναι, καιρός να σας αδειάσω τη γωνιά! – Θυμίζω: Η φράση «πώς θα συνεχίσουμε να κάνουμε μαθήματα όταν έχει σκοτωθεί ένα 15χρονο» ειπώθηκε στις 19 Δεκ. από φοιτητή που στεκόταν όρθιος στο βάθος του φουαγιέ. Η ίδια ακριβώς φράση είχε ειπωθεί και από φοιτήτρια, που καθόταν στην έκτη-έβδομη σειρά του Κλειώ, αριστερά όπως βλέπουμε τους θεατές, κατά τη διάρκεια της τετράωρης συζήτησης την οποία αναφέρετε πιο κάτω. (Ζητώ συγνώμη για τη γεωγραφική περιγραφή, αλλά θα ήταν εντελώς άκομψο να αναφέρω τα ονόματα των φοιτητών, δε νομίζετε; Εξάλλου για μένα, ο φοιτητής είναι πάνω από όλα, και πέρα από το όνομα που τον προσδιορίζει, Φοιτητής).- Η φράση «τι μας λέτε ότι οι καταλήψεις είναι παράνομες ενέργειες, παράνομη δεν ήταν η δολοφονία του 15χρονου;» επίσης ειπώθηκε στις 19 Δεκ., όπως και στην τετράωρη, αλλά δεν θυμάμαι από ποιον/αν/οιους ακριβώς. Όσο για τη φράση «εδώ είναι χώρος του δημοσίου, άρα ανήκει στον ελληνικό λαό», αυτήν την άκουσα πράγματι από μη-φοιτητές, τόσο πολλές φορές που την εμπέδωσα. Αντίθετα δεν αναφέρει τα επιχειρήματα που ειπώθηκαν στην τετράωρη συζήτηση καθηγητών - φοιτητών που πραγματοποιήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου και τα οποία ήταν εμπεριστατωμένα και ολοκληρωμένα. Επιχειρήματα εμπεριστατωμένα; Ολοκληρωμένα; Προσωπικά, δεν έμεινα με αυτήν την εντύπωση. Την εξήγηση της νομιμότητας της κατάληψης δεν την άκουσα. Την εξήγηση της οργής, αυτήν δεν τη χρειαζόμουν. Την ήξερα, σ’ αυτόν τον τόπο γεννήθηκα και ζω. Εξάλλου, σε διάφορα άτομα είχα επανειλημμένως δηλώσει ότι «συμμερίζομαι τις αιτίες της οργής, δεν επικροτώ τον τρόπο της αντίδρασης». Σημειωτέον, στη συγκεκριμένη συνέλευση η κα. Βαφειάδη δεν έθεσε κανέναν από τους προβληματισμούς της που τίθενται στο κείμενό της.Η κ. Βαφειάδη είχε την τόλμη, εάν θυμάστε, δημόσιος υπάλληλος ούσα, να τα βάλει με το ανώτατο θεσμικό όργανο της ελληνικής Δικαιοσύνης, με τον Άρειο Πάγο, στη διάρκεια εκείνης της συζήτησης. Υπονοώντας την πολιτική σκοπιμότητα που μπορεί να υπονομεύει την απόδοση αληθινής δικαιοσύνης στη χώρα. Και οι προβληματισμοί που κατέθεσε, γύρω από το ρόλο της Αστυνομίας, γύρω από το ρόλο της Δικαιοσύνης, ήταν πολύ σοβαρότεροι από ό,τι υπαινίσσεστε. Αν το καταλάβατε. – Από την άλλη πλευρά, φέρνοντας το παράδειγμα του θανάτου του ηθοποιού Παπαχρόνη σε «τροχαίο», δήλωσα εμμέσως την πεποίθησή μου ότι εάν δεν βελτιωθεί κάθε άτομο ξεχωριστά, μέσα σε αυτόν το λαό, ελπίδα δεν υπάρχει. Ίσως η παιδεία είναι ένας δρόμος γι’ αυτή τη βελτίωση.

4. Το άρθρο [ενν. του νόμου] όντως έχει κοινοποιηθεί αλλά είναι γεγονός ότι το γνωρίζαμε ήδη. Είναι φανερή η τρομοκρατία που ασκεί το κράτος μέσω αυτού του νόμου και η προσπάθεια καταστολής των κοινωνικών αγώνων των φοιτητών. Άλλωστε για το λόγο αυτό έχουν προηγηθεί τρία χρόνια καταλήψεων και αγώνων στα πανεπιστήμια. Άλλο πράγμα ο περιορισμός των καταλήψεων, άλλο πράγμα η καταστολή των κοινωνικών αγώνων. Πράγματι, ο νομοθέτης που όρισε τις 26 συνολικά εβδομάδες διδασκαλίας, με τους συγκεκριμένους περιορισμούς, είχε –ασφαλώς- στο νου του τον περιορισμό των καταλήψεων. Αλλά, στην εποχή που μαχόμαστε για ένα καλύτερο Πανεπιστήμιο, είναι δυνατόν να δεχόμαστε το «κουτσούρεμα» της διδασκαλίας; Κοινωνικός αγώνας μπορεί να γίνει με πολλούς τρόπους. Αποτελεί τραγική εξέλιξη το γεγονός ότι η κατάληψη καθιερώθηκε ως μοναδικός τρόπος κοινωνικού αγώνα. Πρότεινα, στη διάρκεια της σύντομης συζήτησης, πριν από τη συνέλευσή σας της 19 Δεκεμβρίου, να καθιερώσουμε forum, ανοιχτό σε όλον τον κόσμο, σε μηνιαία βάση, στο θέατρό μας. Να γίνονται συζητήσεις, ζυμώσεις. Μπας και ξυπνήσουν και οι υπόλοιποι φοιτητές. Και συνάντησα την έντονη αντίδραση φοιτήτριας (την οποία κανείς δεν αντέκρουσε) που έφερε το επιχείρημα ότι το θέατρο δεν φτάνει για τις πρόβες, πώς είναι δυνατόν να το διαθέσουμε σε forum! – Παράλληλα με συζητήσεις, θα μπορούσαν να γίνουν «αντιμαθήματα», μαθήματα δηλ. με διαφοροποιημένους στόχους, πορείες ειρηνικές κάθε Σαββατοκύριακο – μα κάθε Σαββατοκύριακο!- επιμονή μπροστά στην εξουσία για την επίτευξη διεκδικήσεων. Ένα καλό αγωνιστικό παράδειγμα είναι η ανάγνωση κειμένου στο τέλος των αθηναϊκών παραστάσεων (σίγουρα έχετε ενημέρωση): δεν σταμάτησαν οι άνθρωποι να παίζουν!

5. Σε αυτό το σημείο με βάση το τι συμβαίνει στην Ελλάδα αλλά και παγκοσμίως, οι κατηγορίες της κας. Βαφειάδη μας φαίνονται άτοπες αλλά και ενδεικτικές για το που εστιάζει ο καθένας. Για τις «κατηγορίες», έδωσα τη γνώμη μου παραπάνω. Όσο για το πού εστιάζουμε – νομίζω ότι ο καθένας δίνει εντελώς προσωπική ερμηνεία στα πράγματα.

6. Οι λαϊκές συνελεύσεις, όπως προαναφέραμε, ξεκίνησαν μέσα από αυτήν την κατάληψη και αναφερόμαστε σε συνελεύσεις μέχρι και 500 ατόμων που λειτουργούν άψογα βάσει λογικής επιχειρηματολογίας. Οι συνελεύσεις μεταξύ 500 ατόμων που σκέπτονται πάνω κάτω με τον ίδιο τρόπο, είναι φυσικό να ξετυλίγονται ομαλά. (Διαφωνίες ως προς τους ποικίλους τρόπους δράσης δεν θεωρούνται, βέβαια, πραγματικές διαφωνίες.) Στη διάρκεια της τετράωρης συνάντησης της 16^ης Δεκ., διαπίστωσα ότι όταν ακούγεται διαφορετική γνώμη, δέχεται την ειρωνεία ως αντίδραση (Θυμίζω την ερώτηση φοιτήτριας «Ποιος είναι ο στόχος;» και τον τρόπο που οι συμφοιτητές της την αποπήραν.) Αλλά ελεύθερη διακίνηση ιδεών σημαίνει κάτι πολύ πιο δύσκολο από το διάλογο ομονοούντων, πολύ πιο ζόρικο: σημαίνει ν’ ακούς και αντίλογο, ν’ ακούς και τ’ αδιανόητα, ν’ ακούς π.χ. ακόμη και τον Κούγια και να μην τον δέρνεις! Αυτό μας κάνει να αναρωτιόμαστε μήπως το πρόβλημα επικοινωνίας, το οποίο αναφέρει η κα. Βαφειάδη, είναι προσωπικό. Η διατύπωση είναι, αν μη τι άλλο, αγενής.

Όσον αφορά στο θέμα της γραμματείας, η κατάληψη θα έπρεπε να έχει ενημερωθεί και συναινέσει πρωτύτερα. Άλλωστε σε προηγούμενες καταλήψεις έχει επιτραπέι η λειτουργία της γραμματείας υπό όρους, κατόπιν συνεννόησης με την κατάληψη. Θα ενημερώσω σχετικά τη Γραμματεία.

Έτσι έχουν τα πράγματα μέχρι στιγμής.

Παρεμπιπτόντως, με βάση την παρατήρηση της κυρίας Βαφειάδη υπ'αριθμόν 2, οι οποιεσδήποτε αποφάσεις του αναγνωρισμένου συλλόγου φοιτητών θεωρούνται εκ των προτέρων νόμιμες, επομένως υπάρχει ένα λογικό άλμα όταν στο τέλος του κειμένου αναφέρονται λέξεις όπως "κακούργημα" και "πλημμέλημα" πάνω στις αποφάσεις του εν λόγω Συλλόγου για κατάληψη. Δεν μπορούμε λοιπόν να εκλάβουμε την παραπάνω ερώτηση ως τίποτε άλλο παρά σαν έμμεση απειλή. Λοιπόν, εδώ κάνετε λάθος, αλλά είστε δικαιολογημένοι επειδή δεν υπήρχε σαφήνεια. Γι’ αυτήν τη φράση, μετάνιωσα χίλιες φορές – εκ των υστέρων. Ήταν μια αγενέστατη, εκ μέρους μου, σπόντα προς τον ίδιο τον Πρύτανη, και αναφερόταν σε εξηγήσεις που μας έδινε, στη σύγκλητο, σχετικά με τη νομική διαφορά των δύο όρων. Βλακεία μου, μετάνιωσα, ήταν αργά, το μαίηλ είχε φύγει. Ευτυχώς, ο Πρύτανης έδειξε ανωτερότητα, δεν ασχολήθηκε με αυτό το σημείο, όταν αργότερα συζήτησε μαζί μου. Πάντως, η φράση δεν είχε καμιά σχέση με εσάς τους φοιτητές και δεν είχε, με κανένα τρόπο, τον χαρακτήρα απειλής που υποψιαστήκατε.

...και όσον αφορά το ζήτημα της νομιμότητας, είναι προφανές ότι όταν διεκδικείς τα δικαιώματα σου από ένα πολιτικό σύστημα το οποίο στα στερεί, τα μέσα διεκδίκησης δεν ακολουθούν τους νόμους του συστήματος αυτού. Αυτή τη στιγμή εσείς στερήσατε από τον εαυτό σας το δικαίωμα στην παιδεία! Από ποια δικαιώματά σας σάς στερεί το πολιτικό σύστημα; Μου κάνει εντύπωση, εξάλλου, ότι αναφέρεστε σε πολιτικό σύστημα και όχι σε κυβέρνηση! Αμφισβητείτε, δηλαδή, το ίδιο το πολίτευμα; Το πρώτο άρθρο του Συντάγματος γράφει τα εξής:

«Το Πολίτευμα της Ελλάδας είναι προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία.

Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το λαό, υπέρ αυτού και του έθνους, και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα.» Στην αξιοποίηση και την ολοκληρωμένη πραγμάτωση αυτού του πολιτεύματος θα έπρεπε να στοχεύετε, όχι στην ανατροπή του!

Με αγάπη, παρά τις διαφωνίες μας

έφη βαφειάδη

------

Το παρακάτω από το site της κατάληψης – για όσους δεν το γνωρίζουν: τουλάχιστον αισθητική και χιούμορ υπάρχουν!

Η ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΣΧΟΛΗΣ ΘΕΑΤΡΟΥ ΣΑΣ ΕΥΧΕΤΑΙ ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

Όσες μολοτοφ ριχτήκαν στη χώρα τούτη φέτος,
τόσες σου εύχομαι χαρές να έχεις στο νέο έτος!

Βίντεο από συνεργασία των ΜΑΤ με παρακρατικούς στη Θεσσαλονίκη

2009-01-10T20:19:00.000+02:00

Όταν το κράτος κινδυνεύει... τότε επιστρατεύει το παρακράτος!

Θεσσαλονίκη, Εθνικής Αμύνης με Αρμενοπούλου, έξω από το ΑΠΘ, στις 8/12/2008, δυο μέρες μετά τη δολοφονία του Αλέξη.

Η συνεργασία αστυνομίας με το παρακράτος επιβεβαιώνεται για άλλη μια φορά. Περίπου 40 φασιστοειδή (ΛΑΟΣ, Χρυσαυγίτες , μπάτσοι με πολιτικά εκτός υπηρεσίας) εμφανίζονται δίπλα στις διμοιρίες των ΜΑΤ, τους σύγχρονους γενίτσαρους, να πετάνε πέτρες, να βρίζουν, να προκαλούν και να επιχειρούν εφόδους μαζί με την αστυνομία προς τον χώρο του πανεπιστημίου.

Για αυτό θέλουν να καταργήσουν το άσυλο οι υποστηρικτές της έννομης τάξης και της διεφθαρμένης εξουσίας; Για να βάλουν αυτά τα καθάρματα μέσα; Τους δολοφονους της αστυνομίας και τους μαχαιροβγάλτες του φασισμού;

ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΙΣΚΟΥΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥΣ ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ!

Απάντηση στο γράμμα της Προέδρου του Τμήματος Θεάτρου από τους φοιτητές

2009-01-10T17:20:00.000+02:00

Πατήστε εδώ για το γράμμα της προέδρου της σχολής θεάτρου

Στέλνουμε το παρακάτω κείμενο σε όσους περισσότερους μπορούμε ως απάντηση στο κείμενο που έστειλε η Πρόεδρος του τμήματος Θεάτρου κα. Έφη Βαφειάδη στον Πρύτανη και στα μέλη της Συγκλήτου (όπου είχε έγκυρη ηλεκτρονική διεύθυνση), χωρίς ωστόσο να το στείλει και στο Σύλλογο φοιτητών (παρότι είχε έγκυρη ηλεκτρονική διεύθυνση).

Κύριοι σύντροφοι και μη,

-Το απόγευμα της Κυριακής 7 Δεκεμβρίου, αντιεξουσιαστές κατέλαβαν τους χώρους του κτιρίου «Κλειώ», επί της οδού Εγνατία 122, στο οποίο στεγάζονται η Γραμματεία, η Βιβλιοθήκη, το Θέατρο και μέρος των εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων τού Τμήματος Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ.

-Το πρωί της Δευτέρας 8 Δεκεμβρίου, ώρα 8.45, η κυρία Βαφειάδη ενημέρωσε τηλεφωνικώς για την κατάσταση τον κ. Πρύτανη.

-Την Τρίτη 9 Δεκεμβρίου, ώρα 3 μμ, οι φοιτητές του Τμήματος Θεάτρου αποφασίσαμε, με τη σειρά μας, κατάληψη διαρκείας του Τμήματος με νέα συνέλευση την Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου. Την Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου,οι φοιτητές αποφασίσαμε να συνεχίσουμε την κατάληψη με νέα συνέλευση στις 19 Δεκεμβρίου.

-Την Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου, η κυρία Βαφειάδη ενημέρωσε τη Σύγκλητο για την κατάσταση, επισύροντας την παρατήρηση του κ. Πρύτανη, ότι εφόσον και εμείς έχουμε κάνει κατάληψη δεν θα έπρεπε να φέρει το θέμα στη Σύγκλητο.

-Την Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου, νεότερη συνέλευσή μας (πριν από την οποία η κυρία Βαφειάδη μας ενημέρωσε για τον κίνδυνο απώλειας του εξαμήνου, στην περίπτωση που συνεχιστεί η κατάληψη) αποφασίσαμε τη συνέχιση της κατάληψης με νέα συνέλευση στις 20 Ιανουαρίου.

Απαντήσεις στις "Παρατηρήσεις"

1. Βάσει καταστατικού η απόφαση της συνέλευση της 19ης Δεκεμβρίου, στην οποία αναφέρεται η κα. Βαφειάδη, είναι έγκυρη. Μιας και αναφέρεται η κα. Πρόεδρος ποσοτικά στο σύνολο των ενεργών φοιτητών θα θέλαμε διευκρίνιση ως προς το ποιος θεωρείται ενεργός φοιτητής. Δηλαδή, ο ενεργός φοιτητής ορίζεται με βάση μόνο την παρουσία του στα μαθήματα της σχολής αλλά όχι στις συνελεύσεις;

2. Η λειτουργία της κατάληψης είναι μεικτή και οι αποφάσεις για τις δράσεις παίρνονται από κοινού. Ωστόσο, πρέπει να τονιστεί ότι οι αποφάσεις που αφορούν τη συνέχιση της κατάληψης πάρθηκαν αποκλειστικά από το σύλλογο φοιτητών. Όσον αφορά τις δράσεις που βγαίνουν μέσα από την κατάληψη, τις οποίες η κα. Βαφειάδη είχε την ευγένεια να βάλει μέσα σε εισαγωγικά, πρόκειται για πορείες μέχρι και 3.000 ατόμων στις Ανατολικές συνοικίες, στις Δυτικές συνοικίες - Άνω πόλη και στην παραλιακή, συναυλία με μαζική προσέλευση (6.000 άτομα) στη Χ.Α.Ν.Θ., παρέμβαση στο Δημαρχείο Συκεών με αποτέλεσμα τακτικές λαϊκές συνελέυσεις και πορεία πολιτών στις Συκιές και συγκέντρωση στα δικαστήρια για την υπόθεση "ζαρντινιέρα". Ως ενεργοί φοιτητές, λοιπόν, νιώθουμε την ευθύνη να συμμετέχουμε σε αυτές τις δράσεις. Άλλωστε, σε μία σύμπραξη δεν περιφρουρούμε με βάση το ΑΕΜ μας, αλλά με βάση τη συνείδηση και τη συμμετοχή των μελών αυτής της κατάληψης. Και μία διευκρίνιση : η συγκεκριμένη κατάληψη - σύμπραξη δεν αποτελείται μόνο από φοιτητές του Τμήματος και αντιεξουσιαστές αλλά από ένα ετερόκλητο πλήθος που βρήκε ένα κομμάτι του εαυτού του και εκφράζεται μέσα από αυτήν την κατάληψη.

3. Η "κοινή λογική" έφτασε τον κόσμο σ'αυτό το οριακό σημείο. Τα επιχειρήματα για τα οποία μας συκοφαντεί η κα. Βαφειάδη δεν έχουν ειπωθεί. Προφανώς σε αυτό το σημείο η κα. Πρόεδρος αναφέρεται στη συνέλευση της 19ης Δεκεμβρίου, στην οποία ο ρόλος της ήταν καθαρά να ενημερώσει τους φοιτητές. Επομένως, δεν υπήρξε συζήτηση. Αντίθετα δεν αναφέρει τα επιχειρήματα που ειπώθηκαν στην τετράωρη συζήτηση καθηγητών - φοιτητών που πραγματοποιήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου και τα οποία ήταν εμπεριστατωμένα και ολοκληρωμένα. Σημειωτέον, στη συγκεκριμένη συνέλευση η κα. Βαφειάδη δεν έθεσε κανέναν από τους προβληματισμούς της που τίθενται στο κείμενό της.

4. Το άρθρο όντως έχει κοινοποιηθεί αλλά είναι γεγονός ότι το γνωρίζαμε ήδη. Είναι φανερή η τρομοκρατία που ασκεί το κράτος μέσω αυτού του νόμου και η προσπάθεια καταστολής των κοινωνικών αγώνων των φοιτητών. Άλλωστε για το λόγο αυτό έχουν προηγηθεί τρία χρόνια καταλήψεων και αγώνων στα πανεπιστήμια.

5. Σε αυτό το σημείο με βάση το τι συμβαίνει στην Ελλάδα αλλά και παγκοσμίως, οι κατηγορίες της κας. Βαφειάδη μας φαίνονται άτοπες αλλά και ενδεικτικές για το που εστιάζει ο καθένας.

6. Οι λαϊκές συνελεύσεις, όπως προαναφέραμε, ξεκίνησαν μέσα από αυτήν την κατάληψη και αναφερόμαστε σε συνελεύσεις μέχρι και 500 ατόμων που λειτουργούν άψογα βάσει λογικής επιχειρηματολογίας. Αυτό μας κάνει να αναρωτιόμαστε μήπως το πρόβλημα επικοινωνίας, το οποίο αναφέρει η κα. Βαφειάδη, είναι προσωπικό.

Όσον αφορά στο θέμα της γραμματείας, η κατάληψη θα έπρεπε να έχει ενημερωθεί και συναινέσει πρωτύτερα. Άλλωστε σε προηγούμενες καταλήψεις έχει επιτραπέι η λειτουργία της γραμματείας υπό όρους, κατόπιν συνεννόησης με την κατάληψη.

Έτσι έχουν τα πράγματα μέχρι στιγμής.

Παρεπιπτόντως, με βάση την παρατήρηση της κυρίας Βαφειάδη υπ'αριθμόν 2, οι οποιεσδήποτε αποφάσεις του αναγνωρισμένου συλλόγου φοιτητών θεωρούνται εκ των προτέρων νόμιμες, επομένως υπάρχει ένα λογικό άλμα όταν στο τέλος του κειμένου αναφέρονται λέξεις όπως "κακούργημα" και "πλημμέλημα" πάνω στις αποφάσεις του εν λόγω Συλλόγου για κατάληψη. Δεν μπορούμε λοιπόν να εκλάβουμε την παραπάνω ερώτηση ως τίποτε άλλο παρά σαν έμμεση απειλή.

...και όσον αφορά το ζήτημα της νομιμότητας, είναι προφανές ότι όταν διεκδικείς τα δικαιώματα σου από ένα πολιτικό σύστημα το οποίο στα στερεί, τα μέσα διεκδίκησης δεν ακολουθούν τους νόμους του συστήματος αυτού.

Καλή Χρονιά!!

Οι (30) φοιτητές του τμήματος Θεάτρου.

Γράμμα της Προέδρου του Τμήματος Θεάτρου προς τον κ. Πρύτανη και τα μέλη της Συγκλήτου

2009-01-10T16:59:00.000+02:00

Έστειλα το παρακάτω κείμενο στον κ. Πρύτανη και τα μέλη της Συγκλήτου (όπου είχα έγκυρη ηλεκτρονική διεύθυνση).

Κύριοι συνάδελφοι,

-Το απόγευμα της Κυριακής 7 Δεκεμβρίου, αντιεξουσιαστές κατέλαβαν τους χώρους του κτιρίου «Κλειώ», επί της οδού Εγνατία 122, στο οποίο στεγάζονται η Γραμματεία, η Βιβλιοθήκη, το Θέατρο και μέρος των εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων τού Τμήματος Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ.

-Το πρωί της Δευτέρας 8 Δεκεμβρίου, ώρα 8.45, ενημέρωσα τηλεφωνικώς για την κατάσταση τον κ. Πρύτανη.

-Την Τρίτη 9 Δεκεμβρίου, ώρα 3 μμ, οι φοιτητές του Τμήματος Θεάτρου αποφάσισαν, με τη σειρά τους, κατάληψη του Τμήματος με διάρκεια μέχρι την Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου. Την Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου, οι φοιτητές αποφάσισαν παράταση της κατάληψης μέχρι 19 Δεκεμβρίου.

-Την Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου, ενημέρωσα τη Σύγκλητο για την κατάσταση, επισύροντας την παρατήρηση του κ. Πρύτανη, ότι εφόσον και οι φοιτητές έχουν κάνει κατάληψη δεν θα έπρεπε να φέρω το θέμα στη Σύγκλητο.

-Σήμερα, Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου, νεότερη συνέλευση των φοιτητών (πριν από την οποία τους ενημέρωσα για τον κίνδυνο απώλειας του εξαμήνου, στην περίπτωση που παραταθεί η κατάληψη) αποφάσισε την παράταση της κατάληψης μέχρι τις 20 Ιανουαρίου.

Παρατηρήσεις

1. Οι φοιτητές που παραβρίσκονταν σήμερα στη Συνέλευση του Συλλόγου ήταν περίπου 30. Σύνολο ενεργών φοιτητών του Τμήματος: περίπου 250.

2. Οι φοιτητές ισχυρίζονται ότι δεν κάνουν αυτόνομη κατάληψη αλλά «μεικτή» (!) με τους αντιεξουσιαστές. (Το επιχείρημά μου ότι κανένας νόμος δεν νομιμοποιεί τέτοιου τύπου «μεικτές» αποφάσεις, ότι υπάρχει ένας φοιτητικός Σύλλογος αναγνωρισμένος, έπεσε, φυσικά, στο κενό.) Ας σημειωθεί ότι, «επειδή μετέχουν σε διάφορες δράσεις (συναυλίες, πορείες κλπ.) », οι φοιτητές που υποτίθεται ότι κατέλαβαν το κτίριο, συχνά το εγκαταλείπουν στους συντρόφους τους αντιεξουσιαστές (επανειλημμένως αναζήτησα φοιτητές στους 4 ορόφους του κτιρίου και συνάντησα το πολύ δύο άτομα - οι υπόλοιποι ήταν αντιεξουσιαστές, συνήθως γύρω στα 50 άτομα).

3. Οι προσπάθειές μου να φέρω τους (30) φοιτητές στο δρόμο της κοινής λογικής σκοντάφτουν σε παραλογισμούς, αφέλειες και απλές ανοησίες («πώς θα συνεχίσουμε να κάνουμε μαθήματα όταν έχει σκοτωθεί ένα 15χρονο», «τι μας λέτε ότι οι καταλήψεις είναι παράνομες ενέργειες, παράνομη δεν ήταν η δολοφονία του 15χρονου;», «εδώ είναι χώρος του δημοσίου, άρα ανήκει στον ελληνικό λαό» (!) και άλλα ηχηρά παρόμοια...)

4. Οι (30) φοιτητές γνωρίζουν ότι το χειμερινό εξάμηνο έχει πια χαθεί οριστικά (δημιουργώντας πλήθος προβλημάτων στην εξέλιξη των εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων του Τμήματος: κλιμάκωση επιπέδων μαθημάτων κλπ.). Το άρθρο 16 του Ν.3549/2007 ανακοινώθηκε στον πίνακα ανακοινώσεων, καθώς και στην είσοδο του κτιρίου, κοινοποιήθηκε δε στην πρόεδρο του Συλλόγου των φοιτητών.

5. Στο κτίριο, αν εξαιρέσει κανείς την παραβίαση μιας πόρτας κατά την πρώτη έφοδο των αντιεξουσιαστών, οι καταληψίες δεν έχουν επιφέρει καμιά απολύτως φθορά. Ωστόσο, ξόδεψαν ένα ολόκληρο τόνερ για τις φωτοτυπίες τους, καθώς και τρία μελανάκια για τον εκτυπωτή...

6. Η συμπεριφορά των αντιεξουσιαστών προς το άτομό μου είναι ευγενική και πολιτισμένη. Φυσικά, συζήτηση μαζί τους δεν μπορεί να προχωρήσει, δεδομένου ότι όπλο μου είναι μόνο η λογική επιχειρηματολογία... Κανείςμέχρι στιγμής δεν παρεμπόδισε την παραμονή μου στο γραφείο μου, όπου έχω περάσει πολλές μέρες και ώρες. Ωστόσο, σήμερα εκδιώχθηκαν από το γραφείο τους (από φοιτητή του Τμήματος) η Γραμματέας και υπάλληλοι της Γραμματείας που είχαν έρθει για να ασχοληθούν με το πρόγραμμα διανομής βιβλίων που ευγενικά μας παραχώρησε ο κ. Μάργαρης (και που είχα σκοπό να τον ευχαριστήσω αμέσως μετά την εγκατάστασή του, αλλά μια και αυτό αργεί... ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ, κ. Μάργαρη! Συγνώμη που αυτή η ευχαριστία μπαίνει παρενθετικά...)

Έτσι έχουν τα πράγματα μέχρι στιγμής.

Και η αγωνία μου δεν περιορίζεται στο γεγονός ότι οι φοιτητές μας θα επιβαρύνουν τις οικογένειές τους με σπουδές ενός επιπλέον εξαμήνου... Η αγωνία μου πηγάζει από το ενδεχόμενο να αλλάξει το τοπίο κάποια στιγμή: αν μέχρι τώρα η συμπεριφορά είναι «ευγενική και πολιτισμένη», κανείς δεν μπορεί να με διαβεβαιώσει ότι τα χειρότερα δεν έπονται...

Και όσο και αν διαβάζω το νόμο, πρόβλεψη για καταλήψεις δεν βλέπω.

Και μια ερώτηση/απορία για τους νομικούς: η κατάληψη είναι κακούργημα ή πλημμέλημα;;;

Καλά Χριστούγεννα!

Έφη Ι. Βαφειάδη
Αν. καθ. Ιστορίας του Θεάτρου
Πρόεδρος του Τμήματος Θεάτρου

Πατήστε εδώ για την απάντηση των φοιτητών της σχολήςθεάτρου

ΑΦΙΣΕΣ

2009-01-09T02:48:00.000+02:00

Πορεία Παρασκευή 9/1/09 - Προσυγκέντρωση στην Κατάληψη Σχολής Θεάτρου στις 5μμ

2009-01-08T16:23:00.000+02:00

ΘΥΜΗΘΗΚΑΜΕ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΖΟΥΜΕ ...
ΘYMHΘHKΑME ΟΤΙ Η ΤΥΧΗ ΜΑΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΧΕΡΙΑ ...

«…οι άνθρωποι αυτοί δεν ήρθαν εδώ οργανωμένα, δεν ήρθαν δηλαδή ως μια ομάδα με κάποιο κοινωνικό πρόσωπο, με κάποια κοινωνική εκπροσώπηση[…]Σε καμία περίπτωση, για να είμαστε απόλυτα σαφείς, δεν πρόκειται για κατάληψη. Δεν έγινε κατάληψη στην εταιρεία. Έγινε μια εισβολή μικροομάδων ανοργάνωτων, οι οποίοι δεν φέρουν καμία κοινωνική ταυτότητα και είναι για τούτο καταγγελτέοι…»

(από τις δηλώσεις Παναγόπουλου
μετά την κατάληψη του studio της ΝΕΤ από μαθητές/τριες)

Όποιος/α παρακολούθησε το παραλήρημα του διευθυντή της ΕΡΤ θα είδε πόσο φόβο και αμηχανία προκάλεσε σε αυτούς που κατέχουν την εξουσία η δράση των μαθητών/τριων. Μια δράση έξω από τα συνηθισμένα πλαίσια, μακριά από προκαθορισμένες «καθωσπρέπει» νόρμες, έξω από κάθε θεσμική αντιπροσώπευση, όπως αυτή των 15μελών, των συλλόγων γονέων και καθηγητών και των κομμάτων, όλων δηλαδή των μηχανισμών αντιπροσώπευσης, που καταντούν πλήρως ελεγχόμενοι από την εξουσία, άρα και ακίνδυνοι για αυτήν.

Στις 6/12/08 ο 15χρονος μαθητής Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος πέφτει δολοφονημένος από τα χέρια του ειδικού φρουρού Επαµεινώνδα Κορκονέα. Η είδηση προκαλεί οργή. Πλήθος κόσμου βγαίνει στους δρόμους και η εξέγερση που ξεσπά δεν μοιάζει με μια διεκδίκηση συντεχνιακών αιτημάτων που αφορούν συγκεκριμένες κατηγορίες ανθρώπων και αντιμετωπίζονται κομματιασμένα από την εξουσία. Ήταν μια γενικευμένη δυσφορία ενάντια στην κρατική βία που εκφράστηκε με αντιβία. Ήταν η κραυγή πολλών κοινωνικών ομάδων (μεταναστών, μαθητών, φοιτητών, εργαζόμενων) που δεν ενώθηκαν από τα «επιμέρους» συμφέροντά τους, αλλά από το κοινό αίτημα για ελευθερία και αξιοπρέπεια. Η εξεγερτική ορμή κατευθύνθηκε ενάντια σε κάθε θεσμό εξουσίας, από το σχολείο μέχρι την αστυνομία. Το περιεχόμενό της ήταν η ελευθερία, και τα χαρακτηριστικά της, που ακόμη καθορίζονται, αντιεξουσιαστικά.

Η εξέγερση ξέσπασε από τη γενικευμένη δυσφορία των ανθρώπων ενάντια σε ένα κράτος που μετράει τουλάχιστον οκτώ σκάνδαλα τον τελευταίο καιρό, και ενάντια στην αστυνομία, που κλιμακώνει όλο και περισσότερο τη βία απέναντι σε μετανάστες, διαδηλωτές, «κοινωνικά αποκλίνοντες» και σε οποιονδήποτε δεν εναρμονίζεται με το κυρίαρχο κοινωνικό μοντέλο της απάθειας και της «τάξης».

Όταν η κρατική επιβολή σφραγίζεται με μια δολοφονία μαθητή, τότε η δυσφορία γίνεται εξέγερση. Όποιος ακόμη κλαίει για σπασμένες βιτρίνες άθελα ή ηθελημένα δεν μπορεί να δει πως η εξέγερση δεν προγραμματίζεται, δεν διαμεσολαβείται, και κανένας αρχηγίσκος δεν μπορεί να καθορίσει-ελέγξει τη μορφή της. Είχε επιθέσεις σε αστυνομικά τμήματα, νεράντζια, μολότοφ, πέτρες, πλιάτσικο, καταλήψεις, ειρηνικές παρεμβάσεις, δημόσιες συζητήσεις, λαϊκές συνελεύσεις.

Οι επόμενες μέρες μας έδειξαν κάτι που είχαμε ξεχάσει ή κάτι που ποτέ δεν μάθαμε: τη δύναμη της συλλογικής αμφισβήτησης και τον τρόμο που αυτή προκαλεί σε κάθε εξουσία. Γιατί κάθε κοινωνικά διαχωρισμένη εξουσία εδράζεται πάνω στην άγνοια της κοινωνίας, ότι μπορεί να αποφασίζει η ίδια για την τύχη της. Οι άνθρωποι που μετείχαν στα γεγονότα άρχισαν να το καταλαβαίνουν αυτό από νωρίς. Καταλήψεις δημόσιων κτιρίων και ανοικτές λαϊκές συνελεύσεις ξεπήδησαν στο κέντρο της πόλης και σε συνοικίες όπως στις Συκιές, στην Άνω Πόλη, στους Αµπελόκηπους (όπως και σε άλλες πόλεις). Πολλοί άνθρωποι μαζί άρχισαν να κάνουν αυτό που τους έχει λείψει περισσότερο απ’ όλα ... να μιλήσουν µε τον διπλανό τους και να αµφισβητήσουν στην πράξη αυτή τη σάπια εξουσία που δε βρίσκεται στα δικά τους χέρια αλλά στα χέρια λίγων. Αντίστοιχα, στα σχολεία, οι ίδιοι οι μαθητές επέλεξαν την αυτοοργάνωση και τις αμεσοδημοκρατικές μορφές αποφάσεων και απέρριψαν κάθε είδους διαμεσολάβηση στη λήψη των αποφάσεων για τις κινητοποιήσεις τους. Έχοντας μέσα τους συσσωρευμένη οργή για την καταπίεση που δέχονται χρόνια τώρα από το σχολείο, το εκπαιδευτικό σύστημα και τους συντηρητικούς του εκπροσώπους, και με αφορμή το θάνατο του Αλέξη – ενός από αυτούς – δήλωσαν την οργή και την ωριμότητά τους ταυτόχρονα. Τα παιδιά ήταν μπροστά!

Λίγο-λίγο όλοι/ες μαζί συνειδητοποιήσαμε ότι μόνο εμείς μπορούμε να ορίζουμε τη ζωή µας και κανένας άλλος πάνω από µας .... καμιά κάλπη, κανένας μεγαλοεπιχειρηματίας, καμιά κυβέρνηση, καμιά εκκλησία, καμιά πατρίδα. Αμφισβητήσαμε τη δημοκρατία τους, η οποία μας θυμάται κάθε 4 χρόνια καλώντας μας να πετάξουμε σε ένα κουτί το ψηφοδέλτιο και μαζί τη ζωή µας.

Το ότι αυτός ο αγώνας τρόμαξε τους διευθύνοντες του συστήματος, φαίνεται και από το βίαιο και μαζικό χαρακτήρα που έδωσαν στην καταστολή εναντίον μας, εναντίον όλων των ανθρώπων που βγήκαν στους δρόμους. Χιλιάδες προσαγωγές και τρομοκρατία, 250 συλλήψεις και 70 προφυλακίσεις, βαρείς τραυματισμοί διαδηλωτών, όλα αυτά κυρίως εναντίον μαθητών και μεταναστών, που αποτέλεσαν τους εύκολους στόχους για τους «από πάνω». Η χώρα για λίγες μέρες έζησε προεμφυλιακό σκηνικό, και η καταστολή από την αστυνομία και τους παρακρατικούς ξεπέρασε κάθε προηγούμενο όριο που είχε τεθεί από την φιλελεύθερη ολιγαρχία που ζούμε.

Δεν μπορεί, λοιπόν, το προαναφερθέν σκηνικό να ειδωθεί ξεχωριστά από την βάναυση επίθεση που δέχτηκε στις 22 Δεκέμβρη η Κωνσταντίνα Κούνεβα. Η Κωνσταντίνα, ως συνδικαλίστρια της Παναττικής Ένωσης Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού, μετανάστρια αλλά και γυναίκα, επιλέχτηκε ως ένας ακόμη εύκολος στόχος. Χτυπήθηκε κι εκείνη ώστε να σταματήσει να μιλάει. Χτυπήθηκε κι εκείνη με τέτοια βαρβαρότητα για να φοβηθούμε όλοι και όλες. Το βράδυ της 22ης Δεκέμβρη ‘08 και επιστρέφοντας από την δουλειά της δέχτηκε Δολοφονική Επίθεση με βιτριόλι που «άγνωστοι» της έριξαν στο πρόσωπο και στα μάτια, ενώ την ανάγκασαν και να το πιει, με αποτέλεσμα να βρίσκεται σήμερα σε κρίσιμη κατάσταση στην εντατική του Ευαγγελισμού, έχοντας υποστεί σοβαρότατες βλάβες, και να παλεύει για τη ζωή της. Ο λόγος της επίθεσης (από τραμπούκους της εργοδοσίας) είναι η πραγματική συνδικαλιστική της δράση, η επιμονή της να παλεύει για τα εργατικά δικαιώματα. Η Κωνσταντίνα και το σωματείο καθαριστριών προσπαθούν και επιμένουν τα τελευταία χρόνια να τραβάνε την κουρτίνα και να αποκαλύπτουν όλα όσα κρύβονται κάτω από τις εργολαβίες, ιδιαίτερα στις δημόσιες υπηρεσίες

Μετά τον Αλέξη Γρηγορόπουλο, η Κωνσταντίνα έγινε ένας ακόμη λόγος κοινωνικής αφύπνισης. Η οργανωμένη δολοφονική επίθεση εις βάρος της μας θύμισε επιτακτικά πως ο αγώνας ενάντια στην κρατική καταστολή πρέπει να είναι και αγώνας ενάντια στην καταστολή των αφεντικών. Έκανε πιο σαφές από ποτέ πως κράτος και κεφάλαιο δολοφονούν, πολλές φορές σε πλήρη συνεργασία. Ο αγώνας της Κ. Κούνεβα εμπλουτίζει τα προτάγματα του Δεκέμβρη, προσθέτοντας την κοινωνική αλληλεγγύη πλάι στην άμεση δημοκρατία.

Είμαστε εδώ σήμερα, μέσα σε κατειλημμένους χώρους, «απελευθερωμένους» όπως τους ονομάζουμε εμείς, για να δηλώσουμε ότι όσο οξύνεται η καταστολή από τραμπούκους εργοδότες και τον κρατικό μηχανισμό, όσο τα θύματα πολλαπλασιάζονται ανάμεσά μας με προφανή στόχο την κατατρομοκράτηση των αγωνιζόμενων ανθρώπων, όσο κυνηγάνε όλους μας, μα κυρίως μαθητές και μετανάστες, όσο έχουνε ακόμα στις άθλιες φυλακές τους, τους συλληφθέντες του Δεκέμβρη, ο αγώνας συνεχίζεται… η φλόγα του Δεκέμβρη δεν πρόκειται να σβήσει μέσα μας!

Να πάρουμε πίσω τους φυλακισμένους μας

Καμία δίωξη στους συλληφθέντες της εξέγερσης

Αλληλεγγύη στην Κωνσταντίνα Κουνέβα

Αλληλεγγύη στους αγώνες των μαθητών και σε κάθε αγωνιζόμενο άνθρωπο

ΠΟΡΕΙΑ
Παρασκευή 9 Ιανουαρίου
ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ
στις 5μμ στην Κατειλημμένη Σχολή Θεάτρου

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΣΧΟΛΗΣ ΘΕΑΤΡΟΥ

Ξαναχτύπησαν στο λιμάνι της Πάτρας οι λιμενόμπατσοι...

2009-01-07T19:45:00.000+02:00

Η διπλανή ανατριχιαστική φωτογραφία είναι ένα ακόμα προσφατο έργο των κομάντο του λιμανιού της Πάτρας και μου την έδωσε ένας Αφγανός από τον καταυλισμό. Σε συνομιλία που είχα και με τους γιατρούς που βρίσκονται στον καταυλισμό για να σώσουν ότι μπορούν, μου είπαν έχει αυξηθεί αρκετά η συχνότητα που οι πρόσφυγες τους επισκέπτονται με κατάγματα, μόλωπες και ... όπως βλέπετε οι σαδιστές δε διστάζουν να κόβουν και δάχτυλα! Επίσης το κοντέινερ συνεχίζει να υφίσταται στο λιμάνι. Σήμερα είχαν κλεισμένους μέσα 70-80 άτομα, ενώ στον καταυλισμό βρίσκονται παιδάκια 10 και 12 χρόνων!

Patras IMC

Αφίσα Κατάληψης Σχολής Θεάτρου

2009-01-06T22:04:00.000+02:00

Ο υποδιοικητής Μάρκος στέλνει χαιρετισμό στην εξεγερμένη Ελλάδα

2009-01-05T17:56:00.000+02:00

Στο πλαίσιο του 1ου Παγκόσμιου Φεστιβάλ της Αξιοπρεπούς Οργής, που λαμβάνει χώρα στο Μεξικό, ο εξεγερμένος υποδιοικητής Μάρκος ξεκινάει την παρέμβασή του, με τίτλο "Πρώτος άνεμος. Μια οργισμένη αξιοπρεπής νεολαία", με ένα χαιρετισμό στα ελληνικά:

"Συντρόφισσα, σύντροφε. Εξεγερμένη Ελλάδα. Εμείς, οι πιο μικροί, από αυτή τη γωνιά του κόσμου, σε χαιρετάμε.

Δέξου το σεβασμό μας και το θαυμασμό μας γι' αυτό που σκέφτεσαι και κάνεις. Από μακριά μαθαίνουμε από σένα.

Ευχαριστούμε".

Ακολουθεί μετάφραση του λόγου του υποδιοικητή Μάρκος στο "Εθνικό και Διεθνή Καραβάνι Παρατήρησης και Αλληλεγγύης στις Ζαπατιστικές Κοινότητες" στις αρχές Αυγούστου 2008:

Πώς ξεκίνησαν όλα... 15 χρόνια πριν , μια μικρή ομάδα κατοίκων πήγε από την πόλη σε μια περιοχή μέσα στη ζούγκλα της Montes Assules… Στη ζούγκλα υπήρχαν ζώα με τέσσερα πόδια κι εμείς ήμασταν τα μόνα μεγάλα δίποδα... Γύρω στο ΄83 με ΄84 η λογική μας ήταν η ίδια με τη λογική της παράδοσης των αριστερών ένοπλων ανταρτών, η ίδια με όλους αυτούς που πιστεύουν στον φοκισμό, η πίστη πως ένας μικρός στρατός ανθρώπων μπορεί να γίνει ο σωτήρας της κοινωνίας που θα τον ακολουθήσει και με αυτόν τον τρόπο θα καταλάβουν την κυβέρνηση... Αλλά δεν ξέραμε από ένοπλο αντάρτικο.. Κάποιοι από εμάς σκοτώθηκαν στις μάχες με την αστυνομία και τις κρατικές μυστικές υπηρεσίες του Μεξικού. Εκείνο τον καιρό, κανείς σ’ αυτό το βουνό δεν ήξερε αυτούς τους ανθρώπους... Αυτή η περιοχή ήταν εντελώς ξεχασμένη από το κράτος κι αυτό ήταν μεγάλο πλεονέκτημα για εμάς εκείνη την εποχή. Ήμασταν άγνωστοι και ξεχασμένοι κι αυτό μας έδωσε την ευκαιρία να υπάρχουμε. Ήμασταν άνθρωποι και γίναμε μαϊμούδες. Γι’ αυτό βάλαμε μάσκες στα πρόσωπά μας. Κάτω από την κουκούλα είμαστε άσχημοι, πολύ άσχημοι...

Η ομάδα επιβίωσε κυρίως λόγω του ηθικού βάρους των δολοφονηθέντων συντρόφων. Αλλά μετά έπρεπε να αποφασίσουμε τι θα γίνουμε. Μια ομάδα στα βουνά περιμένει κάτι να συμβεί, δηλ. την κοινωνία να ξυπνήσει ή θα έπρεπε να γίνουμε κανονικοί ορθόδοξοι αριστεροί ηγέτες, θεσμικοί άνθρωποι, υποψήφιοι στις εκλογές ή και μέλη της κυβέρνησης; Αυτό που μας έσωσε ήταν η συνάντησή μας με τους ιθαγενείς ανθρώπους, μια συνάντηση που μεταμόρφωσε έναν ορθόδοξο μαρξιστικό στρατό σ’ έναν λαϊκό στρατό των ιθαγενών. Αυτό μας έκανε 99% ιθαγενικό στρατό και 1% μεξικάνικο στρατό. Με αυτόν τον τρόπο ηττήθηκε ολοκληρωτικά η λογική της πολιτικής πρωτοπορίας που είχαμε, η ιδέα δηλ. πως μπορεί να υπάρξουν κάποιοι άνθρωποι που θα σώσουν την κοινωνία. Συνειδητοποιήσαμε πως όταν μιλούσαμε με τους ιθαγενείς δεν καταλάβαιναν τι προσπαθούσαμε να τους εξηγήσουμε και πως η πρότασή τους ήταν πολύ καλύτερη από τη δική μας. Συνειδητοποιήσαμε πως αυτοί ήταν ένα κίνημα ζωής, το οποίο είχε επιβιώσει απ’ όλους τους αποικιοκράτες της ιστορίας: τους Ισπανούς, τους Γερμανούς, τους Γάλλους, τους Άγγλους, τους Αμερικάνους...Όλους τους αποικιοκράτες και όλες τις αυτοκρατορίες της γης. Επιβίωσαν κι αυτό αποδεικνύει πως γνωρίζουν πώς να αντιστέκονται. Αυτό έχει να κάνει με το ηθικό βάρος, με την κουλτούρα, τη φύση και την εναλλακτική πρόταση αγώνα που κουβαλάνε. Έτσι γίναμε μαθητές του αγώνα τους, που συνεχίζεται εδώ και 500 χρόνια. Βρήκαμε έναν δρόμο, βρήκαμε μια ορμή. Την ορμή των ονείρων μας. Ο EZLN χρωστάει πολλά στο διεθνές κίνημα αλληλεγγύης κι επίσης χρωστάει πολλά στην ιθαγενική καρδιά. Η πρώτη επαφή που είχαμε με τους ιθαγενείς ανθρώπους βασιζόταν στην κλασσική νοοτροπία των ανταρτών, δηλαδή τους απευθυνόμασταν λες και ήταν αδαείς. Αλλά μετά βρήκαμε μια γέφυρα, αλλάξαμε τον τρόπο που μιλάμε και που σκεφτόμαστε, αλλάξαμε τη θέση μας. Από το σημείο να υπηρετούμε τις μάζες, πήγαμε στο σημείο να υπηρετούμε τις κοινότητες. Αυτή η διαδικασία ήταν μια διαδικασία εκμάθησης η οποία ήταν πολύ ισχυρότερη από το ηλεκτροσόκ των ψυχιατρικών κλινικών. Πολλοί από εμάς δεν επιβίωσαν από το σοκ αυτό κι άλλοι βρίσκονται υπό την επήρειά του. Αλλά αυτή η διαδικασία μας μεταμόρφωσε από μια ομάδα 6 συντρόφων, σ’ έναν επαναστατικό στρατό 6000 μαχητών, αποφασισμένων να πάρουν τα όπλα και να πολεμήσουν για αξιοπρέπεια κι ελευθερία...

Μια ανοιχτόμυαλη ανάλυση της διεθνούς κατάστασης, μας έλεγε πως η πολιτική συγκυρία δεν ήταν η κατάλληλη. Ο σοσιαλισμός κατέρρεε, η αριστερά έκλαιγε για το θάνατο του Guattari και κάθε λογικός άνθρωπος θα μας συμβούλευε να μην πάρουμε τα όπλα. Αλλά κάτι υπήρχε μέσα μας που μας έλεγε να μην υπολογίζουμε στην ανάλυση, να μην παρατηρούμε την πολιτική γεωγραφία από τα πάνω, αλλά από τα κάτω.

Έγιναν αγροτικές μεταρρυθμίσεις που παραχωρούσαν το δικαίωμα των αγροτών στη γη, αλλά οι ιθαγενείς έμεναν πάντα με την κακή γη, ενώ πολλές ασθένειες σκότωναν τα παιδιά τους. Από το 1990 ως το 1992, τα περισσότερα παιδιά δεν επιζούσαν για να φτάσουν πέντε χρονών και πέθαιναν από ιάσιμες ασθένειες όπως η φυματίωση, ο τυφοειδής και ο απλός πυρετός. Στις μεγάλες πόλεις με το πρόβλημα του υπερπληθυσμού, πολύς κόσμος λέει πως τα «βγάζουμε πέρα και με λίγα», αλλά αυτό για τους ιθαγενείς δεν ισχύει.

Δεν ήταν ο επαναστατικός στρατός που ανάγκασε τις κοινότητες να επαναστατήσουν, ήταν οι γυναίκες που μας ανάγκασαν να πάρουμε τα όπλα καθώς κοιτούσαν τα παιδιά τους να πεθαίνουν. Αυτές έσπειραν σε όλα τα βουνά τη φήμη του «φτάνει πια» («Ya Basta») και γι’ αυτή τη φήμη δύο κυρίως συντρόφισσες βοήθησαν πολύ. Μια απ’ τις δυο ήταν η Ramona, μια συντρόφισσα που τώρα είναι νεκρή.

Η προετοιμασία της εξέγερσης δημιουργούσε άγχος και αναταραχή. Κάναμε ό,τι μπορούσαμε. Το 1992 κάναμε ένα συνέδριο χωρίς τηλεοράσεις, χωρίς κυβερνητικά μέλη, χωρίς πολιτικούς, από χωριό σε χωριό κι από συνέλευση σε συνέλευση. Θέταμε το πρόβλημα για το αν θα πάρουμε τα όπλα ή όχι. Αν θα παίρναμε τα όπλα μπορεί και ηττιόμασταν, αλλά επίσης ήταν δυνατόν να βελτιώναμε τη ζωή μας. Αν δεν παίρναμε τα όπλα θα εξαφανιζόμασταν ως ιθαγενής λαός. Η προοπτική του θανάτου μας, δε μας άφησε καμιά άλλη επιλογή. Ο στρατός δε φρόντισε τον κόσμο, αλλά ο κόσμος ήταν αυτός που φρόντισε και αύξησε το στρατό. Καθώς κάναμε τις στρατιωτικές προετοιμασίες και τις ασκήσεις στα βουνά, σκεφτόμασταν πώς θα συνεχίσουμε. Γνωρίζαμε πως αν μπαίναμε σ’ αυτό το μονοπάτι, δε θα υπήρχε γυρισμός. Και γνωρίζαμε πλέον πως αν ζητήσουμε τον κόσμο να πάρει τα όπλα, αυτός θα τα πάρει.

Μετά το 1994, ξεκινά η περίοδος της ένοπλης αντίστασης, η οποία αντί να καταλήξει σε καθολικό πόλεμο, μας οδήγησε σε μια περίοδο οργάνωσης της ειρηνικής αντίστασης. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η αλλαγή της στάσης μας προς την εξουσία, ήταν που χαρακτήρισε βαθιά τους Ζαπατίστας και του EZLN. Οι λύσεις που βρίσκαμε ήταν όλες χτισμένες από τα κάτω προς τα πάνω. Οι προτάσεις της ορθόδοξης αριστεράς είχαν όλες την αντίθετη κατεύθυνση. Αυτή η αλλαγή σημαίνει πολλά για εμάς. Σημαίνει όχι να ψηφίζουμε αλλά να οργανωνόμαστε, σημαίνει να ξαναπάμε στο σχολείο. Αυτό ήταν που μας εξήγησαν οι ιθαγενείς. «Το χτίσιμο της αυτονομίας».

Τα τελευταία 12 χρόνια ο Μάρκος προσπάθησε να καταστρέψει την εικόνα που πολύς κόσμος είχε γι’ αυτόν, ενώ άλλοι απομακρύνονταν από το κίνημα, γίνονταν αντι-Ζαπατίστας, πολλοί από αυτούς που ταξίδευαν στα διάφορα φόρουμ και στα καραβάνια με πληρωμένα εισιτήρια, λειτουργώντας ως Ζαπατολόγοι.

Σε αυτή εδώ τη γη αποκαλούμε κογιότ τους ενδιάμεσους, αυτούς που αγοράζουν τα προϊόντα μεν φτηνά και μετά τα ξαναπουλάνε ακριβότερα στην αγορά. Παντού γύρω μας εμφανίστηκαν ενδιάμεσοι της αλληλεγγύης μετά την εξέγερση. Αυτοί είναι όσοι λένε πως έχουν το «κόκκινο τηλέφωνο» για να επικοινωνούν κατευθείαν με τον υποδιοικητή Μάρκος κι έχουν δημιουργήσει ένα πολιτικό κεφάλαιο από την αλληλεγγύη τους. Η εμφάνιση αυτών των ενδιάμεσων, μας έκρυβε πολύ πιο σημαντικά πράγματα. Νιώθαμε πως υπήρχε κάτι σημαντικό εκεί έξω. Η εξέγερση συγκεκριμένων Ελλήνων, Ισπανών και Βάσκων υπήρχε αλλά δε μπορούσαμε να τη δούμε. Αυτά τα κογιότ οργάνωναν πολλά πράγματα αρκεί να ήμασταν στη μόδα και είχαν το δικό τους κέρδος από εμάς.

Είναι το ίδιο σαν κι αυτούς που έρχονται δωρεάν με πληρωμένα τα έξοδα από τις επαγγελματικές πολιτικές οργανώσεις τους. Ποτέ δεν προσπαθήσαμε να γίνουμε κάτι τέτοιο. Ποτέ δε θελήσαμε να γίνουμε μια ομοιογενής πολιτική δύναμη του Μεξικού ή του κόσμου. Στην Ιταλία όπως και στο Μεξικό, υπάρχουν ακόμη αυτοί που χτίζουν ελπίδες στην παραδοσιακή αριστερά. Περιμένουν την αλλαγή στην πιθανότητα της παραδοσιακής αριστεράς να γίνει κυβέρνηση. Το έχουμε καταλάβει πως στην Ευρώπη όποιος είναι ριζοσπαστικός από παλιά, μεταμορφώνεται σε κάτι άλλο μόλις γίνει κυβέρνηση. Το σύστημα θα σε χωνέψει ή θα σε αφοδεύσει. Όταν κάποια στιγμή υπήρξε η πιθανότητα της εξουσίας, η διαδικασία της χώνεψης ξεκίνησε στους Ζαπατίστας. Για εμάς μάλλον το κέντρο δεν είναι κέντρο. Το κέντρο είναι κολλημένο στη δεξιά. Αλλά και η παραδοσιακή αριστερά πάντα πίστευε πως μια μικρή ομάδα πεφωτισμένων ηγετών θα αλλάξει την κοινωνία ή πως 40 συμμορίτες πάνω στο βουνό θα τους σώσουν. Δεν είναι πως δε μας αρέσει αυτή η λογική, είναι που δεν την πιστεύουμε, δε μπορούμε να είμαστε κάτι τέτοιο. Κι αυτό είναι ένα όρνιο.

Όταν τα λέγαμε αυτά, η αριστερά έλεγε πως στεκόμαστε στη δεξιά πλευρά. Τώρα όλοι επαναλαμβάνουν τη λογική μας, αλλά και πάλι η αντίληψή μας δεν χωράει στο παζλ της αριστεράς. Γιατί η αριστερά πάντα αποκλείει οτιδήποτε δε χωράει στο παζλ κι εμείς δε χωράμε, δε θα υπακούσουμε στην παραδοσιακή αριστερή λογική.

Ισχυρές σχέσεις οικοδομήθηκαν με την κοινωνική Ιταλία και την εξεγερμένη Ελλάδα. Συνεχίζουμε να μη θέλουμε την εξουσία. Πιστεύουμε πως πρέπει να δουλέψουμε και να οργανωθούμε από τα κάτω. Αυτοί οι ενδιάμεσοι αλληλέγγυοι πάνε στη δεξιά, γιατί η εξουσία είναι που έχει συγκεκριμένους κανόνες για να συντηρεί. Εμείς χτίσαμε μια (πολιτική) γεωγραφία ανεστραμμένη. Καταλάβαμε πως αυτοί που είναι μακριά είναι πιο κοντά μας. Ψάξαμε τον κόσμο και μετά την 6η Διακήρυξη εμφανίστηκαν. Ψάξαμε το Μεξικό και ολόκληρο τον κόσμο για άλλους ανθρώπους που να είναι σαν κι εμάς, αλλά να είναι διαφορετικοί.

Οι Ζαπατίστας παραιτήθηκαν από το να είναι μια ομοιογένεια. Δε θέλουμε όλοι να είναι ιθαγενείς. Θέλουμε το μέρος μας για να διαλέξουμε τι θέλουμε να κάνουμε. Και θέλουμε να χτίσουμε δεσμούς συντροφικότητας με ανθρώπους σαν κι εμάς. Αυτή είναι η 6η Διακήρυξη και η «Άλλη Καμπάνια». Σχέσεις χωρίς ενδιάμεσους. Άνθρωποι από την Ινδία, τη Μαλαισία, τη Βραζιλία, ήρθαν στο Realidad. Είδαμε μια συνάντηση αρχηγών. Αν οι άνθρωποί μας δε συναντηθούν τότε, δεν υπάρχει νόημα. Αν θέλετε ας βγάλετε απλά μερικές φωτογραφίες. Δε μπορούμε έτσι κι αλλιώς να ταξιδέψουμε στην Ελλάδα. Αλλά δε θέλουμε να ζητιανέψουμε για βοήθεια, δε θέλουμε οι άνθρωποι να μας λυπούνται. Θέλουμε διεθνείς συντρόφους στην Ελλάδα, στην Ισπανία, στην Ιταλία, στο Βέλγιο, στη χώρα των Βάσκων.

Η ηθική μας κληρονομιά είναι ο αγώνας μας για Δικαιοσύνη, Ελευθερία και Δημοκρατία. Δε θέλουμε σχέσεις με καλλιτέχνες, διανοούμενους, πολιτικούς εκπροσώπους. Χρωστάμε πολλά σε όσους πέθαναν. Πρέπει να είμαστε ικανοί να πούμε στους νεκρούς μας πως δεν παραιτηθήκαμε, δεν ξεπουληθήκαμε, δεν πέσαμε.

Μετάφραση έγινε από τα αγγλικά. Πηγή Void Network

Πρόγραμμα Δράσεων Εργατικού Κέντρου

2009-01-02T15:54:00.000+02:00

Η ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΣΧΟΛΗΣ ΘΕΑΤΡΟΥ ΣΑΣ ΕΥΧΕΤΑΙ ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

2009-01-01T20:35:00.000+02:00

Όσες μολοτοφ ριχτήκαν στη χώρα τούτη φέτος,
τόσες σου εύχομαι χαρές να έχεις στο νέο έτος!

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ της Παναττικής Ένωσης Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού

2008-12-31T19:08:00.000+02:00

ΠΑΝΑΤΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΩΝ & ΟΙΚΙΑΚΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ / ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ. 25/12/2008
ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΑ ΚΟΥΝΕΒΑ ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΩΝ

Την Δευτέρα στις 22/12/08 στις 12:10 περίπου το βράδυ η Κωσταντίνα Κούνεβα γενική γραμματέας της Παναττικής Ένωσης Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού επιστέφοντας από την δουλειά της δέχτηκε Δολοφονική Επίθεση με ΟΞΥ. Νοσηλέυεται σε κρίσιμη κατάσταση στην εντατική μονάδα του νοσοκομείου Ευαγγελισμός έχοντας υποστεί σοβαρές βλάβες στα μάτια και στο πρόσωπο, με αποτέλεσμα να έχει χάσει την όρασή της απο το ένα μάτι και να έχει υποστεί μόνιμες βλάβες σε άλλα ζωτικά όργανα. Kινδυνεύει η ίδια η ζωή της.

Η Κωσταντίνα ,είναι γυναίκα,μητέρα ενός ανήλικου παιδιού,εργαζόμενη,συνδικαλίστρια και μετανάστρια.Δεν τις έφτανε όμως αυτό ήθελε και επέμενε να είναι πραγματική συνδικαλίστρια και να παλεύει για εργατικά δικαιώματα. Τέτοιο θράσος δεν μπορούσε να γίνει ανεκτό.Έπρεπε να στοχοποιηθεί και να τιμωρηθεί!!

Η Κωσταντίνα και το σωματείο καθαριστριών προσπαθούν και επιμένουν τα τελευταία χρόνια να τραβάνε την κουρτίνα και να αποκαλύπτουν όλα όσα κρύβονται κάτω απο τις εργολαβίες ιδιαίτερα στις δημόσιες υπηρεσίες.Σιωπή!!το κράτος κοιμάται και δεν καταλαβαίνει!Οι διοικήσεις των οργανισμών, των επιχειρήσεων, των νοσοκομείων κοιμούνται και δεν καταλαβαίνουν.!Ο επίσημος συνδικαλισμός δεν καταλαβαίνει!

Συντελούνται κάθε μέρα μικρά και μεγάλα εγκλήματα,παραβιάζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα,η ανθρώπινη αξιοπρέπεια κανένας δεν καταλαβαίνει.Απαντούν με ένα στόμα ο υπουργός, ο διοικητής του νοσοκομείου, ο πρόεδρος του οργανισμού << εμένα δεν με ενδιαφέρει>>.Μα καταπατούνται όλα τα εργατικά δικαιώματα,δεν μας βάζουν ένσημα,δεν μας πληρώνουν τις ώρες που εργαζόμαστε,μας βάζουν και υπογράφουμε λευκά χαρτιά με αποδοχές που ποτέ δεν μας έδωσαν,υπογράφουμε με την πρόσληψη την οικιοθελή αποχώρηση,δηλώνουν πλασματικές ώρες, δεν μας πληρώνουν τις υπερωρίες,δεν μας κολάνε τα βαρέα και δεν θεμελιώνουμε δικαίωμα σύνταξης,μας ασκούν ψυχολογική βία εκβιάζοντάς μας με απολύσεις και <<μαύρες λίστες>>

Στήνουν εργοδοτικά σωματεία για να μας εκπροσωπήσουν οι Προσωπάρχες και οι υποτακτικοί τον εργολάβων.Καταγγέλουμε καθημερινά στις ελεγκτικές υπηρεσίες, στο ΙΚΑ, στα ανώτατα συνδικαλιστικά όργανα.Κατεβαίνουμε με αγωγές,ομαδικές και ατομικές.Ζητάμε στοιχεία που αφορούν τις εργασιακές μας σχέσεις και επικαλούνται προσωπικά δεδομένα!!Οταν καταφέρνουμε,με χίλια ζόρια,να προσεγγίσουμε τα υπουργικά γραφεία για να εφαρμοστούν τα αυτονόητα και να αλλάξει το νομικό καθεστώς που επιτρέπει στις δημόσιες και στις ιδιωτικές επιχειρήσεις να επικρατούν απο την εργοδοσία οι πρακτικές της cosa nostra,ούτε αυτοί καταλαβαίνουν και ας καταγγέλουμε και στους υπουργούς οτι τα ίδια γίνονται με τις εργολαβίες καθαρισμού και μέσα στα υπουργεία τους!!Ίδια λίγο πολυ αντιμετώπιση,απο τα ΣΕΠΕ και τα ΚΕΠΕΚ που καταφεύγουμε για επιθεωρήσεις στους τόπους εργασίας.Υπάρχει ενας τεράστιος φάκελος απο τη δράση μας για την εγκληματική συμπεριφορά της εργοδοσίας.Τα καταγγείλαμε και στα ΜΜΕ.Η ΕΜΠΡΑΚΤΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΟΛΩΝ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ Η ΙΔΙΑ ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ!!

Μα ειναι δυνατόν;Μέσα στο υπουργείο σας,μεσα στο νοσοκομείο σας,μέσα στους ΗΣΑΠ που δούλευε η Κωνσταντίνα...να μην ισχύουν ούτε καν αυτοι οι λειψοί νόμοι και οι κανονισμοί,να υπάρχουν μαύρες νησίδες απο τους εργολάβους;Η απάντηση τους ειναι αφοπλιστική!<<Εμείς αναθέτουμε και πληρώνουμε τους εργολάβους για να καθαρίζουν.Με ποιους δουλεύουν,πώς δουλεύουν,είναι δική τους δουλειά,εμάς δεν μας ενδιαφέρει>>.Με όλο αυτό το κατεστημένο τα έβαλε η Κωσταντίνα,γιαυτό της έδωσαν αυτή την τόσο αποτρόπαια απάντηση!!

Η Κωσταντίνα κινδυνεύει είναι για τέταρτη μέρα στην εντατική και ακόμα δεν έχει κινηθεί καμμία διαδικασία για να βρεθουν οι ενοχοι!Θα προσπαθήσουν για άλλη μια φορά να απαντήσουν δεν μας ενδιαφέρει.Εμείς όμως θα επιμείνουμε και θα ξανατραβήξουμε την κουρτίνα όσες φορές χρειαστεί και θα αποκαλύψουμε όλα όσα κρύβονται.
Την Κωσταντίνα επιχείρησαν να την δολοφονήσουν ΚΙ ΕΜΑΣ ΜΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ!!!
Καλούμε όλους τους εργαζόμενους Έλληνες και Μετανάστες,την νεολαία που έχει κατέβει στους δρόμους,καθε έντιμο και αξιοπρεπή άνθρωπο σε αλληλεγγύη και συμπαράσταση.Να αποκαλύψουμε τους ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς, που κρύβονται πίσω απο την απόπειρα δολοφονίας της Κωσταντίνας.

-Να αποκαλύψουμε όλους όσους μας σκοτώνουν κάθε μέρα γιατί όλους και όλες εμάς Έλληνες και Μετανάστες.ΜΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ!!

Καλούμε την κυβέρνηση να αναλάβει τις ευθύνες της.

-Να βρεθούν άμεσα και να αποκαλυφθούν οι ένοχοι.

-Να εφαρμοστούν τα εργατικά δικαιώματα και να σπάσουν τα εργασιακά γκέτο των εργολαβιών καθαρισμού.

-Να πεταχτούν έξω απο τα υπουργεία και τις δημόσιες υπηρεσίες οι εργολάβοι δουλέμποροι.

-Καλούμε όλα τα συνδικάτα όλους τους φορείς και τους εργαζομένους στα ΜΜΕ σε ενεργητική συμπαράσταση.

Η αποκάλυψη του αποτρόπαιου εγκλήματος ειναι χρέος τιμής για κάθε πολιτισμένο άνθρωπο.

Η ΣΙΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ!!

Παναττική Ένωση Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού

THΛ 2108221083 --- 697 8844725----- 6978865730
EMAIL pekop1999@gmail.com
FORUM http://pekop.formyjob.net

Λογαριασμός οικονομικής ενίσχυσης για την οικογένεια της Κωσταντίνας.
Τράπεζα Πειραιώς
DECHEVA ELENA TODOR
KUNEVA KOSTADINA
5012-019021-277.

Κατάληψη στο Υπουργείο Πολιτισμού από συμβασιούχους

2008-12-31T19:07:00.000+02:00

Πρωτοχρονιά στον 5^ο όροφο του ΥΠ.ΠΟ. αποφάσισαν να κάνουν δεκάδες συμβασιούχοι

Μετά την τηλεφωνική εντολή του Γενικού Γραμματέα του ΥΠ.ΠΟ. προς τους προϊστάμενους , να μην πληρώνουν από τη νέα χρονιά όσους συμβασιούχους του ΥΠ.ΠΟ. συνεχίζουν να εργάζονται με προσωρινές εντολές και ασφαλιστικά μέτρα δεκάδες συμβασιούχοι του ΥΠ.ΠΟ. συγκεντρώθηκαν έξω από το Υπουργείο στην οδό Μπουμπουλίνας. Μετά από πίεση των συγκεντρωμένων έγινε συνάντηση του προέδρου (ΔΑΚΕ) και ενός μέλους του ΔΣ (ΕΑΚ) με τον υπουργό. Στη συνάντηση ο Λίαπης έδωσε αόριστες υποσχέσεις ότι θα λυθεί το θέμα χωρίς να διευκρινίζει τον τρόπο και χωρίς φυσικά να πάρει πίσω την τηλεφωνική εντολή του Γ.Γ. του ΥΠ.ΠΟ.

Όταν η αντιπροσωπία κατέβηκε να ενημερώσει τους συγκεντρωμένους συμβασιούχους ο πρόεδρος του σωματείου προσπάθησε να τους καθησυχάσει αναπαράγοντας της “υποσχέσεις” του Λίαπη και να τους στείλει ήσυχα ήσυχα στο σπίτι τους να κάνουν πρωτοχρονιά. Αρκετοί όμως εργαζόμενοι, μαζί με το μέλος του ΔΣ , δεν τσίμπησαν στα παραμύθια του προέδρου και προχώρησαν σε συμβολική κατάληψη του 5^ουορόφου στον οποίο βρίσκεται το γραφείο του υπουργού.

Οι εργαζόμενοι συνεχίζουν μέχρι και τώρα την κατάληψη στο ΥΠ.ΠΟ. ενώ οι μπάτσοι που βρίσκονται στην είσοδο του ΥΠ.ΠΟ. κατάσχεσαν τα σουβλάκια που είχαν παραγγείλει οι εργαζόμενοι…….

Αναμένεται και νέα συνάντηση με τον Γ.Γ. του ΥΠ.ΠΟ. σε λίγη ώρα

Η κατάληψη του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης συνεχίζεται

2008-12-31T02:19:00.000+02:00

Στη σημερινή ανοιχτή συνέλευση του κατειλημμένου εργατικού κέντρου της Θεσσαλονίκης στην οποία συμμετείχαν άτομα από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους, μέλη σωματείων, φοιτητές, μετανάστες και σύντροφοι/σες από το εξωτερικό αποφασίστηκε:

α) η συνέχιση της κατάληψης

β) η πραγματοποίηση συγκέντρωσης για την Κ. Κούνεβα - μπροστά στο εργατικό κέντρο στις 12:00 το μεσημέρι την Τετάρτη 31 Δεκέμβρη

γ) εξορμήσεις πληροφόρησης στις συνοικίες

δ) η διοργάνωση συναυλίας οικονομικής ενίσχυσης της Κ. Κούνεβα στο εργατικό κέντρο

ε) η πραγματοποίηση αγωνιστικής πρωτοχρονιάς στο εργατικό κέντρο με ανοιχτή συνέλευση στις 6:00μμ

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ

2008-12-30T09:25:00.000+02:00

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Απέναντι στην ωμή και απροκάλυπτη βία που δέχονται οι εργατικοί αγώνες από τους κρατικούς κατασταλτικούς μηχανισμούς αλλά και απέναντι στη συγκεκαλυμμένη, ύπουλη δραστηριότητα των εργοδοτικών-απεργοσπαστικών-μαφιόζικων πρακτικών, τα Συνδικάτα που ελέγχονται από τα Εργατικά Κέντρα της χώρας, μεταξύ αυτών και το Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης, το μόνο που έχουν να ψελλίσουν είναι ότι «προσπαθούν με δημοκρατικό τρόπο και μέσα να πετύχουν την πλήρη κοινωνική και οικονομική ισοτιμία των μελών τους , αλλά και των υπολοίπων εργαζομένων», όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στο καταστατικό λειτουργίας τους.

Στο ίδιο καταστατικό προστίθεται ότι «τα Ελληνικά Εργατικά Κέντρα συστήθηκαν για να ενώσουν τις τοπικές οργανώσεις των εργαζομένων, με σκοπό την προστασία των οικονομικών, επαγγελματικών και κοινωνικών συμφερόντων των μελών τους. Με βάση αυτά τα επαγγελματικά και κοινωνικά συμφέροντα, τα στελέχη των Εργατικών Κέντρων αγωνίζονται για καλύτερες αμοιβές και συνθήκες ζωής και εργασίας». Πουθενά δεν υπάρχει καμία αναφορά για την ανατροπή και κατάργηση των γενεσιουργών αιτιών της ανισότητας και της μιζέριας των εργαζομένων και των δομών της ιεραρχικής κοινωνίας. Ο προσανατολισμός τους είναι καθαρά συγκυριακός για την «καλυτέρευση» των όρων της εκμετάλλευσης και υπό αυτή την έννοια το λεγόμενο «οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα» και κυρίως οι εργατοπατέρες είναι οι βασικοί συνένοχοι για τη διαιώνιση της ανελευθερίας και της καθυπόταξης του εργατικού/συνδικαλιστικού κινήματος σε μια λογική διευθέτησης και μερικών διεκδικήσεων, άνευρων, ανώφελων και βλαπτικών, όπως φαίνεται εκ του αποτελέσματος: Η θέση των εργαζομένων όχι μόνο δε βελτιώνεται, αλλά πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Ανασφάλεια, ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, «ενοικιάσεις» εργαζομένων, καμία ουσιαστική αντίδραση απέναντι στα εργοδοτικά-κρατικά-κεφαλαιοκρατικά εγκλήματα, που τα αφεντικά ονομάζουν «εργατικά ατυχήματα».

Από την άλλη, το πολυδιασπασμένο ελληνικό συνδικαλιστικό κίνημα αδυνατεί και δεν θέλει να συγκρουστεί με κυβερνήσεις και πελατειακούς κομματικούς μηχανισμούς που αλληλοσυμπληρώνονται στον… «αγώνα» κατάκτησης και διαιώνισης της εξουσίας. Εξάλλου, οι μεγαλοσυνδικαλιστές, στις περισσότερες περιπτώσεις, μετά από μια «επιτυχημένη» συνδικαλιστική πορεία, είναι αυτοί που θα είναι οι αυριανοί υπουργοί και σύμβουλοι του κράτους και του κεφαλαίου.

Η ΓΣΕΕ, η ΑΔΕΔΥ, τα Εργατικά Κέντρα της χώρας, αποτελούν πλέον αναπόσπαστο κομμάτι του καθεστώτος και σε αυτές τις συνθήκες, τα απλά μέλη και οι εργαζόμενοι-μέλη των σωματείων οφείλουν και πρέπει να γυρίσουν την πλάτη στην καθοδήγηση των «ηγετών» τους και να επιλέξουν το δρόμο των ανεξάρτητων, εργατικών, συνδικαλιστικών αγώνων για τη δημιουργία ενός αυτόνομου πόλου αυτοδιευθυνόμενης πάλης, πέρα κι έξω από κόμματα και μηχανισμούς.

Το Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης είναι το δεύτερο σε μέγεθος Εργατικό Κέντρο της Ελλάδας. Στη δύναμη του ανήκουν 275 πρωτοβάθμια σωματεία εργαζομένων στο Νομό Θεσσαλονίκης της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας . Το ΕΚΘ εκπροσωπεί περίπου 350.000 εργαζόμενους από τους οποίους οι 300.000 εργάζονται στο ευρύτερο πολεοδομικό συγκρότημα της πόλης της Θεσσαλονίκης. Πότε είδε κάποιος έστω 100.000 εργαζόμενους να κατεβαίνουν στους δρόμους; Ποτέ! Και γιατί; Είναι απλό: οι ίδιοι οι εργαζόμενοι έχουν καταλάβει ότι τους κοροϊδεύουν και ότι το παιχνίδι είναι στημένο.

Αν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι συνειδητοποιήσουν τη δύναμή τους και απεγκλωβιστούν από τη λογική της αντιπροσώπευσής τους, τότε θα αποκτήσουν εμπιστοσύνη και στον εαυτό τους. Τότε και μόνο θα είναι αύριο χιλιάδες στους δρόμους στην επόμενη απεργία.

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΑΜΠΟΥΚΟΙ ΤΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ!

Αντίσταση – Αυτοοργάνωση - Ακηδεμόνευτοι Αγώνες - Κοινωνική Αυτοάμυνα

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΑ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΡΙΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΚΟΥΝΕΒΑ

Η Κωνσταντίνα Κούνεβα, γραμματέας του Παναττικού Σωματείου Καθαριστριών και Οικιακών Εργαζομένων, δέχθηκε το βράδυ της Δευτέρας 22 Δεκεμβρίου επίθεση με βιτριόλι. Η επίθεση έγινε τα μεσάνυχτα από αγνώστους, που περίμεναν την Κούνεβα έξω από το σπίτι της στα Άνω Πετράλωνα την ώρα που επέστρεφε από τη δουλειά της.

Το σωματείο της θεωρείται το πιο δυναμικό του κλάδου των «επισφαλώς εργαζόμενων», όπως αποκαλούνται κατ’ ευφημισμόν οι άνθρωποι που οι περισσότεροι δουλεύουν κάτω από συνθήκες απάνθρωπης εκμετάλλευσης. Οι συνάδελφοί της καταγγέλλουν ότι η επίθεση προέρχεται από κύκλους της εργοδοσίας, η οποία τρομοκρατούσε όλες τις εργαζόμενες, και ειδικότερα την Κούνεβα επειδή είναι βουλγαρικής καταγωγής και συνεπώς πιο ευάλωτη. Έχει χάσει το ένα της μάτι και νοσηλεύεται στον "Ευαγγελισμό" με σοβαρά προβλήματα στην όραση και το αναπνευστικό.

Η εργολαβική εταιρία στην οποία δούλευε η 44χρονη καθαρίστρια είχε δύο μεγάλους κρατικούς πελάτες, τον ΗΣΑΠ και την Ελληνική Βιομηχανία Οχημάτων (ΕΒΟ).Οι καταγγελίες του σωματείου προς τις κρατικές αυτές εταιρίες για τη βαριά εκμετάλλευση των εργαζομένων και την καταπάτηση εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων έπεφταν στο κενό. Σύμφωνα με τους συνδικαλιστές του Σωματείου, η τρομοκρατία της επιχείρησης ήταν συνεχής. Όποια γυναίκα τολμούσε να ζητήσει το σεβασμό των δικαιωμάτων της απολυόταν. Το σωματείο έκανε διαρκείς παραστάσεις στην επιθεώρηση εργασίας, το υπουργείο Εργασίας αλλά και τη ΓΣΕΕ και το Εργατικό Κέντρο, αλλά κανείς αρμόδιος φορέας δεν προσπάθησε να ελέγξει την εταιρεία. Αντίθετα, η αντιπρόεδρος του Σωματείου Β. Τσούνη, κάνει λόγο για επανειλημμένες τηλεφωνικές απειλές και στην ίδια αλλά και σε άλλες συναδέλφους της.

Η Κωνσταντίνα είναι μία από τις εκατοντάδες μετανάστριες εργάτριες που εργάζεται χρόνια σαν καθαρίστρια σε καθεστώς υπενοικίασης. Μόλις την προηγούμενη εβδομάδα είχε έρθει σε κόντρα με ην εργοδοσία «ΟΙΚΟΜΕΤ» διεκδικώντας ολόκληρο το δώρο των Χριστουγέννων γι’ αυτήν και τις συναδέλφισσές της και καταγγέλλοντας τις παρανομίες στη μισθοδοσία. Έχει προηγηθεί η εκδικητική απόλυση της μητέρας της από την ίδια εταιρεία, δυσμενής μετάθεση της ίδιας στο Μαρούσι ενώ εκκρεμεί τριμερής συνάντηση στην Επιθεώρηση Εργασίας στις 5/1/09 ύστερα από καταγγελία της. Πράγματα καθόλου άγνωστα στο χώρο των εταιρειών καθαριότητας και υπενοικίασης εργαζομένων. Ίσα – ίσα.

Οι καθυστερημένες συμβάσεις, τα κλεμμένα μεροκάματα, οι κλεμμένες υπερωρίες, η διαφορά ανάμεσα σ’ αυτά που υπογράφουν οι εργαζόμενοι και σ’ αυτά που πραγματικά παίρνουν, η επιλογή σχεδόν αποκλειστικά μεταναστριών και μεταναστών με πράσινη κάρτα ώστε να βρίσκονται σε καθεστώς ομηρίας, η μη καταβολή εισφορών στο ΙΚΑ, πάντα με την κάλυψη του δημοσίου και των μιζαδόρων στελεχών του, που γνωρίζουν, υποθάλπουν και ενισχύουν τις μεσαιωνικές σχέσεις εργασίας, συνθέτουν τον κανόνα στους εργολάβους καθαριότητας. Οι εργαζόμενοι δουλεύουν 6 ώρες και πληρώνονται για 4,5 (μισθός και ένσημα) για να μην ξεπερνούν τις 30 ώρες ώστε να γλιτώνει το αφεντικό την ένταξή τους στα βαρέα. Τρομοκρατούνται, μετατίθενται δυσμενώς, απολύονται και εκβιάζονται με οικειοθελή αποχώρηση (εργαζόμενη απειλήθηκε από την εργοδοσία, κρατούμενη για 4 ώρες σε χώρο της εταιρείας μέχρι να υπογράψει την παραίτησή της). Το αφεντικό στήνει εργοδοτικό σωματείο για να χειραγωγήσει τους εργαζόμενους ενώ απολύει και προσλαμβάνει κατά βούληση μη αφήνοντας κανένα περιθώριο εργασιακής επικοινωνίας και συλλογικής δράσης.

Η επίθεση με βιτριόλι στην συνδικαλίστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα είναι μια δολοφονική επίθεση που στρέφεται ενάντια σε κάθε εργαζόμενο, σε κάθε συνδικαλιστή, σε κάθε αντιστεκόμενο, σε όλη την κοινωνία. Όπως η σφαίρα του μπάτσου που σκότωσε τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο καρφώθηκε μέσα στις καρδιές όλων μας, έτσι και η επίθεση με βιτριόλι έχει πέσει επάνω στη φλόγα της οργής μας. Στην οργή του εξεγερμένου Δεκέμβρη που εκφράστηκε μέσα από συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής, με μαζικές καθημερινές διαδηλώσεις σε όλη την χώρα, με εκατοντάδες καταλήψεις μαθητών και φοιτητών, με αγωνιστικές συνελεύσεις σε κατειλημμένες σχολές και δημόσια κτήρια, με κατειλημμένα δημαρχεία και λαϊκές συνελεύσεις σε γειτονιές, με κινήσεις αλληλεγγύης προς όλους τους διωκόμενους της εξέγερσης... η οργή του εξεγερμένου Δεκέμβρη που δείχνει να εξελίσσεται σε ένα ακηδεμόνευτο αυτόνομο κίνημα για την κοινωνική χειραφέτηση από την εξουσία και τους θεσμούς διαμεσολάβησης.

Η δολοφονική επίθεση στη συνδικαλίστρια αγωνίστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα είναι η απάντηση του κράτους και των τραμπούκων του σε αυτό το κίνημα οργής και χειραφέτησης. Μέσα σε αυτό το Δεκέμβρη το κράτος έχει δείξει ξεκάθαρα ποιο είναι το πρόσωπό του. Αυτό του δολοφόνου. Το έδειξε με την δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, με τους πυροβολισμούς των ζητάδων την ημέρα της κηδείας του, τον χημικό πόλεμο των ΜΑΤ σε διαδηλωτές, τον τραυματισμό μαθητή στο Περιστέρι από άγνωστο (;) δολοφόνο, τις ατιμώρητες ζαρντινιέρες, τις δεκάδες ανεξιχνίαστες δολοφονίες μεταναστών, και τώρα την επίθεση στην Κωνσταντίνα.

Τα ίδια τα γεγονότα δεν αφήνουν περιθώρια για υπεκφυγές και δικαιολογίες όταν οι ένστολοι του κράτους πυροβολούν στο ψαχνό, όταν οι τραμπούκοι των αφεντικών παραμονεύουν στις γωνίες. Έχουμε πόλεμο. Σε αυτόν τον κοινωνικό-ταξικό πόλεμο δεν υπάρχει περιθώριο ουδετερότητας. Τα ίδια τα γεγονότα δεν μας αφήνουν να είμαστε αδρανείς. Γιατί τώρα όσο ποτέ άλλοτε η σιωπή είναι συνενοχή, είναι υποταγή. Τα κροκοδείλια δάκρυα των θεσμικών συνδικαλιστικών οργάνων της ΓΣΣΕ, της ΑΔΕΔΥ, του εργατικού κέντρου για την Κωνσταντίνα, δεν ξεγελούν κανένα. Οι κρατικοδίαιτοι συνδικαλιστές και οι πουλημένοι εργατοπατέρες είναι ηθικοί συνεργοί της δολοφονικής επίθεσης στην Κωνσταντίνα. Με τις δικές τους πλάτες εδραιώθηκε το καθεστώς ενοικίασης εργαζομένων και δουλεμπορίας μεταναστών. Πότε κήρυξαν μια τυπική έστω απεργία για τα κλεμμένα μεροκάματα και υπερωρίες των ενοικιαζόμενων εργαζόμενων; Πότε κήρυξαν μια τυπική έστω απεργία ενάντια στις σύγχρονες εταιρείες δουλεμπορίου που προσλαμβάνουν κυρίως μετανάστριες ώστε να βρίσκονται διαρκώς σε καθεστώς ομηρίας; Πότε κήρυξαν μια τυπική έστω απεργία για τις καταγγελίες του Σωματείου Καθαριστριών και Οικιακών Εργαζομένων;

Ενάντια σε αυτό το μεσαίωνα αγωνιζόταν η Κωνσταντίνα και για αυτή της την γνήσια συνδικαλιστική δράση δέχτηκε την επίθεση.

Καταλαμβάνουμε σήμερα το εργατικό κέντρο Θεσσαλονίκης για να αντισταθούμε στην κρατική καταστολή των δολοφονιών και της τρομοκράτησης των εργαζομένων. Καταλαμβάνουμε το εργατικό κέντρο εμποδίζοντας τη λειτουργία της διοίκησής του, όχι όμως και των πρωτοβάθμιων σωματείων των εργαζομένων, τους οποίους καλούμε να αγωνιστούν μαζί μας.

Καταλαμβάνουμε το εργατικό κέντρο γιατί έτσι κι αλλιώς εδώ και χρόνια οι έμμισθοι από το κράτος συνδικαλιστές έχουν πάψει να έχουν την εμπιστοσύνη των εργαζομένων ως προς το ρόλο που υποτίθεται θα έπρεπε να υπηρετούν. Αντί να αγωνίζονται για την χειραφέτηση των εργαζομένων, κατευνάζουν-εξαπατούν την κοινωνία και υπηρετούν την τάξη του καθεστώτος που τους έχει προσλάβει.

Καλούμε όλους και όλες, μαθητές, φοιτητές, πολίτες, εργαζομένους να συμμετάσχουν στην κατάληψη του εργατικού κέντρου Θεσσαλονίκης με σκοπό να γίνει ένα απελευθερωμένο από την εξουσία κέντρο δράσης και αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα αλλά και στους διωκόμενους του εξεγερμένου Δεκέμβρη.

Δεν είμαστε ενάντια στον οργανωμένο σε σωματεία εργαζόμενο λαό, όπως θα βιαστούν οι πληρωμένοι από το κράτος εργατοπατέρες να σας πουν. Αντίθετα ζητάμε από κάθε σωματείο-συνδικάτο, από κάθε εργαζόμενο να αποτινάξει τη χειραγώγηση της εξουσίας και να συμμετάσχει μαζί μας στον κοινό αγώνα.

Τα εργασιακά δικαιώματα βρίσκονται σε πολύ δύσκολη καμπή. Οι όλο και αυξανόμενες απαιτήσεις των εργοδοτών για ελαστικότερα ωράρια και φθηνότερα μεροκάματα βρίσκουν περισσότερο από ποτέ κατανόηση και υποστήριξη από τους νομοθετικούς μηχανισμούς του κράτους. Σε όλο τον κόσμο η επιδίωξη των μεγάλων εταιρειών είναι η ελαχιστοποίηση του κόστους παραγωγής. Εφαρμόζοντας αυτή την πρακτική συνεργάστηκαν ανοικτά με κράτη και κυβερνήσεις και κατάφεραν να ελαχιστοποιήσουν τους δασμούς που κάθε χώρα βάζει στα εμπορεύματα που εισάγονται και εξάγονται από αυτήν αλλά και σ' αυτά που διακινούνται από τα σύνορά της για αλλού. Αυτό άνοιξε το δρόμο σε μια πρωτοφανή αποκέντρωση της παραγωγής. Κάθε εταιρεία που έχει την έδρα της σε ένα δυτικό κράτος έχει πλέον τη δυνατότητα να επιλέγει να έχει το εργοστάσιό της και τις υπηρεσίες της σ' ένα άλλο όπου τα μεροκάματα είναι πολύ χαμηλότερα. Το αποτέλεσμα είναι οι εργαζόμενοι των δυτικών χωρών να μένουν άνεργοι και οι εργαζόμενοι των φτωχών χωρών να πληρώνονται με ψίχουλα. Αυτή η κατάσταση, που ονομάστηκε παγκοσμιοποίηση, έχει δημιουργήσει ένα ζοφερό παρόν στις ζωές όλων των εργαζομένων σ' όλον τον κόσμο.

Το άλλο μισό αυτής της κατάστασης είναι οι κάτοικοι των φτωχών χωρών που, προσπαθώντας να καλυτερέψουν τη ζωή τους, αναγκάζονται να μεταναστεύουν στις πιο αναπτυγμένες χώρες. Εκεί δουλεύουν κάτω απ' τις χειρότερες συνθήκες, κάνοντας τις χειρότερες δουλειές και πληρώνονται με τους μικρότερους μισθούς. Πολλές φορές μην έχοντας τη δυνατότητα να φύγουν από τη χώρα τους αναγκάζονται να πληρώνουν μεγάλα ποσά σε δουλέμπορους και τελικά, άλλες φορές ημιπαράνομα και άλλες παράνομα με κίνδυνο της ζωής τους, διακινούνται σαν σφάγια στις αγορές εργασίας της Ευρώπης.

Αυτή η τεράστια επιχείρηση διακίνησης δούλων αποκομίζει τεράστια κέρδη και όσο κι αν προσπαθούν να μας πείσουν ότι την πολεμούν, στην πραγματικότητα τα δυτικά κράτη την στηρίζουν, γιατί έχουν συμφέρον απ' αυτήν.

Τα φθηνά εργατικά χέρια και μυαλά με μηδαμινές αξιώσεις σε ασφάλιση και ασφαλείς συνθήκες δουλειάς είναι αυτά που μεγιστοποιούν τα κέρδη των εταιρειών της Ευρώπης. Για παράδειγμα, με αυτόν τον τρόπο κατάφερε η Αθήνα να διεξάγει τους ολυμπιακούς αγώνες, ένα τεράστιο κάτεργο με δεκάδες νεκρούς ( 13 νεκροί στα ολυμπιακά εργοτάξια, 65 νεκροί σ' όλα τα έργα στήριξης και εκατοντάδες τραυματίες). Η κατάσταση αυτή πρέπει να καταλάβουμε πως είναι οργανωμένη με βάση το κοινό συμφέρον που έχουν οι εργοδότες και πως αυτή η κατάσταση συνεχίζεται και εντείνεται από τα κράτη αντιστρόφως ανάλογα με την παρακμή των εργατικών φορέων που έχουν πάψει εδώ και καιρό να αντιπροσωπεύουν πραγματικά τα συμφέροντα των εργαζομένων. Η ΓΣΕΕ και τα Εργατικά Κέντρα έχουν εκπέσει σε οργανισμούς διαμεσολάβησης της εργοδοσίας με τους εργαζόμενους και έχουν προδώσει τη ριζοσπαστική και αγωνιστική εργατική ιστορία. Τα ηγετικά στελέχη τους έχουν μετατραπεί σε δημόσιους υπαλλήλους παραρτήματος του υπουργείου εργασίας. Καταχρώνται όλα όσα οι εργατικοί αγώνες κέρδισαν προς όφελός τους. Μετέτρεψαν τις συνδικαλιστικές τους υποχρεώσεις σε ιδιωτικά και ιδιοτελή προνόμια.

Το συμφέρον όλων μας στη δουλεία και στη ζωή είναι κοινό και είναι κοινό για όλους και όλες τις εργαζόμενες, ελληνίδες και μετανάστριες. Πρέπει ντόπιοι και μετανάστες, εργαζόμενοι και εργαζόμενες να βρούμε την ίδια φωνή και να διεξάγουμε κοινό αγώνα που να διεκδικεί δικαιοσύνη και ίση μεταχείριση, ίσα δικαιώματα στη δουλεία και τη ζωή.

Η Κωνσταντίνα Κούνεβα είναι μία από εμάς. Ο αγώνας της για ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ και ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ είναι και ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΑΓΩΝΑΣ.

Κατάργηση των εταιρειών υπενοικίασης, που είναι οι στυλοβάτες της μαύρης εργασίας, και των νόμων που τις στηρίζουν, εξίσωση μισθών για μετανάστες και ντόπιες/ους εργαζόμενες/ους.

Να συμπεριλάβουμε στους αγώνες τις μετανάστριες και τους μετανάστες για να απευθύνονται στην πλειοψηφία της κοινωνίας, για να γίνουν αγώνες συνολικοί, αντιρατσιστικοί, διαφυλετικοί, αγώνες για κοινωνική δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια.

Απαιτούμε

α) Την πλήρη εξιχνίαση της δολοφονικής επίθεσης στη συνδικαλίστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα. Να βρεθούν οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί, και να λογοδοτήσουν.

β) Να βγουν στο φως και να δημοσιοποιηθούν όλα τα στοιχεία και οι εργασιακές συνθήκες της ΟΙΚΟΜΕΤ. Να δικαιωθεί ο αγώνας και τα αιτήματα του σωματείου εργαζομένων καθαριστριών στην ΟΙΚΟΜΕΤ.

γ) Να αναλάβει τις ευθύνες της η ΓΣΕΕ και το Εργατικό Κέντρο. Να καλεστεί Γενική Απεργία σε συμπαράσταση στην Κούνεβα και στους διωκόμενους του εξεγερμένου Δεκέμβρη την ημέρα του πανεκπαιδευτικού συλλαλητηρίου στις 9 Γενάρη 2009.

Κατάληψη Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης

Αλληλέγγυοι/ες στη συνδικαλίστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα

ΑΝΟΙΧΤΗ ΛΑΪΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΣΤΟ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΣΤΙΣ 8:30 μμ

ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΕΝΙΣΧΥΣΗΣ

5012 019021 277 Τράπεζα Πειραιώς

DECHEVA ELENA KUNEVA KOSTADINKA NIKOLOVA

Αλληλέγγυοι από Ολλανδία αναρτούν πανό που γράφει "Από τη Θεσσαλονίκη μέχρι το Nijmegen, ενάντια σε κάθε κράτος"

Πανό από αλληλέγγυους στα Βουλγάρικα "Κωνσταντίνα Κούνεβα, δεν συγχωρούμε δε ξεχνάμε"

Πανό στα Γαλλικά "Καπιταλιστές δολοφόνοι οι μέρες σας είναι μετρημένες"

Solidarity to Konstantina Kouneva from Bulgaria

2008-12-30T01:18:00.000+02:00

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΚΟΥΝΕΒΑ ΑΠΟ ΤΗΝ

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑΣ

We, the Federation of Anarchists in Bulgaria, express our solidarity with Konstandina Kuneva, an immigrant cleaner and a woman struggling for the rights of workers, who was murderously attacked on the 24th of December and is now seriously suffering as a result. We are on the side of the Bulgarian workers' struggles, of all immigrant workers' struggles, and all of workers' struggles and we invite immigrant workers, and all workers in Greece and Bulgaria to join this call of rage and solidarity. We shall never cease the fight against capitalist exploitation, capitalist murders, and State violence. We never forget, we never forgive...

SOLIDARITY TO KONSTANDINA KUNEVA

FEDERATION OF ANARCHISTS IN BULGARIA (FAB), 29 December 2008

Occupation of ISAP as an initial response to the terror campaign of the bosses against Konstantina Kuneva

2008-12-28T06:24:00.000+02:00

WHEN THEY MESS WITH ONE OF US

THEY MESS WITH ALL OF US

On the 27^th of December we occupied the headquarters of ISAP (Athens Piraeus Electric Railway) as a first response to the murderous attack against Konstantina Kuneva on the 23-12-2008. Sulphuric acid was thrown at her face as she was returning home from work.

Konstantina is in the intensive care ward of Evangelismos hospital suffering serious sight and respiratory system problems.

Who was Konstantina? Why was she attacked?

Konstantina is one among the hundreds of female immigrant workers who have been working for years as cleaners. She is general secretary of the Panattic Union of Cleaners and Domestic Personnel. She is a militant union organizer, well known for her stance against various bosses. Just last week she had a clash with the employer company “OIKOMET” when she demanded for herself and the rest of her colleagues to get paid the whole amount of money of her Christmas bonus. She also denounced illegal procedures in payments. Just a short while ago the same company fired her mother in an act of revenge against her and she got herself an unfavourable transfer to Marousi station. There is also a case of a three-part meeting in the Labour Inspection Office still pending on the 5-1-2009 concerning a denouncement of hers. Situations like these are not at all rare in the field of cleaning and employee lending companies. It’s exactly the opposite.

This is the rule when it comes to cleaning company contractors: delayed contracts, stolen wages, stolen overtime payments, differences between contract assets and what the employee actually gets paid, selection of almost exclusively immigrant male and female workers with green card status (legal residency in Greece ranging from 1 to 5 years – in most cases only 1 year) so they can be held in a state of hostageship, social security benefits that are never attributed. All these under the support of the public sector and enterprises which are aware, incite and support working conditions reminiscent of the middle ages.

OIKOMET in particular, a cleaning company with enterprises all over Greece and owned by Nikitas Oikonomakis who is a member of PASOK (Greek Socialist Party), “officially” employs 800 workers – on the other hand, workers say that their number is at least twice as much and during the last 3 years the turnover amounts to 3000). Illegal procedures on the part of the employer company are on the everyday list. To be more specific, employees sign “blank page contracts” and they are never given a copy of them. They work 6 hours a day but get paid for 4,5 (including stamp) because in this way they appear to be working less than 30 hours per week on paper and the boss is not forced to include them in the “higher stamp category”. Employees get terrorized, they get unfavourable transfers, they get fired and blackmailed into resigning voluntarily (a female employee was threatened by her employer into signing her resignation after being held for 4 hours in a space owned by the company). The boss organised a “yellow” (company) union in order to manipulate employees while he fires and hires people as he wishes, ruling out any prospect of communication inside the workplace or collective action.

What is the connection between OIKOMET and ISAP?

OIKOMET has been assigned as a contractor the cleaning of ISAP (as well as the cleaning of other public sector and corporations) because it can “provide” the cheapest deal that includes the highest level of exploitation and devaluation of work. This “regime” of “offer and demand” is based on public sector organisations such as ISAP. ISAP is an accomplice in maintaining this regime of crude exploitation despite repeated denouncements by the union.

The murderous attack against our colleague was an act of revenge and had the intent to serve as an example.

The target was not coincidental. Female, immigrant, militant union organizer, mother of an underage child, she was the most vulnerable for the bosses.

The method was not coincidental. It resembles “dark” ages and aims to “brand”, to serve as an example and terrorize us.

The time chosen was not coincidental. The media, the political parties, the Church, businessmen and union bosses have been trying to ridicule the social movement that has taken the form of an explosion and talk about the cold-blooded murder of 15-year-old Alexandros as the result of a bullet getting redirected. In this pretext, the attack on Konstantina is lost in the everyday news.

This murderous attack on the part of the employers was well-planned.

Konstantina is one of us. Her struggle for DIGNITY and SOLIDARITY is also our struggle.

The attack on Konstantina has left a mark in all our hearts. It has left a mark in our memory as have done the racist pogroms, the concentration camps for immigrants, the attacks by thugs working for the state, the workplace accidents, the people murdered by the state, the working conditions that resemble galleys, the purges, the lay-offs and the terror. All these show the long way ahead for the social and class struggle.

Our hearts are filled with sorrow and rage and one sentence comes to our lips:

MURDERERS, YOUR TIME WILL COME

THE EMPLOYERS TERROR SHALL NOT PASS

SOLIDARITY ASSEMBLY

FOR KONSTANTINA KUNEVA

Κατάληψη ΗΣΑΠ ως πρώτη απάντηση στην εργοδοτική τρομοκρατία που χτύπησε την Κωνσταντίνα Κούνεβα

2008-12-27T16:09:00.000+02:00

ΟΤΑΝ ΤΑ ΒΑΖΟΥΝ ΜΕ ΕΝΑΝ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΤΑ ΒΑΖΟΥΝ ΜΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ

Σήμερα 27/12 καταλάβαμε τα κεντρικά γραφεία του ΗΣΑΠ σαν μια πρώτη απάντηση απέναντι στην δολοφονική επίθεση που δέχτηκε με βιτριόλι στο πρόσωπο η Κωνσταντίνα Κούνεβα στις 23/12/2008 ενώ γύριζε από την δουλειά της.

Η Κωνσταντίνα νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση στην εντατική του Ευαγγελισμού με σοβαρά προβλήματα στην όραση και το αναπνευστικό.

Ποια είναι η Κωνσταντίνα; Και γιατί χτυπήθηκε;

Η Κωνσταντίνα είναι μία από τις εκατοντάδες μετανάστριες εργάτριες που εργάζεται χρόνια σαν καθαρίστρια σε καθεστώς υπενοικίασης. Είναι γενική γραμματέας της Παναττικής Ένωσης Καθαριστών-στριών και Οικιακού Προσωπικού, μάχιμη συνδικαλίστρια, γνωστή για τη στάση της σε πολλά αφεντικά. Μόλις την προηγούμενη εβδομάδα είχε έρθει σε κόντρα με ην εργοδοσία «ΟΙΚΟΜΕΤ» διεκδικώντας ολόκληρο το δώρο των Χριστουγέννων γι’ αυτήν και τις συναδέλφισσές της και καταγγέλοντας τις παρανομίες στη μισθοδοσία. Έχει προηγηθεί η εκδικητική απόλυση της μητέρας της από την ίδια εταιρεία, δυσμενής μετάθεση της ίδιας στο Μαρούσι ενώ εκκρεμεί τριμερής συνάντηση στην Επιθεώρηση Εργασίας στις 5/1/09 ύστερα από καταγγελία της. Πράγματα καθόλου άγνωστα στο χώρο των εταιρειών καθαριότητας και υπενοικίασης εργαζομένων. Ίσα – ίσα.

Οι καθυστερημένες συμβάσεις, τα κλεμμένα μεροκάματα, οι κλεμμένες υπερωρίες, η διαφορά ανάμεσα σ’ αυτά που υπογράφουν οι εργαζόμενοι και σ’ αυτά που πραγματικά παίρνουν, η επιλογή σχεδόν αποκλειστικά μεταναστριών και μεταναστών με πράσινη κάρτα ώστε να βρίσκονται σε καθεστώς ομηρίας, η μη καταβολή εισφορών στο ΙΚΑ, πάντα με την κάλυψη του δημοσίου και των μιζαδόρων στελεχών του, που γνωρίζουν, υποθάλπουν και ενισχύουν τις μεσαιωνικές σχέσεις εργασίας, συνθέτουν τον κανόνα στους εργολάβους καθαριότητας.

Ειδικά στην «ΟΙΚΟΜΕΤ», μια πανελλαδική εταιρεία καθαρισμού και υπενοικίασης εργατών, ιδιοκτησίας Νικήτα Οικονομάκη, στελέχους του ΠΑΣΟΚ, που απασχολεί «επίσημα» 800 εργαζόμενους (οι ίδιοι οι εργαζόμενοι μιλούν τουλάχιστον για διπλάσιους ενώ τα τελευταία 3 χρόνια έχουν περάσει πάνω από 3000), η εργοδοτική παρανομία αποτελεί καθημερινότητα. Συγκεκριμένα, οι εργαζόμενοι υποχρεώνονται να υπογράφουν λευκές συμβάσεις, οι οποίες δεν φτάνουν ποτέ στα χέρια τους. Δουλεύουν 6 ώρες και πληρώνονται για 4,5 (μισθός και ένσημα) για να μην ξεπερνούν τις 30 ώρες ώστε να γλιτώνει το αφεντικό την ένταξή τους στα βαρέα. Τρομοκρατούνται, μετατίθενται δυσμενώς, απολύονται και εκβιάζονται με οικειοθελή αποχώρηση (εργαζόμενη απειλήθηκε από την εργοδοσία, κρατούμενη για 4 ώρες σε χώρο της εταιρείας μέχρι να υπογράψει την παραίτησή της). Το αφεντικό στήνει εργοδοτικό σωματείο για να χειραγωγήσει τους εργαζόμενους ενώ απολύει και προσλαμβάνει κατά βούληση μη αφήνοντας κανένα περιθώριο εργασιακής επικοινωνίας και συλλογικής δράσης.

Τι σχέση έχει όμως η ΟΙΚΟΜΕΤ με τον ΗΣΑΠ;

Η ΟΙΚΟΜΕΤ έχει αναλάβει εργολαβικά την καθαριότητα του ΗΣΑΠ (αλλά και άλλων δημόσιων οργανισμών και επιχειρήσεων) επειδή μπορεί και «προσφέρει» το φτηνότερο πακέτο με τους μέγιστους όρους εκμετάλλευσης και υποτίμησης της εργασίας. Ένα τέτοιο καθεστώς «προσφοράς και ζήτησης» έχει οργανωθεί βάσει δημόσιων οργανισμών ένας από τους οποίους είναι και ο ΗΣΑΠ. Ο ΗΣΑΠ είναι συνένοχος στη διατήρηση αυτού του καθεστώτος άγριας εκμετάλλευσης παρά τις επανειλημμένες καταγγελίες που είχαν γίνει από την πλευρά του σωματείου.

Η δολοφονική επίθεση ενάντια στη συναδέλφισσά μας είχε χαρακτήρα εκδίκησης και παραδειγματισμού.

Ο στόχος δεν ήταν τυχαίος: Γυναίκα, μετανάστρια, μάχιμη συνδικαλίστρια, μητέρα ανήλικου παιδιού, όσο πιο ευάλωτη στα μάτια των αφεντικών.

Ο τρόπος δεν ήταν τυχαίος: Έρχεται από «σκοτεινές» εποχές και με σκοπό να σημαδέψει, να παραδειγματίσει και να τρομοκρατήσει.

Ο χρόνος δεν ήταν τυχαίος: Τη στιγμή που ΜΜΕ, κόμματα, εκκλησία, επιχειρηματίες και εργατοπατέρες προσπαθούν να λοιδορήσουν το κίνημα της κοινωνικής έκρηξης, που η εν ψυχρώ δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου μετασκευάζεται σε εξοστρακισμό, η επίθεση στην Κωνσταντίνα περνάει στα ψιλά.

Η εργοδοτική δολοφονική επίθεση ήταν προσεκτικά μελετημένη.

Η Κωνσταντίνα ήταν μία από εμάς. Ο αγώνας της για ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ και ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ είναι και ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΑΓΩΝΑΣ.

Η επίθεση στην Κωνσταντίνα μας σημάδεψε όλους: Στη μνήμη μας, από τα ρατσιστικά πογκρόμ, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τις επιθέσεις παρακρατικών, τα εργατικά ατυχήματα, τις κρατικές δολοφονίες, τις εργασιακές συνθήκες γαλέρας, τις διώξεις, τις απολύσεις και την τρομοκρατία δείχνοντας το μακρύ δρόμο του κοινωνικού και ταξικού αγώνα.

Στην καρδιά μας που πλημμυρίζει από θλίψη και οργή και μας αφήνει μια φράση μόνο:

ΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ

Η ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ

ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΚΟΥΝΕΒΑ

The secretary of the Union of Housekeepers and Cleaners was attacked with sulfuric acid !

2008-12-27T14:44:00.000+02:00

Konstantina Kuneva is a Bulgarian migrant worker in Athens. She is also the secretary of the Union of Housekeepres and Cleaners. On the 24th of December, she has been attacked with sulfuric acid in front of her home by two men. She has been admitted in a hospital in a critical condition. She has burns on her face, head, hands and back and there is a possibility that she will lose her sight.

It is suspected that the attack is a punishment for her strong union activity. The Union is one of the most active workers’ unions within what euphemistically is called precarious labour: in other words, Konstantina is a migrant and a severely underpaid and unprotected worker, who decided to join a union in order to struggle against the inhuman conditions imposed to her and her fellow workers.

Behind the attack are her employers and their heavies, who have been threatening Konstantina and other women for their activity in the union.

This is the bank account for raising money to help Konstantina in her very difficult condition.

5012 019021 277 PIREOS BANK

DECHEVA ELENA

KUEVA KOSTADINKA NIKOLOVA

Επίθεση με βιτριόλι σε συνδικαλίστρια μετανάστρια

2008-12-27T14:33:00.000+02:00

Επίθεση με χλωρικό οξύ δέχτηκε τα μεσάνυχτα της Δευτέρας η γραμματέας της Παναττικής Ένωσης Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού, Κωνσταντίνα Κούνεβα.

Σύμφωνα με μαρτυρία της αντιπροέδρου της Ένωσης, Βάσως Τσούνη, η άτυχη γυναίκα επέστρεφε στο σπίτι της στα Άνω Πετράλωνα, όταν δύο άγνωστοι που βρίσκονταν σε αυτοκίνητο την περιέλουσαν με βιτριόλι. Σύμφωνα με την κ. Τσούνη μάλιστα, η κ. Κούνεβα δεχόταν εδώ και αρκετές ημέρες απειλές στο κινητό της τηλέφωνο.

Η γυναίκα νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση στη μονάδα εντατικής θεραπείας του νοσοκομείου «Ευαγγελισμός», ενώ σύμφωνα με πληροφορίες έχει τραύματα στο πρόσωπο, τα χέρια και την πλάτη. Μάλιστα, κινδυνεύει να χάσει πλήρως την όρασή της.

Ακολουθεί παλιότερη συνέντευξή της στην Ελευθεροτυπία (10/12/2007)

Βλέπουν τη σύνταξη στην οποία ήλπιζαν να «χάνεται»

Σχεδόν πέντε χρόνια τώρα κάνει αυτή τη δουλειά και σήμερα εργάζεται στο σταθμό του ΗΣΑΠ στο Μαρούσι. Πεντέμισι το απόγευμα με 11.30 το βράδυ το ωράριό της, ένα τέταρτο διάλειμμα για να φάει ένα κουλούρι ή μια τυρόπιτα και γύρω στη 1 το βράδυ φτάνει στο σπίτι της στα Πετράλωνα. Και ο μισθός της; Γύρω στα 560 ευρώ. Αυτά είναι και τα μοναδικά χρήματα με τα οποία πλέον πρέπει να ζήσουν η Κωνσταντίνα, ο 10χρονος γιος της, μαθητής της Δ' Δημοτικού, και η 67χρονη μητέρα της.

Νέα γυναίκα, αλλά κουρασμένη η Κωνσταντίνα Κούνεβα. Μάτια υγρά από το παράπονο και χέρια ταλαιπωρημένα από το καθάρισμα. Είναι ενημερωμένη για τα καινούργια μέτρα που ετοιμάζει η κυβέρνηση για το Ασφαλιστικό, αλλά υποστηρίζει ότι το πιο σοβαρό πρόβλημα για τον κλάδο τους είναι η εξαίρεσή τους από τα βαρέα και ανθυγιεινά.

«Πολλές γυναίκες που κάνουν αυτή τη δουλειά παθαίνουν καρκίνο, έχουν αναπνευστικά προβλήματα από τα απορρυπαντικά που εισπνέουν και από τα σκουπίδια. Αφήστε τα ατυχήματα που συμβαίνουν καθημερινά. Είναι δυνατόν να βγάζουν τις καθαρίστριες από τα ανθυγιεινά;» λέει η Κωνσταντίνα και προσθέτει:

«Δεν χρειάζεται ν' αυξήσουν τα όρια ηλικίας, εκείνο που χρειάζεται να κάνουν είναι να ελέγξουν τη μαύρη εργασία. Οι εταιρείες που δουλεύουμε υποτίθεται ότι δημιουργήθηκαν για να εξυπηρετούν το κοινό, αλλά τελικά φαίνεται ότι ιδρύθηκαν για να πλουτίζουν οι ιδιοκτήτες τους. Αν το κράτος είχε μειώσει τη μαύρη εργασία, δεν θα είχαν σήμερα προβλήματα τα Ταμεία και στα 40 θα μπορούσαν να βγαίνουν οι γυναίκες με βαρέα ένσημα στη σύνταξη».

ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΗΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ

2008-12-27T04:25:00.000+02:00

ΜΕΡΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

ΜΙΑ ΚΛΕΦΤΗ ΜΑΤΙΑ ΣΤΟ ΟΡΑΜΑ…

1. ΜΕΣΟ ΕΘΝΙΚΟ ΕΙΣΟΔΗΜΑ είναι το ποσόν που προκύπτει αν αθροίσεις όλα τα εισοδήματα που υπάρχουν στη χώρα μας και το διαιρέσεις με όλο τον πληθυσμό (γέρους, νέους, μωρά, ανάπηρους κλπ.).Ε… λοιπόν, το Μέσο Εθνικό Εισόδημα στη χώρα μας είναι ( με στοιχεία της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας) 20.000 δολάρια. Μια μέση τετραμελής οικογένεια έχει λοιπόν 80.000 δολάρια και, αν τα κάνουμε σε ευρώ, προκύπτουν περίπου 60.000 ευρώ. Δηλαδή 14 μισθοί επί 4.300 ευρώ το μήνα. Αυτά μας αναλογούν σήμερα, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία. Σκέψου με τα ανεπίσημα και τα κρυφά.

2. Ούτε τα στελέχη μεγάλων επιχειρήσεων δεν τα παίρνουν αυτά. Όποια οικογένεια λοιπόν μαζεύει σήμερα κάτω από αυτό το ποσό είναι φτωχή. Απέραντα πλήθη φτωχών δεν καταλαβαίνουν τη φτώχεια τους και νομίζουν, οχυρωμένοι στην ατομικότητα τους (διάβαζε μοναξιά), ότι αν έχουν ξεφύγει από τον πάτο των 600-700 ευρώ, ότι κάτι κάνουν, και αδρανοποιούνται.

3. Ποταμοί χρήματος κυκλοφορούν, αλλά όχι στα χέρια των εργαζομένων. Πού είναι τα υπόλοιπα; Ας το καταλάβει αυτό ο βυθισμένος στην πολυθρόνα της αποχαύνωσης, ότι ο μισθουλάκος του για τον οποίο είναι υπερήφανος δεν είναι παρά λίγα ψιχουλάκια παραπάνω με αντάλλαγμα τη ζωή του.

4. Υπό τις παρούσες συνθήκες και χωρίς καμία βασική αλλαγή, η οικονομία της χώρας αρκεί:
Είτε για διπλασιασμό (τουλάχιστον) του μισθού
Είτε για μείωση του ωραρίου εργασίας στο μισό

Πιστεύουμε περισσότερο στην μείωση του ωραρίου στο μισό, ώστε ο κάθε εργαζόμενος να έχει χρόνο για μόρφωση, διασκέδαση, ταξίδια, έρωτες, ανάπτυξη της προσωπικότητας του και ότι άλλο τον κάνει Πραγματικό Άνθρωπο.

5. Στις χώρες του ανεπτυγμένου καπιταλισμού πιστεύουμε ότι η οικονομία επιτρέπει δραστικότερες μεταβολές.

6. Τα παραπάνω ισχύουν όπως είναι σήμερα η οικονομία στη χώρα μας. Αν όμως ενταχθούν στην πραγματική παραγωγή όλα τα παρασιτικά επαγγέλματα: στρατός, αστυνομία, δικηγόροι, παπάδες και καλόγεροι, μεσάζοντες, τα εκατοντάδες στελέχη των Μέσων Μαζικής Αποβλάκωσης και ο λοιπός στρατός των χαραμοφάηδων, και η κοινωνία μπορέσει να κινητοποιήσει τις υπόλοιπες δυνάμεις της, τα πράγματα πάνε πολύ πιο μακριά.

7. Με τα παραπάνω προκύπτει το αίτημα για ΑΜΕΣΑ ΤΩΡΑ

ή τετράωρη δουλειά με τον ίδιο μισθό

ή διπλασιασμός του μισθού

8. Τα παραπάνω βέβαια δεν μπορούν να γίνουν από μόνα τους. Απαιτούν να σταματήσει ο Ατομισμός και να αναπτυχθούν Συλλογικότητες και Οργάνωση, όπως μπορούμε και όπως είναι ευνοϊκότερο κάθε φορά. Σε μια προοπτική αλλαγής της κοινωνίας τα πράγματα οφείλουν να είναι, και θα είναι πολύ ευνοϊκότερα.

ΑΞΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥΣ

Πρωτοβουλία
Γενική Συνέλευση Εξεγερμένων Εργατών

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΧΟΛΗΣ ΘΕΑΤΡΟΥ ΠΡΟΣ ΟΛΕΣ/ΟΛΟΥΣ

2008-12-25T01:03:00.000+02:00

Το ζήτημα της αλληλεγγύης των διωκόμμενων του Δεκέμβρη, απαιτεί συλλογική και δυναμική κινητοποίηση όλων μας και μέσα στη περίοδο των εορτών. Με αυτό το σκεπτικό καλούμε τις συνελεύσεις σχολών, καταλήψεων, γειτωνιών, ομάδων, συλλογικοτήτων, καθώς και κάθε ατόμου που αγωνίζεται για να συζητήσουμε και να συντονίσουμε δράσεις για την άμεση απελευθέρωση των κρατουμένων και την άρση των κατηγοριών των διωκόμενων του Δεκέμβρη. Η συνέλευση θα πραγματοποιηθεί στη κατάληψη σχολής θεάτρου το Σάββατο 27/12 στις 18:00.

Επίσης από τα χρήματα της συναυλίας της Πέμπτης 18/12 στη πλατεία ΧΑΝΘ, δωθήκανε 600 ευρώ στους κρατούμενους των φυλακών Γρεβενών, Νίκο Ζιάμπρα, Λάζαρο Παπαδημητρίου, Δημήτρη Μάρκου. Το ταμείο της κατάληψης σχολής θεάτρου, θα διαθέσει όσο χρειάζεται για τις ανάγκες των κρατουμένων.

Θέλουμε ακόμα να ευχαριστήσουμε όσους μας στηρίζουν στον καθημερινό αγώνα, συνεισφέροντας κείμενα, σκιτσάκια, πληροφόρηση και ότι μπορεί κανείς να φανταστεί, μουσικούς και καλλιτέχνες που μας κρατάνε συντροφιά, μέχρι και αυτούς που δεν είναι φιλικά προσκείμενοι με τον αγώνα μας, αλλά μας θέτουν προκλήσεις και μας δίνουν την ευκαιρία για υπερβάσεις.

Κανένας όμηρος στα χέρια του κράτους

2008-12-21T18:23:00.000+02:00

ΣΥΛΛΗΨΕΙΣ (από 06/12/08 μέχρι 21/12/08)

Συλλήψεις: 246 – Προφυλακίσεις: 66

ΑΘΗΝΑ: 50 μετανάστες που συνελήφθησαν το πρώτο τριήμερο της εξέγερσης σίγουρα καταδικάστηκαν σε 18μηνη φυλάκιση σε δίκες δίχως διερμηνείς και πάνε για απέλαση, (κάθε μέρα κατά τα άλλα γίνονται συλλήψεις, υπάρχει θολή εικόνα ακόμα). Επίσης, στις 7/12 έγιναν 7 συλλήψεις για πλημμελήματα [ο ανήλικος θα δικαστεί στις 29/01 και οι 6 ενήλικες στις 26/06], στις 9/12 έγιναν 2 συλλήψεις και ορίστηκε τακτική δικάσιμος, στις 11/12 προφυλακίστηκαν 5 άτομα [3 έλληνες και 2 μετανάστες] και στις 15/12 προφυλακίστηκαν άλλα 4 άτομα (σύμφωνα με το blog της κατάληψης της ΑΣΟΕΕ και συντρόφους). Στις 18/12 συνελήφθησαν 8 άτομα που κατηγορούνται για κακουργήματα (σύμφωνα με συντρόφους).

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: 21 Συλλήψεις (3 ανήλικοι θα πάνε 13 Φεβρουαρίου 2009 για δικαστήριο – οι υπόλοιποι, οι περισσότεροι αλλοδαποί, περάσαν ήδη αυτόφωρο, καταδικάστηκαν και κανείς μάλλον δεν είναι προφυλακισμένος, μάλλον ο αριθμός είναι μεγαλύτερος – σύμφωνα με το blog της κατάληψης της ΑΣΟΕΕ).

ΚΟΖΑΝΗ: 34 Συλλήψεις (οι 3 προφυλακισμένοι: Ζιάμπρας, Παπαδημητρίου, Μάρκου – φυλακές στα Γρεβενά – υπάρχει και σοβαρά τραυματίας συλληφθέντας από έγκαυμα στη μύτη από δακρυγόνο, μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο στην Αθήνα – σύμφωνα με δικηγόρους, συντρόφους και το blog της ΑΣΟΕΕ).

ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑ: 7 Συλλήψεις (σύμφωνα με δικηγόρους και συντρόφους).

ΛΑΡΙΣΑ: 25 Συλλήψεις με τρομονόμο (οι 17 μαθητές – 4 ενήλικες προφυλακισμένοι – Κορυδαλλός – σύμφωνα με δικηγόρους και συντρόφους).

ΠΑΤΡΑ: 21 Συλλήψεις (οι 9 ανήλικοι, μάλλον κανείς προφυλακισμένος – σύμφωνα με συντρόφους).

ΧΑΝΙΑ: 6 Συλλήψεις (μάλλον κανείς προφυλακισμένος – σύμφωνα με συντρόφους).

ΗΡΑΚΛΕΙΟ: 22 Συλλήψεις [11 γονείς για παραμέληση ανηλίκου, 7 ανήλικοι (με τους 4 να είναι υποχρεωμένοι να βλέπουν τον επίτροπο ανηλίκων μια φορά το μήνα), και 4 ενήλικες εκ των οποίων οι 2 με κακουργήματα έχουν περιοριστικούς όρους (1500 ευρώ εγγύηση ο καθένας που με τα παράβολα φτάνει περίπου τα 2200 και υποχρεωτική παρουσία στην αστυνομία δύο φορές το μήνα) – σύμφωνα με συντρόφους).

ΒΟΛΟΣ: 6 Συλλήψεις (οι 5 ανήλικοι και θα δικαστούν στις 26 Φεβρουαρίου – ο ενήλικος καταδικάστηκε σε 2 χρόνια και 10 μήνες φυλάκιση με αναστολή, αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση 1,000 ευρώ – σύμφωνα με τα media).

ΡΕΘΥΜΝΟ: 1 Σύλληψη (στις 15/12, συνελήφθη ο ανήλικος και ο πατέρας του μηνύθηκε για παραμέληση ανηλίκου – κανείς προφυλακισμένος – σύμφωνα με τα media).

ΚΑΒΑΛΑ: 2 Συλλήψεις (μία στις 8/12 και μία στις 10/12 – κανείς προφυλακισμένος – σύμφωνα με συντρόφους).

ΚΑΣΤΟΡΙΑ: 1 Σύλληψη ανηλίκου (του επιβλήθηκε πρόστιμο 4,500 ευρώ για φθορές – κανείς προφυλακισμένος – σύμφωνα με τα media).

ΖΑΚΥΝΘΟΣ: 6 Συλλήψεις (5 ανήλικοι που αφέθηκαν με περιοριστικούς όρους και θα δικαστούν στις 19 Μαρτίου – κανείς προφυλακισμένος – σύμφωνα με συντρόφους και media).

ΡΟΔΟΣ: 18 Συλλήψεις [οι 7 έγιναν στις 08/12 (ελεύθεροι με ορισμό δικασίμου και εγγυήσεις), οι 10 στις 09/12 (δύο ανήλικοι, τρεις μαθητές, τρεις φοιτητές και δύο ιδιωτικοί υπάλληλοι, ελεύθεροι με εγγύηση 5.000 ευρώ και 1 φορά το μήνα τμήμα οι ενήλικοι, μια φορά το μήνα στον επιμελητή ανηλίκων οι μικροί ) και την Πέμπτη 10/12 πιάστηκε ένας 17χρονος για τη μολότωφ στο δικαστικό μέγαρο, που κρατήθηκε μέχρι χτες (Τετάρτη 17/10) οπότε απολογήθηκε και αφέθηκε (η σύλληψη έγινε με βάση βίντεο από κινητό μάρτυρα). Μηνύσεις και από το δήμο Ροδίων, κατηγορίες για παραμέληση ανηλίκου και εναντίον των γονιών των ανηλίκων – σύμφωνα με τα media].

Δεν έγιναν συλλήψεις στις εξής πόλεις όπου έλαβαν χώρα συγκρούσεις, πορείες ή απλές διαμαρτυρίες:

Σέρρες, Χαλκίδα, Γιάννενα, Βέροια, Ξάνθη, Κομοτηνή, Αλεξανδρούπολη [σύμφωνα με συντρόφους από τις πόλεις αυτές].

Δράμα, Τρίκαλα, Καρδίτσα, Φλώρινα, Χίος, Μυτιλήνη, Κόρινθος, Κεφαλονιά, Λαμία, Αγρίνιο, Ναύπακτο, Νάουσα, Σύρος, Άμφισσα, Σάμος, Κέρκυρα, Άρτα, Καλαμάτα, Σπάρτη, Τρίπολη, Μεσολόγγι, Πύργος, Ηγουμενίτσα. [σύμφωνα με τα (τοπικά) media και το indymedia].

Οι προσαγωγές φυσικά ήταν πολλές χιλιάδες και αδύνατον να υπολογιστούν, για αυτό και δεν αναφέρονται.

[πηγή Athens Indymedia ]

Για τη συναυλία της Πέμπτης...

2008-12-20T00:17:00.000+02:00

Παρά τις όποιες αντιξοότητες στη διοργάνωση (προβλήματα στη παράδοση των ηχητικών, κομμένα "ζωντανά" καλώδια και άλλα πολλά), η συναυλία έγινε και πλήθος κόσμου ήταν εκεί, δηλώνοντας με την παρουσία του ότι όσο και να προσπαθούν δε μπορούν να σκοτώσουν ούτε τα όνειρα ούτε να τιθασεύσουν το πάθος για τη λευτεριά.

Για ακόμα μια φορά βέβαια διαπιστώσαμε το μέγεθος της διαστρέβλωσης των γεγονότων από τα ΜΜΕ. Για όσους δεν έχουν καταλάβει ακόμα η πρωτοβουλία που ανέλαβε η κατάληψη σχολής θεάτρου, πραγματοποιήθηκε από ένα σύνολο κόσμου που δεν δέχεται να μπει κάτω από πολιτικές ταμπέλες κτλ. συνεπώς δεν δεχόμαστε την τακτική διάσπασης από οποιαδήποτε εξουσία που έχει ως στόχο την αποδυνάμωση του κινήματος.

Τα καθαρά έσοδα της συναυλίας ανέρχονται στα 1660 ευρώ, τα οποία θα διατεθούν αρχικά για τις ανάγκες των συλληφθέντων.

Είμαστε εδώ για αυτά που μας ενώνουν, λευτεριά στους συλληφθέντες του Δεκέμβρη.

ΝΕΟΓΕΝΙΤΣΑΡΟΙ ΤΩΝ ΜΑΤ ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ

2008-12-19T18:29:00.000+02:00

Αυτές οι μέρες είναι και δικές μας

2008-12-19T05:03:00.000+02:00

Αυτές οι μέρες είναι και δικές μας...

Μετά από τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου ζούμε μια πρωτοφανή κατάσταση αναβρασμού, ένα ξεχείλισμα οργής που δεν λέει να σταματήσει. Μπροστάρηδες σε αυτό τον ξεσηκωμό είναι οι μαθητές, οι οποίοι με αστείρευτο πάθος και με ένα πηγαίο αυθορμητισμό έχουν ανατρέψει όλα τα δεδομένα. Δεν μπορείς να σταματήσεις κάτι που δεν ελέγχεις, κάτι που οργανώνεται αυθόρμητα και με όρους που δεν κατανοείς. Αυτή είναι η ομορφιά αυτού του ξεσηκωμού. Οι μαθητές κάνουν ιστορία και αφήνουν τους άλλους να τη εντάξουν ιδεολογικά και να τη γράψουν. Οι δρόμοι, η πρωτοβουλία, το πάθος είναι δικό τους.

Μέσα στα πλαίσια της γενικότερης κινητοποίησης, με ατμομηχανή τα μαθητικά συλλαλητήρια, υπάρχει και μια μαζική συμμετοχή της δεύτερης γενιάς των μεταναστών και αρκετών προσφύγων. Οι πρόσφυγες κατεβαίνουν μεμονωμένα, χωρίς κάποια ιδιαίτερη οργάνωση, με έναν αυθορμητισμό και με μια ορμή που χαρακτηρίζει τις κινητοποιήσεις τους. Αυτοί τη στιγμή είναι το πιο μαχητικό κομμάτι των ξένων στη Ελλάδα. Έτσι και αλλιώς είναι πολύ λίγα αυτά που έχουν να χάσουν.

Τα παιδιά των μεταναστών κινητοποιούνται μαζικά και δυναμικά κυρίως μέσα στα πλαίσια των σχολικών και φοιτητικών δράσεων ή μέσα από τις οργανώσεις της αριστεράς και άκρας αριστεράς. Είναι και το πιο ενταγμένο κομμάτι των μεταναστών, το πιο θαρραλέο. Δεν είναι σαν τους γονείς τους που ήρθαν με σκυμμένο το κεφάλι σαν να ζητιανεύανε ένα κομμάτι ψωμί. Είναι μέρος της ελληνικής κοινωνίας, καθώς δεν γνώρισαν άλλη. Δεν ζητιανεύουν κάτι, διεκδικούν δυναμικά να είναι ισότιμοι με τους έλληνες συμμαθητές τους. Ισότιμοι στα δικαιώματα, στο δρόμο, στα όνειρα.

Για μας τους οργανωμένους μετανάστες είναι ένας δεύτερος γαλλικός Νοέμβρης του 2005. Δεν είχαμε ποτέ αυταπάτες ότι όταν η οργή του κόσμου ξεχείλιζε θα μπορούσαμε να την κατευθύνουμε. Παρά τους αγώνες που έχουμε δώσει όλα αυτά τα χρόνια ποτέ δεν μπορέσαμε να πετύχουμε τέτοιες μαζικές αντιδράσεις. Τώρα είναι η ώρα να μιλήσουν οι δρόμοι. Η κραυγή που ακούγεται είναι για τα 18 χρόνια βίας, καταπίεσης, εκμετάλλευσης, εξευτελισμού. Αυτές οι μέρες είναι και δικές μας.

Αυτές οι μέρες είναι για τους εκατοντάδες μετανάστες και πρόσφυγες δολοφονημένους στα σύνορα, στα τμήματα, στους χώρους εργασίας. Είναι για τους δολοφονημένους από μπάτσους ή αγανακτισμένους πολίτες. Είναι για τους δολοφονημένους επειδή πέρασαν τα σύνορα, επειδή δούλευαν σαν τα σκυλιά, επειδή δεν σκύψανε το κεφάλι, για το τίποτα. Είναι για τον Γκραμόζ Παλούσι, τον Λουάν Μπερντελίμα, τον Εντισόν Γιάχαϊ, τον Τόνυ Ονόυχα, τον Αμπντουρακίμ Ιντρίζ, τον Μοντασέρ Μοχάμεντ Ασράφ και τόσους άλλους που δεν ξεχάσαμε.

Αυτές οι μέρες είναι για την καθημερινή αστυνομική βία που έχει μείνει αναπάντητη, ατιμώρητη. Είναι για τον εξευτελισμό στα σύνορα, στα κέντρα αλλοδαπών που συνεχίζεται ακόμα. Είναι για τις κατάφωρες αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων, τους μετανάστες και πρόσφυγες που είναι άδικα στις φυλακές, τη δικαιοσύνη που μας στερήθηκε. Ακόμα και τώρα, στις μέρες και νύχτες του ξεσηκωμού, οι μετανάστες πληρώνουν βαρύ τίμημα με επιθέσεις ακροδεξιών και μπάτσων, με απελάσεις και ποινές φυλάκισης που τα δικαστήρια μοιράζουν με χριστιανική αγάπη σε εμάς τους άπιστους.

Αυτές οι μέρες είναι για την εκμετάλλευση που συνεχίζεται αμείωτη για 18 χρόνια. Είναι για τους αγώνες που δεν ξεχάστηκαν στους κάμπους στο Βόλο, τα ολυμπιακά έργα, την Αμαλιάδα. Είναι για τον ιδρώτα και το αίμα των γονιών μας, για τη μαύρη εργασία, τα ατελείωτα ωράρια. Είναι για τα παράβολα, τα πρόστιμα, τα ένσημα που πληρώνουμε και δεν θα μας αναγνωριστούν ποτέ. Είναι για τα χαρτιά που θα κυνηγάμε μια ζωή σαν να είναι λαχείο.

Αυτές οι μέρες είναι για το τίμημα που πληρώνουμε απλά για να υπάρχουμε, να αναπνέουμε. Είναι για όσες φορές σφίξαμε τα δόντια, για τις προσβολές που ανεχτήκαμε, τις ήττες που χρεωθήκαμε. Είναι για όσες φορές δεν αντιδράσαμε ενώ είχαμε όλους τους λόγους του κόσμου. Είναι για όσες φορές αντιδράσαμε και ήμασταν μόνοι γιατί ο θάνατος και η οργή μας δεν χωράγανε σε σχήματα, δεν έφερναν ψήφους, δεν πουλούσαν στα δελτία των 8.

Αυτές οι μέρες είναι όλων των περιθωριακών, των αποκλεισμένων, των ανθρώπων με τα δύσκολα ονόματα και τις άγνωστες ιστορίες. Είναι για όσους πεθαίνουν καθημερινά στο Αιγαίο και στον Έβρο, για όσους δολοφονούνται στα σύνορα ή στην Πέτρου Ράλλη, είναι των τσιγγάνων στο Ζεφύρι, των ναρκομανών στα Εξάρχεια. Αυτές οι μέρες είναι των παιδιών της Μεσολογγίου, των ανένταχτων, των ανεξέλεγκτων μαθητών. Χάρης στον Αλέξη αυτές οι μέρες είναι όλων μας.

18 χρόνια βουβής οργής είναι πολλά.

Όλοι στους δρόμους, για την αλληλεγγύη & την αξιοπρέπεια!

Δεν ξεχάσαμε, δεν ξεχνάμε, αυτές οι μέρες είναι και δικές σας

Για τον Λουάν, τον Τόνυ, τον Μοχάμεντ, τον Αλέξη....

Στέκι Αλβανών Μεταναστών

School-student in the surgery after being shot

2008-12-18T10:47:00.000+02:00

His father speaks of gunshot, but the police announced that the wound is from air-gun. In the surgery room is right now the student of the second class of 1st Lycium of Peristeri, as he was shot at the right wrist on Wednesday when he was with his costudents on the pavement of the Dodekanisou and Ethnikis Antistasis. According to his father the bullet is from firearm. On the contrary the spokesman of the Greek Police referred on a "hit" from airgun.

Μαθητής στο χειρουργείο με σφαίρα στο χέρι

2008-12-18T10:45:00.000+02:00

Ο πατέρας του ανήλικου κάνει λόγο για πυροβόλο όπλο, ενώ η αστυνομία για αεροβόλο. Στο χειρουργείο βρίσκεται μαθητής της β' λυκείου του 1ου Λυκείου Περιστερίου καθώς δέχθηκε σφαίρα στο δεξί καρπό του χεριού του, την Τετάρτη όταν βρισκόταν με συμμαθητές του στον πεζόδρομο Δωδεκανήσου και Εθν. Αντίστασης. Σύμφωνα με τον πατέρα του μαθητή η σφαίρα είναι από πυροβόλο όπλο. Αντίθετα, σύμφωνα με όσα είπε ο εκπρόσωπος Τύπου της αστυνομίας πρόκειται για «χτύπημα» από αεροβόλο όπλο.

Η απολογία του δολοφόνου μπάτσου Επαμεινώνδα Κορκονέα

2008-12-18T04:32:00.000+02:00

ΛΑΪΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΣΤΟ ΚΤΙΡΙΟ ΒΙΛΛΑ ΒΑΡΒΑΡΑ

2008-12-17T17:20:00.000+02:00

ΝΑ ΞΑΝΑΡΘΟΥΝ ΜΙΚΡΕΣ ΧΑΡΕΣ...

Με αφορμή τα γνωστά σε όλες και όλους μας
γεγονότα, έχει γίνει κοινή πεποίθηση ότι
πρέπει να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια
μας. Μέρος της προσπάθειας αυτής είναι η
λαϊκή συνέλευση που πραγματοποιείται
αυτή τη στιγμή στο κτίριο της
βίλλας Βαρβάρα στην Άνω Πόλη.

Το συγκεκριμένο κτήριο είναι ιστορικά
φορτισμένο μιας και τελούσε υπό κατάληψη
τη 5ετία 93-98 στεγάζοντας τις ζωές, τις
επιθυμίες και τον αγώνα ανθρώπων που
βρίσκονται ακόμα και σήμερα στο δρόμο
μαζί μας.

Τίποτα δε πάει χαμένο, η φλόγα καίει ακόμα!

1 ΕΙΚΟΝΑ 1000 ΛΕΞΕΙΣ

2008-12-17T16:00:00.000+02:00

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟΥ ΣΥΚΕΩΝ - ΛΑΪΚΗ ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

2008-12-15T08:08:00.000+02:00

Μόλις πραγματοποιήθηκε κατάληψη σήμερα Δευτέρα 15/12, στο δημαρχείο Συκεών με αυτοσκοπό κάλεσμα μιας λαϊκής ανοιχτής συνέλευσης με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες.

Παίρνουμε τις ζωές στα χέρια μας, αποφασίζουμε για τον εαυτό μας, ενάντια σε ένα σύστημα που με τους θεσμούς του υποβαθμίζει καθημερινά την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τις ελευθερίες μας.

Όλες και όλοι στη ανοιχτή λαϊκή συνέλευση στο δημαρχείο Συκεών στις 19:00.

Έκκληση για συγκέντρωση υλικού

2008-12-14T16:48:00.000+02:00

Η ομάδα τεκμηρίωσης γεγονότων προσκαλεί όποιον προτίθεται να βοηθήσει, στη συλλογή υλικού αλλά και να συμμετέχει στην παραγωγή ενός ντοκυμαντέρ που θα αφορά τα γεγονότα και τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών, να απευθυνθεί είτε μέσω mail στο griotsdoc.wordpress.com είτε στη κατάληψη σχολής θεάτρου (στους υπεύθυνους του blog). Τα τηλέφωνα μας για αμεσότερη επικοινωνία θα βρίσκονται επίσης στην κατάληψη της σχολής θεάτρου.

Ομάδα τεκμηρίωσης γεγονότων

ΜΗΧΑΝΟΚΙΝΗΤΗ ΠΟΡΕΙΑ

2008-12-13T21:14:00.000+02:00

ΚΥΡΙΑΚΗ 14/12 13:00 ΜΗΧΑΝΟΚΙΝΗΤΗ - ΠΟΔΗΛΑΤΟΚΙΝΗΤΗ ΠΟΡΕΙΑ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΣΧΟΛΗΣ ΘΕΑΤΡΟΥ ΣΤΗΝ ΕΓΝΑΤΙΑ

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

2008-12-13T19:25:00.000+02:00

Συμμετείχαμε στη συγκέντρωση - πορεία ενάντια στην αστυνομική βία και κρατική καταστολή, ως ένδειξη αλληλεγγύης στους συλληφθέντες της λαΐκής εξέγερσης του Δεκέμβρη. Η βροχή δεν εμπόδισε τη διεξαγωγή της πορείας στην οποία συμμετείχαν αρχικά γύρω στα 400 άτομα.

Ξεκινώντας από την Καμάρα, ο αριθμός των διαδηλωτών αυξανόταν, ενώ στο ύψος του αγάλματος του Βενιζέλου στην Αριστοτέλους, το μπλοκ συναντήθηκε με τη συγκέντρωση αριστερών και φοιτητικών συλλόγων. Κατευθηνθήκαμε από την οδό Βενιζέλου προς τη παραλιακή οδό (λεωφόρο Νίκης) πάνω από 1000 άτομα. Στρίβοντας από την οδό Αγία Σοφίας καταλήξαμε μέσω Τσιμισκή - Ίωνος Δραγούμη στη κατάληψη της σχολής θεάτρου.

Η αντίδραση του κόσμου ήταν ιδιαίτερα θετική και εκφράστηκε καθ' όλη τη διάρκεια της πορείας με χειροκροτήματα υπέρ των διαδηλωτών και συνθήματα κατα της αστυνομίας. Τουλάχιστον 3 δοιμηρίες ακολουθούσαν το μπλοκ, ενώ έγιναν αντιληπτοί και μπάτσοι με πολιτικά μέσα στο σώμα της πορείας. Κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης "τυφλώθηκαν" οι χαφιέδοκάμερες των τραπεζών.

Ο αγώνας συνεχίζεται,
αύριο στη 13:00 σύγκεντρωση έξω από τη κατάληψη σχολής θεάτρου για μηχανοκίνητη - ποδηλατοκίνητη πορεία. Θα ακολουθήσει συνέλευση.

Ενημέρωση κάλεσμα

2008-12-13T00:22:00.000+02:00

Πραγματοποιήθηκε σήμερα πορεία 2000 ατόμων στη δυτική θεσσαλονίκη (Νεάπολη-Συκιές-Ανω Πόλη) κάτω από δυνατή βροχή, αλλά με αμείωτο παλμό και αποδοχή των κατοίκων.

Μετά τη πορεία πραγματοποιήθηκε συνέλευση όπου αποφασίστηκε ότι αύριο Σάββατο θα συμμετέχουμε στην πορεία κατά της αστυνομοκρατίας στην καμάρα 12:00.

Το βράδυ του Σαββάτου κρατάμε το δρόμο με καθιστική διαμαρτυρία και το χώρο της κατάληψης ζωντανό μετά μουσικής.

Τη Κυριακη θα ξεκινήσει μηχανοκίνητη και ποδηλοτοκίνητη πορεία στις 13:00 μπροστά από τη κατάληψη σχολής θεάτρου και μετά συνέλευση.

Τη Τρίτη 16/12 θα απαγγελθεί εξ αναβολής, για εύλογους λόγους, η απόφαση για την υπόθεση "ζαρντινιέρα". Για να είμαστε όλοι και όλες εκεί, τη Τρίτη στις 10:00 το πρωί στη καμάρα.

Κείμενο αγανακτισμένου πολίτη

2008-12-12T19:53:00.000+02:00

Επειδή σεβόμαστε και εκτιμάμε την αμεσότητα, δημοσιεύουμε κείμενο που μας παρέδωσε μια "αγανακτισμένη πολίτης". Απόδειξη πως το παρακράτος των φασιστών δολοφόνων που κυνηγάνε νεαρά παιδιά, κυνηγάνε για να σκοτώσουνε και αυτό όχι απο "αγανάκτηση" αλλά από ιδεολογία.

ΕΣΕΙΣ ΜΙΛΑΤΕ ΓΙΑ ΖΗΜΙΕΣ - ΕΜΕΙΣ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΖΩΕΣ

Ή ΜΕ ΤΑ ΟΠΛΑ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ Ή ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

2008-12-12T18:37:00.000+02:00

Μετά την εν ψυχρώ δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου, ένας χείμαρρος οργής και αγανάκτησης βγήκε στην επιφάνεια. Ένα ετερόκλητο κύμα αποκλεισμένων, απογοητευμένων, καταπιεσμένων, ανέλπιδων νέων και όχι μόνο ξεχύθηκε στους δρόμους. Ένα σώμα χωρίς ενιαία χαρακτηριστικά, κουλτούρα, παιδεία ή κοινωνική τάξη σαν την άναρθρη κραυγή μιας κοινωνίας που βλέπει καθημερινά, να της στερούν το μέλλον, να της απαξιώνουν τα όνειρα, να της υποθηκεύουν τις προσδοκίες και να την καταστέλλουν. Μια γενιά που η συσσωρευμένη αλλοτρίωση, της στέρησε συστηματικά κάθε μέσο έκφρασης και την απέκλεισε από κάθε δυνατότητα να αποφασίζει για τον εαυτό της στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στη δουλειά. Αυτή η γενιά που δεν μπορεί να εκφραστεί και να δημιουργήσει επιλέγει την καταστροφή ως την άναρθρη κραυγή της δικής της οργής και δημιουργίας. Η οργή όμως δεν είναι μόνο συναίσθημα. Είναι αγώνας και διεκδίκηση για κοινωνική δικαιοσύνη. Μια δικαιοσύνη που είναι πια σαφές ότι όσο αυτή θα απουσιάζει, άλλο τόσο δεν θα υπάρχει κοινωνική γαλήνη.
Ολα αυτά τα χρόνια βιώνουμε ως κοινωνία ,ως άτομα την απόλυτη απαξίωση της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας από την εξουσία.
Τα εργοστάσια που κλείνουν το ένα μετά το άλλο, η ακρίβεια, η ανεργία, οι νόμοι που στερούν το δικαίωμα στους νέους της δημόσιας δωρεάν παιδείας, η κατάργηση της κοινωνικής ασφάλισης , η αβεβαιότητα για το μέλλον για το δικαίωμα στην περίθαλψη και στην υγεία, η αίσθηση ότι οι νεολαία μεγαλώνει σε ένα κόσμο χειρότερο από αυτόν που μεγάλωσαν οι γονείς της, όλα αυτά είναι οι αιτίες και η γενεσιουργός δύναμη αυτής της εξέγερσης. Για όλα αυτά όσες διεκδικήσεις και αν έγιναν στο παρελθόν όσοι αγώνες και αν έγιναν μέχρι τώρα, αν δεν ήτανε τουλάχιστον ένα καλοστημένο τσίρκο από τα θεσμικά κόμματα και συνδικάτα, από τους ηγετίσκους και τους πολιτικούς που ξεπουλάνε τους αγώνες της κοινωνίας προς ιδίον όφελος. Ήτανε όλοι αγώνες που δεν απόδωσανε τίποτα. Αυτό το αίσθημα κοινωνικής ήττας, αυτή η ταπέινωση, αυτή η απαξίωση της εξουσίας στα προβλήματα του κόσμου, την στιγμή που πολιτικοί-κουμπάροι- εταιρείες-ιερείς και ανίεροι χορεύουν όλοι μαζί μέσα σε ένα όργιο σκανδάλων και κλεψιών, έχει φέρει τη κοινωνική οργή στο σημείο έκρηξης.
Οι καταστροφές και οι λεηλασίες είναι αυτή η άναρθρη κραυγή που φωνάζει φτάνει πιά!

Η κραυγή μιάς κοινωνίας που ήρθε η ώρα να αφήσει τη στάση της παραίτησης, της ήττας να διεκδικήσει στο δρόμο τον αγώνα της χειραφέτησης.
Ενάντια σε κόμματα, χωρίς διαμεσολαβητές, χωρίς κηδεμόνες. Ανακαλύπτοντας την αληθινή ουσία της δημοκρατίας μέσα από μαζικές κινητοποιήσεις, μέσα από λαικές συνελεύσεις μέσα από αμεσοδημοκρατικές συλλογικές διεκδικήσεις να δηλώσει ρητά ότι το συλλογικό εμείς είναι ό μοναδικός κυρίαρχος και υπεύθυνος να ορίσει την εργασία, την παιδεία, την δικαιοσύνη, τον πολιτισμό.
Βρισκόμαστε στο δρόμο όντας κομμάτι της κοινωνίας αυτής αλλά και της κοινωνικής οργής. Δεν είμαστε καθοδηγητές της αγανάκτησης, δεν είμαστε ειδικοί της βίας και της εξέγερσης. Βρισκόμαστε στο δρόμο ορίζοντας τους εαυτούς μας στο πλευρό του Αλέξανδρου. Ο καθένας από εμάς θα μπορούσε να βρίσκεται στη θέση του. Η καθημερινή μας ζύμωση στους κοινωνικούς και εργατικούς αγώνες, στην πάλη των μεταναστών για αξιοπρέπεια, στους αγώνες των αποκλεισμένων και των φυλακισμένων για λίγη περισσότερη ελευθερία, μας δείχνουν ότι η στάση του κράτους, της εξουσίας και των θεσμών ήταν πάντα αυτή: με το χέρι στην σκανδάλη...
Τίποτα πία δεν θα είναι όπως πρώτα. Γνωρίζουμε καλά ποιοί είμαστε και γνωρίζουμε καλά την ουσία του κράτους.
Η αστυνομία υπάρχει μονο για να προστατεύει το κράτος και τον εαυτό της.

Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΩΝ
Οι εκατοντάδες συλήψεις που έχουν γίνει σε όλη την χώρα, έχουν αποκαλύψει τον πανικό και την εκδικητικότητα του κράτους. Άρχισαν να προφυλακίζονται αθρόα συλληφθέντες (5 στην Αθήνα και 6? στη Λάρισα), για τους οποίους οι κατηγορίες είναι υπερβολικές και απαράδεκτες, σε άλλη περίπτωση σχετικές με εκρηκτικές ύλες, και σε άλλη με «σκοπούμενη βαριά σωματική βλάβη», ένα αδίκημα που αποτελεί «κακουργηματικό φούσκωμα» του να χτυπήσεις έναν μπάτσο.Οι συλλήψεις πολλών μεταναστών για κλοπές κατά τις λεηλασίες, δώθηκαν με μεγάλη έμφαση από τα μμε για να δυσφημιστεί το κίνημα. Αλλά και αυτές ακόμα οι συλλήψεις είναι στο σύνολό τους αποτέλεσμα της ρατσιστικής συμπεριφοράς της αστυνομίας, της δικαστικής αυθαιρεσίας και της αδυναμίας μέχρι στιγμής ενός δυναμικού κινήματος αλληλεγγύης . Μόνο χθες στην Αθήνα δικάστηκαν με τη διαδικασία του αυτοφώρου πάνω από 50 μετανάστες με ασήμαντες κατηγορίες (κλοπή ενός κινητού, κλοπή ενός φορτιστή ! κλπ.) και καταδικάστηκαν με ταρίφα 18 μήνες φυλάκιση.
Στη Λάρισα 15χρονα παιδιά συνελλήφθησαν για φθορές σε τράπεζα και ο τοπικός εισαγγελέας ζητάει την χρήση του αντιτρομοκρατικού νόμου για την σύλληψη τους.
Στη Κοζάνη νεαρός διαδηλωτής χτυπήθηκε στο πρόσωπο από ευθεία βολή δακρυγόνου με αποτέλεσμα την άμεση μεταφορά του σε νοσοκομείο και τα 50 ράματα που χρειάστηκαν για τις πληγές του.
Ο τραυματίας διαδηλωτής καθώς και 4 φίλοι του συνελλήφθησαν επιτόπου από την αστυνομία μέσα στο νοσοκομείο και οδηγούνται σήμερα στον εισαγγελέα με κίνδυνο προφυλάκισης. Όπως είναι πολύ πιθανόν, ο αριθμός των προφυλακισμένων θα φτάσει τους 20!, μοναδικό ρεκόρ ειδικά για ένα μήνα μετά την κινητοποίηση των κρατουμένων και τις εξαγγελίες για αποσυμφόρηση των φυλακών.
Η μοναδική απάντηση που μπορεί και πρέπει να δώσουμε στην εκδικητικότητα του κράτους έιναι ένα ενωμένο μαζικό κίνημα αλληλεγγύης για την απελευθέρωση όλων, ανεξαρτήτως αιτείας, συλληφθέντων .
.
Γιατί αυτοί που είναι οι πραγματικοί ένοχοι, οι πραγματικοί ειδικοί και διαχειριστές της βίας είναι το κράτος και οι ένστολοί δολοφόνοι του.
Γιατί είναι αυτοί που ξεκινήσανε με την δολοφονία του Αλέξανδρου αυτό το κύμα βίας και εξέγερσης.
Γιατί ο Κουμής, η Κανελοπούλου, ο Καλτεζάς, ο Τεμπονέρας, ο Λεωντίδης, ο Μπουλάτοβίτς και πόσοι δολοφονοιμένοι μετανάστες δεν βρήκαν ποτέ δικαίωση.
Γιατί είναι αυτοί που με την κρατική βία, το χημικό πόλεμο (με ευθείες βολές δακρυγόνων σε διαδηλωτές), τις πλαστικές σφαίρες, τους ξυλοδαρμούς και τους κουκουλοφόρους ασφαλίτες που συλλαμβάνουν διαδηλωτές, εντείνουν αντί να εκτονώσουν την κοινωνική οργή.
Η κοινωνική έκρηξη που ζούμε τις μέρες αυτές μπορεί και πρέπει να δημιουργήσει τις συνθήκες και τις συνειδήσεις για ένα καλύτερο αύριο.
Μπορεί όμως και να δημιουργήσει τις συνθήκες κοινωνικής απόδοχής "νομιμοποίησης" της χρήσης των όπλων.
Τι άλλο θα μπορούσε να σημαίνει εξάλλου το περίστροφο στα χέρια του ματατζή στην αθήνα στην διαδήλωση της Κυριακής.
Τι άλλο θα μπορούσαν να σημαίνουν οι πυροβολισμοί των ζητάδων στον αέρα στο Φάληρο λίγες ώρες μετά την κηδεία του Αλέξανδρου.
Τι άλλο θα μπορούσε να σημαίνει η συνδρομή των μαχαιροβγαλτών φασιστών στις δυνάμεις των ΜΑΤ στην επίθεση σε διαδηλωτές στη Πάτρα τη Τρίτη το βράδυ.
Ολα τα παραπάνω όσο και αν δεν είναι γνωστά στην πλειοψηφία της κοινωνίας αποτελούν πραγματικότητα.
Να τελειώνουμε πια με την υποκρισία των μεμονομένων περιστατικών.

ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΒΑΡΑΝΕ ΣΤΟ ΨΑΧΝΟ - ΕΧΟΥΜΕ ΠΟΛΕΜΟ!
ΟΠΟΙΟΣ ΚΑΝΕΙ ΠΩΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΕΧΕΙ ΠΑΡΕΙ ΗΔΗ ΘΕΣΗ!
ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΣΧΟΛΗΣ ΘΕΑΤΡΟΥ

ΠΟΡΕΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 12/12

2008-12-12T02:11:00.000+02:00

Ενημέρωση από την σημερινή πορεία
H σημερινή πορεία ξεκίνησε από τη καμάρα με βροχή αρχικά και αριθμούσε γύρω στα 600 άτομα αρχικά ενώ γρήγορα έφτασε στις 3000. Η πορεία κατευθύνθηκε με παλμό καθόλη τη διάρκεια, προς τα ανατολικά στη δελφών μέχρι το ύψος της μπότσαρης και στη συνέχεια στην όλγας με κατάληξη στη κατάληψη της σχολής θεάτρου, όπου ακολούθησε συνέλευση. Η παρουσία των μπάτσων ήταν έντονη και προκλητική αρχικά αλλά με την αντίδραση του κόσμου και των κατοίκων που τους βρίζαν από μπαλκόνια και μαγαζιά, ως συνέπεια κατάντησαν να μας ακολουθούν με σκυμένο το κεφάλι.

Ανανεώνουμε το ραντεβού μας για αύριο παρασκευή 6 το απόγευμα στη καμάρα.

Από εδώ και πέρα θα μας βρίσκουν πάντα μπροστά τους

Πορεία ενάντια στο κράτος των δολοφόνων

2008-12-11T04:40:00.000+02:00

Θεσσαλονίκη: Πέμπτη 11/12 στις 5μμ από την Καμάρα

Μετά το τέλος της σημερινής πορείας η οποία πήγε στο Υπουργείο Μακεδονίας Θράκης, όπου και ξηλώθηκε μέρος των περιμετρικών καγκέλων και ακολούθησαν συμπλοκές με τα ΜΑΤ, η πορεία κατέληξε στην Κατάληψη Θεατρικής Σχολής. Ακολούθησε συνέλευση με εκατοντάδες κόσμο και αποφασίστηκε να καλεστεί πορεία αύριο Πέμπτη 11/12 στις 5μμ από την Καμάρα.

Ο ΛΑΟΣ ΘΑ ΠΕΙ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΕΞΗ
ΤΟΥΤΟΣ Ο ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ!

Κατάληψη Θεατρικής Σχολής

Θα ακολουθήσει συνέλευση μετά το πέρας της πορείας στη κατάληψη σχολής θεάτρου.

Πορεία 9/12

2008-12-11T04:17:00.001+02:00

DAYS OF DEMOCRACY 2008

2008-12-10T00:18:00.000+02:00

EITHER WITH THE GUNS OF THE POLICE
OR
WITH THE STRUGGLES OF SOCIETY

No insurrection in history could ever be controlled, manipulated, or submitted to ideologies or political parties and mechanisms, it could never be merely political in content. Every riot, every insurrection has always been a social affair and has thus been deeply political in the broadest sense. After the murder in cold blood of 15-year-old Alexandros, a tumult of rage and discontent has come to the surface. A wave of excluded, disappointed, repressed, desperate people flooded the streets, of diverse cultural background, education, experience and class and were united in a spontaneous cry of a society that is being suppressed, deprived of its future, that is watching its dreams being crushed. This is a generation that has been systematically excluded from any means of expression, deprived of any possibility to decide for itself at school, at university or at work, through its growing alienation. This generation is choosing destruction as its own expression of rage and creativity. Rage is not just a feeling. It is a struggle for social justice. As long as there is no justice, there will be no social peace.

We are out on the streets as part of this society but also as part of this social rage. We do not seek to be the leaders of this discontent, we are not experts in violence. We are out on the streets because we are on Alexandros' side. Any one of us could have been in his position. We know well, from our everyday experience in social and labour struggles, in the struggles of immigrants for dignity, in the struggles of the marginalized and the prisoners for a glimpse of freedom, that the State and the institutions of power have always confronted us with the finger on the trigger.

We do not just feel hurt, outraged and revolted by the unjust death of a young person. We are also fully aware that, whether we are friends, parents or relatives, for each one of us and each of our beloved ones, there is a police bullet waiting for its fatal call. Guilty are the State and its uniformed murderers. It is they who are the true specialists and actual managers of violence.

They started it. They are the ones who are responsible for this wave of violence and insurrection that broke out with the murder of Alexandros. There was never justice for the murders of Koumis, Kanellopoulou, Kaltezas, Temboneras, Boulatovic, and of so many more immigrants...Social rage grows with State violence, chemical warfare on the streets (teargas cartidges shot directly at demonstrators), rubber bullets, beatings and hooded plainclothes policemen arresting demonstrators.

The explosive social situation these days could -and should- create the conditions and the consciences for a better future. But it could also create the conditions for accepting and legitimizing the use of firearms by the police.
How else could we interpret the riot policeman in Athens waving a revolver against demonstrators during the demo on Sunday?
How else could we interpret the numerous firings in the air by special-force policemen right after Alexandros' funeral?
How else could we interpret knife-flogging fascists helping out the police during their attack against demonstrators in Patras on Tuesday evening?
However hidden from the majority, all the above-mentioned incidents are true.

NO MORE HYPOCRICY
THESE ARE NO "ISOLATED INCIDENTS"
THIS IS THE REALITY OF STATE VIOLENCE
COPS SHOOT TO KILL
WE ARE AT WAR

Whoever pretends nothing is happening
has already chosen which side they are on

Thessaloniki, December 9 2008
Occupation of Theatre School

ASSASSINS!

2008-12-10T00:16:00.000+02:00

15 years old boy is murdered

Alexandros was our friend, our brother, our son, our classmate and our comrade.

The murder of the 15 years old Alexandros was the last straw for all the cases of young peoples' murders either for talking back to the cops, or for not stopping
in a roadblock, or even for being in the wrong place the wrong moment -as Alexandros did.

The murder of the 15 years old Alexandros was not an isolated incident, as the home Secretary stated with audacity. His statement completes practically the announcement of the former minister of Justice (Polydoras) that is a matter of time until a policeman will loose his temper and will shoot. But all the elements and all the witnesses indicate and forces us to think that a single verbal attack may be enough for a cop to loose his temper and shoot.

The murder of young serbian student Bulatovic in 1998 in thessaloniki by a cop, the murder of young Leontidis by a cop at Cassandrou street in 2003, the death of 24 years old Tony Onohua after being chased by civil cops at the area of Kalamaria the summer of 2007, the murder of 45 years old Maria in Lefkimi after the attack of police agaist the people who were struggling against the waste disposal facility, the murder of the pakistan migrant at Petrou Ralli street in Athens the last month, the every day humiliation and violence against each petty transgressors at police precincts all over Greece, shooting against the participants of university students' demonstrations the last year, the violent supreccion of demonstrations, the police's teared gas fueled war, the violence against anyone protesting [..] And, of course, the every day murders of economical and political immigrants by the border patrols. Even the deaths in the freezing agean waters, or the minefields in Evros: all these paint the picture of the greek police.

The murder of the 15yr old alexandros caused a wave of anger and despair from hundreds of thousands youth and citizens of any age. It's not just the disgust and the griefing at the death of a young man. It's the common consience that we all share as brothers, friends and parents, that there is a bullet with our or our beloved's name on it waiting for the ill-fated rendezvouz. We live in a social reality where that rewards the worthless crooks that manipulate us, politicians and involved clergy. Where we all try to survive in a tommorow without a future.

We handed the future and the managment of our society to people without morale nor rules, without respect for mankingd.

In such a reality the murder of the 15yr old alexandros was the last straw that that overfilled our rage.

But rage isn't just an emotion. It is a fight for social justice. A justice that is evident now that as long as it's absent from the social reality there will be no social peace, because with such submission and such social inequality only graveyards can claim social peace.

Just because we are young like alexandros, just because we want to dream with dignity where the state and the authorities seed submission and despair. Because we want to live and not just get by this winter, we are enraged and fight for all these.

So we may not forget Alexandros nor have another dead alexandros from a cops bullet.

So no peace with those that destroy the future of youths, no intervention, no crocodile tears for the hypocritical ministers. Love for life, hope for people. A daily social fight with our classmates, our friends, our families and our comrades for a societas civilorum without guardians for a society of solidarty.

We call every citizen, every student and worker to march with us against the goverment-backed assassins.

We call the schoolmates of alexandros in Thessaloniki to honor the memory of their peer and to abstain from the schools at Tuesday, the day of Alexandros' funeral.

Demonstration at Aristelous on Tuesday 10th of December, the day of the funeral.

Thessaloniki 6/12/08
Assembly of the Occupied School of Theater